αναζητωντας τις χαμενες λεξεις

το δίκτυο στο facebook

2012-02-10T22:31:00.001+02:00

http://www.facebook.com/photos.php?id=625169231#/pages/-/74968461398

Η πόλη είναι μέσα μου ένα ποίημα, δεν βρήκα ακόμη τις λέξεις του. Jorge Luis Borges

2012-02-10T21:47:00.002+02:00

Η πόλη είναι μέσα μου ένα ποίημα,

δεν βρήκα ακόμη τις λέξεις του.

Jorge Luis Borges

βίντεο από εργαστήρια

2012-02-10T21:43:00.002+02:00

«ΒιντεοΜουσεία: αποτυπώνοντας ίχνη της προσωπικής μας κουλτούρας»

2012-02-01T18:14:00.002+02:00

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ
Το Κέντρο Εκπαιδευτικών Δράσεων και Διαπολιτισμικής Επικοινωνίας Καρπός,το Γραφείο Αθήνας του Πανελλήνιου Δικτύου για το Θέατρο στην Εκπαίδευση και τα Πολιτιστικά Θέματα της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Ανατ. Αττικής σας προσκαλούν σε ένα ανοιχτό μάθημα με θέμα τα μαθητικά vτοκιμαντέρ.
την Παρασκευή 3 Φεβρουαρίου 2012. Ώρα: 19.00
Ο Μένης Θεοδωρίδης και η Μαρία Λεωνίδα σχολιάζουν λεπτομέρειες που έχουν σημασία στη δημιουργία μιας ταινίας μικρού μήκους

Με αφορμή τις περσινές ταινίες που γυρίστηκαν από μαθητές και εκπαιδευτικούς σε σχολεία της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Ανατολικής Αττικής στα πλαίσια του ευρωπαϊκού προγράμματος «ΒιντεοΜουσεία: αποτυπώνοντας ίχνη της προσωπικής μας κουλτούρας».
Τόπος: EXILE ROOM.
Αθηνάς 12 , 3ος όροφος, Μοναστηράκι.
(στάση μετρο/ηλεκτρικού Μοναστηράκι, σχεδόν απέναντι από έξοδο της οδού Αθηνάς).
Πληροφορίες: www.videomuseums.eu
http://www.karposontheweb.org, www.theatroedu.gr, http://dide-anatol.att.sch.gr

Φεστιβάλ Σχολικής Δημιουργίας

2011-11-10T10:34:00.003+02:00

Αθήνα 9 Νοεμβρίου 2011

Αγαπητοί φίλοι εκπαιδευτικοί

Στο πλαίσιο των θεατροπαιδαγωγικών μας δραστηριοτήτων θα θέλαμε να σας ενημερώσουμε για το εκπαιδευτικό πρόγραμμα που οργανώνει η ομάδα θεάτρου 4frontal, σε συνεργασία με το Πανελλήνιο Δίκτυο για το Θέατρο στην Εκπαίδευση.

Με αφορμή τα θέματα της παράστασης Αριστοφάνη - Όρνιθες, μια rock παράσταση για εφήβους, θα θέλαμε να ενθαρρύνουμε τις δημιουργικές προσεγγίσεις των ομάδων των εφήβων (θεατών της παράστασης) με την διοργάνωση ενός μικρού φεστιβάλ σχολικής δημιουργίας.

Το φεστιβάλ θα διεξαχθεί στο Θέατρο του Νέου Κόσμου την άνοιξη (μετά τις διακοπές του Πάσχα) με μικρές σχολικές παραστάσεις ή παρουσιάσεις, με θέματα συναφή με τον προβληματισμό του έργου Όρνιθες του Αριστοφάνη.

---Δρώμενα με συγκεκριμένα κείμενα ή με κείμενα που έχουν συνταχθεί από τις σχολικές ομάδες, διάρκειας απο 10 έως 40 λεπτά, με θεματικές ενότητες όπως:

Η πόλη στην οποία ζω

Οδηγός για να αλλάξουμε τον κόσμο

Το περιβάλλον μου

Πόλη ή φύση

Ευχές για μια δίκαιη κοινωνία

Εγώ... ο διαφορετικός

Είμαστε φτιαγμένοι από την ύλη των ονείρων;

Στην διαδικασία προετοιμασίας των μικρών αυτών σκηνικών δράσεων, οι θεατροπαιδαγωγοί Τζωρτζίνα Κακουδάκη, Ηρώ Ποταμούση και Ζωή Λυμπεροπούλου θα είναι στην διάθεση των σχολείων που θα συμμετέχουν, για απορίες, διευκρινίσεις και δραματουργικές συμβουλές.

Για δήλωση συμμετοχής, εκδήλωση ενδιαφέροντος και άλλες τυχόν απορίες επικοινωνήσετε: Ηρώ Ποταμούση 6976639058 και ornithes.efiviko@gmail.com

Mε εκτίμηση

Τζωρτζίνα Κακουδάκη

Θεατροπαιδαγωγός και σκηνοθέτης της παράστασης

Αριστοφάνη - Όρνιθες, μια rock παράσταση για εφήβους, Θέατρο του Νέου Κόσμου, κάθε Σάββατο στις 6.00 μ.μ. και σε σχολεία της Β βάθμιας Εκπαίδευσης.

opencalendar.gr: Αριστοφάνη 'Όρνιθες ' στο Θέατρο του Νέου Κόσμου

2011-10-14T00:31:00.003+03:00

opencalendar.gr: Αριστοφάνη 'Όρνιθες ' στο Θέατρο του Νέου Κόσμου

Όρνιθες, Κακουδάκη Τζωρτζίνα, Μια ροκ παράσταση για εφήβους

2011-08-16T21:09:00.005+03:00

Εφηβικό Θέατρο εντός των τειχών!

Αριστοφάνη - Όρνιθες

Μια rock παράσταση για εφήβους (και όχι μόνο!…)

Έναν φρέσκο θεσμό στην Ελλάδα, που συνδυάζει τη θεατρική πράξη και τη νέα παιδαγωγική προτείνει η σκηνοθέτης και θεατροπααιδαγωγός Τζωρτζίνα Κακουδάκη και η ομάδα 4Frontal, σε συνεργασία με το Θέατρο του Νέου Κόσμου και το Δίκτυο για το Θέατρο στην Εκπαίδευση.

ΜΙΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ ΓΙΑ ΕΦΗΒΟΥΣ, ΠΟΥ ΠΑΙΖΕΤΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΚΑΙ ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ ΜΕ ΕΝΑ ΘΕΑΤΡΟΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΜΑΘΗΤΕΣ.

Επιλέξαμε το έργο «Όρνιθες» γιατί :

ñ Είναι κείμενο οικείο, σημαντικό και ελληνικό που διδάσκονται, θα διδαχθούν ή έχουν διδαχθεί οι μαθητές της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης (διδάσκεται στην Γ΄Γυμνασίου).

ñ Είναι κείμενο που μπορεί να διευρύνει την πολιτική σκέψη: το υλικό του έργου, που προτείνει μια πολιτική ουτοπία, φέρνει αντιμέτωπους τους μαθητές "ζωντανά" με το πώς φανταζόμαστε την κοινωνία μας και τί μπορούμε να την κάνουμε καλύτερη.

Επιλέξαμε να παίξουμε στο σχολείο για να :

ñ Μεταμορφώσουμε ένα κομμάτι χαρτί με λέξεις, σε μια φόρμα τέχνης και πολιτισμού, σε μια πολιτική πράξη, σε οποιοδήποτε χώρο!

ñ Δημιουργήσουμε έναν διάλογο με τους μαθητές για το πώς ανεβαίνει ένα έργο στη σκηνή, σε απόσταση αναπνοής, εδώ και τώρα!

Η παράσταση, σε σκηνοθεσία Τζωρτζίνας Κακουδάκη(πέρσι σκηνοθέτησε το ΡΙΣΠΕΚΤ, με αφορμή την Αντιγόνη του Σοφοκλή) και με την επίσημη συνεργασία του Δικτύου για το Θέατρο στην Εκπαίδευση (που θα επιμεληθεί το έγκυρο θεατροπαιδαγωγικό υλικό), υπόσχεται μια θεατρική και εκπαιδευτική εμπειρία που συνδυάζει δύο βασικά αιτήματα του σύγχρονου σχολείου:

Την αισθητική απόλαυση και την διαθεματική βιωματική παιδαγωγική.

Σκηνοθεσία- Διασκευή : Τζωρτζίνα Κακουδάκη

Φιλολογική επιμέλεια: Ελένη Μολέσκη

Χορογραφία : Πατρίσια Απέργη

Κοστούμια : Δήμητρα Λιάκουρα, Σκηνική Επιμέλεια: Κωνσταντίνος Ζαμάνης

Θεατροπαιδαγωγικό Υλικό : Ηρώ Ποταμούση, Τζωρτζίνα Κακουδάκη

Παίζουν : Απόστολος Κουτσιανικούλης, Γιώργος Ματαράγκας, Πάνος Τοψίδης, Ελένη Κουτσιούμπα

[Στη σκηνή θα παίζεται ζωντανή μουσική]

Μια παραγωγή της ομάδας 4Frontal, με τη φιλοξενία του Θεάτρου του Νέου Κόσμου, επίσημο συνεργαζόμενο φορέα το Δίκτυο για το Θέατρο στην Εκπαίδευση, την υποστήριξη της Ομάδας «Ω2» (Σύνδεσμος Αποφοίτων Δραματικής Σχολής Ωδείου Αθηνών) και των εκδόσεων Πατάκη. Υπό την αιγίδα του Πανελλήνιου Επιστημονικού Συλλόγου Θεατρολόγων και της Γ.Γ.Ν.Γ. Υλικό για την παράσταση φιλοξενείτε στην ιστοσελίδα του Υπουργείου Παιδείας.

΄Εναρξη: Σάββατο 22 Οκτωβρίου και κάθε Σάββατο στις 18:00 , Θέατρο του Νέου Κόσμου, Αντισθένους 7 και Θαρύπου.

Υπεύθυνος Επικοινωνίας-Πληροφορίες για οργανωμένες παραστάσεις : Απόστολος Κουτσιανικούλης,

E-mail : ornithes.efiviko@gmail.com, Τηλέφωνο : 210 7759568

4Frontal Αστική Μη Κερδοσκοπική Εταιρία Διεύθυνση : Λ. Αλεξάνδρας 54 & Ψελλού

Συζητώντας για τον ΄'Αμλετ

2011-05-24T22:42:00.002+03:00

Η Λέσχη Ανάγνωσης Θεατρικού Έργου του Γραφείου Αθήνας του Πανελληνίου Δικτύου γαι το Θέατρο στην εκπαίδευση θα συζητήσει το έργο
Άμλετ του Σαίξπηρ στη συνάντησή της που θα γίνει
Τετάρτη 25 Μαΐου 7.00- 9.00 μμ στα Γραφεία του Δικτύου, Σαρρή 14, Ψυρρή.
Η ομάδα είναι ανοιχτή σε όποιον θέλει να την παρακολουθήσει. Σας περιμένουμε.
ΘΕΜΑΤΑ
1. Σε ποιά εποχή έζησε ο Σαίξπηρ; Πώς επηρέασαν οι κοινωνικοπολιτικές συνθήκες της εποχής τη θεματολογία και τη γραφή του;
Εισαγωγή: Σόνια Μολογούση
Βιβλιογραφία: Γιώργος Μάρδας

2. ΟΙ ΜΟΝΟΛΟΓΟΙ ΣΤΟΝ ΑΜΛΕΤ: Προβολή αποσπασμάτων από μονόλογους του Άμλετ από ταινίες με διαφορετικούς ερμηνευτές:
Επιλογή – Παρουσίαση: Μαίρη Καλδή

1. Πράξη Δεύτερη, Σκηνή Δεύτερη.
Τι χαμένος σκλάβος είμαι! - Δημήτρης Ροντήρης –
Μετάφραση: Βασίλης Ρώτας
Αυτός ο θεατρίνος! - Γιώργος Κιμούλης
Μετάφραση: Γιώργος Χειμωνάς

2. Πράξη Τρίτη, Σκηνή Πρώτη.
To Be Or Not To Be - Laurence Olivier (1948)
To Be Or Not To Be - Kenneth Branagh (1996

3. ΣΥΖΗΤΗΣΗ: Ποιά είναι η θεματολογία του έργου; Υπάρχει σύγκρουση στο έργο και ποιά η λύση αυτής; Ποιός ο ρόλος των μονολόγων στη δράση του έργου;

4. ΕΠΙΛΟΓΟΣ: O Blackadder με τον Shakespeare Κωμικός αυτοσχεδιασμός

2ο ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟ ΣΥΜΠΟΣΙΟ Με τον παλμό του Πολιτισμού για ένα ζωντανό σχολείο

2011-03-21T08:16:00.003+02:00

ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ ΣΤΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΑΠΕΡΓΟΥΣ ΠΕΙΝΑΣ

2011-03-06T21:29:00.002+02:00

ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ ΣΤΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΑΠΕΡΓΟΥΣ ΠΕΙΝΑΣ

Το Δ.Σ. της Πανελλήνιας Ένωσης Εκπαιδευτικών Πολιτιστικών Θεμάτων που υπογράφουμε, δηλώνουμε την αμέριστη συμπαράστασή μας στο δίκαιο αγώνα των μεταναστών απεργών πείνας.

Θεωρούμε αυτονόητο χρέος μας, που απορρέει από την καλλιέργεια μέσω της διδασκαλίας, του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και του πνεύματος αλληλεγγύης, να στεκόμαστε στο πλευρό των γονιών των οποίων τα παιδιά τους είναι μαθητές μας.

Καταδικάζουμε την υποκριτική στάση της πολιτείας, η οποία αποδέχεται τον μετανάστη εργάτη, μόνο όσο δουλεύει σε άθλιες συνθήκες και γίνεται αδιαμαρτύρητα αντικείμενο εκμετάλλευσης, ενώ μόλις τολμήσει να διεκδικήσει ισότιμη μεταχείριση με τους υπόλοιπους εργαζομένους, προσπαθεί να τον αφανίσει.

Οι μετανάστες απεργοί πείνας μας δείχνουν με τον πιο ειρηνικό και αξιοπρεπή τρόπο ότι η κοινωνία μας έχει ανάγκη ανθρώπους, που τολμούν να διεκδικούν τα δικαιώματά τους ακόμα και με την ίδια τους τη ζωή και όχι εκείνους που «δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα, προσμένουν ίσως κάποιο θάμα».

Αθήνα, 5 Μαρτίου 2011

Για το Δ.Σ. της ΠΕΕΠΟΘΕ

είμαστε άνθρωποι

2011-02-21T20:00:00.001+02:00

Ο θάνατος του Δαντόν

2011-02-13T13:08:00.002+02:00

Της ΣΩΤΗΡΙΑΣ ΜΑΤΖΙΡΗ
Ενα παράδοξο έργο. Γραμμένο από έναν ιδιοφυή 23χρονο που πίστευε στην αναγκαιότητα της επανάστασης και ταυτόχρονα αμφέβαλλε για τη σκοπιμότητα και την επιτυχία της. Αυτό που ο Μπίχνερ δεν μπορούσε να προβλέψει το 1835 -την εξέλιξη της Ιστορίας- είναι σήμερα κοινός τόπος.

Τα λάθη του Ροβεσπιέρου έμελλαν να επαναληφθούν κάμποσες φορές πάνω από βουνά πτωμάτων στο όνομα της ισότητας. Οι μοντέρνες κοινωνίες εκμεταλλεύτηκαν την ευκαιρία για ελευθερία και δικαιοσύνη, εξασφαλίζοντας μια ευημερία που κατέληξε ξανά στην ανισότητα. 220 χρόνια μετά τη Γαλλική Επανάσταση η αστική δημοκρατία ορκίζεται στην τάξη και τρέμει την επανάσταση από την οποία προήλθε.

Στα διλήμματα του Μπίχνερ, πόσο ανθρώπινη μπορεί να είναι η βία και πόσο εφικτή μια επανάσταση χωρίς αίμα, έχει απαντήσει και με το παραπάνω ο 20ός αιώνας. Ομως καθώς αυξάνουν η φτώχεια, η διαφθορά και η οργή, μια νέου τύπου βία κερδίζει έδαφος, επικυρώνοντας οδυνηρά τους συλλογισμούς ενός νεότατου ποιητή για την καταστροφική φύση του ανθρώπου. Δαντόν: «Τι είναι αυτό μέσα μας που ασελγεί, ψεύδεται, κλέβει και σκοτώνει; Ο κόσμος είναι ένα χάος».

Στο έργο του Μπίχνερ η επανάσταση έχει ήδη αρχίσει να τρώει τις σάρκες της. Ο Ροβεσπιέρος θα στείλει τον πρώην σύντροφό του Δαντόν και την παρέα του ως προδότες στη λαιμητόμο, την επανάσταση θα διαδεχθεί η δικτατορία. Κι όμως αμφότεροι υπήρξαν κάποτε παθιασμένοι επαναστάτες που θέλησαν ν' αλλάξουν τον κόσμο. Στη διαδρομή ο ένας ξεπέζεψε από το άρμα του τρόμου, άδειος και εξαντλημένος από αηδία και θλίψη «μπροστά στον αποτρόπαιο φαταλισμό της Ιστορίας». Ανίσχυρος απέναντι στις αντιφάσεις μιας λογικής που θέτει τον σκοπό πάνω από τα μέσα, ο Δαντόν προτιμά να ξεχάσει στην κρεπάλη, χωμένος στα σκέλια της πόρνης Μάριον ή, ακόμη καλύτερα, αφήνοντας να τον ξεπαστρέψουν χωρίς αντίσταση («η γκιλοτίνα είναι ο καλύτερος γιατρός»), ενόσω ο αδιάφθορος Ροβεσπιέρος συνεχίζει αμείλικτα τις εκτελέσεις, καθώς «το σπαθί της δικαιοσύνης δεν πρέπει να σκουριάσει».

Ο Δαντόν στον καναπέ

Πώς διαχειρίζεται μια σκηνοθεσία σήμερα αυτό το σοφό, διορατικό και αγέραστα επίκαιρο έργο; Κατά τον Στάθη Λιβαθινό, κρατώντας ίσες αποστάσεις από τις θέσεις που εκπροσωπούν ιστορικά, πολιτικά και μανιχαϊστικά το «δόγμα Ροβεσπιέρου» («τι είναι λίγα κεφάλια μπροστά στο καλό της ανθρωπότητας;») και η «αναθεώρηση Δαντόν» («έως πότε η επανάσταση θα κατασπαράζει τα παιδιά της;»).

Η παράσταση αντιμετωπίζει το ρεπουμπλικανικό φαινόμενο χωρίς αυταπάτες και συναισθηματισμούς. Υποβαθμίζοντας το τραγικό στοιχείο μέχρι εξάλειψης, προσεγγίζει το μεγάλο ζήτημα Επανάσταση vs Μεταρρύθμιση σαν ένα πανηγύρι, με τραγούδια, συμπεριφορές και ενίοτε λόγο επιθεωρησιακής ιλαρότητας που δεν αφήνει τίποτε όρθιο. Εκτός, παραδόξως, από τον «μεσσία του αίματος» Ροβεσπιέρο, τον οποίο ο Βασίλης Ανδρέου υποδύεται σχεδόν ακίνητος, χωρίς κλισέ, αγέλαστα, μαχητικά, με στεντόρεια φωνή. Το μοναδικό πρόσωπο αυτής της βραδιάς με αληθινό δραματικό εκτόπισμα. Αντιθέτως, ο Δαντόν του νεαρού Ηλία Μελέτη, από χαρισματική, τραγικά διφορούμενη προσωπικότητα με ιστορικό και θεατρικό κύρος, ξεπέφτει σε χαζοχαρούμενο Καραγκιόζη με αφρολούκ, αθλητική φόρμα και Adidas, που όταν δεν ρητορεύει σωριάζεται κατάκοπος στον καναπέ, χουχουλιάζει, χασμουριέται, μέχρι το επόμενο μισόκαρδο τίναγμα από την πλήξη.

Χωρίς καλούς και κακούς

Σε ένα χαοτικό κοινόβιο αναρχικών (σκηνικά-κοστούμια Ελένη Μανωλοπούλου), γύρω από έναν πολυχρησιμοποιημένο καναπέ, που αργότερα γίνεται φυλακή, κάρο, ικρίωμα, ανάμεσα σε στοίβες από παλιές εφημερίδες, αρχεία, φυλλάδια (όλα σκονισμένο παρελθόν), δώδεκα νέοι ηθοποιοί με αντιεξουσιαστικό look και αποκριάτικα αξεσουάρ -χάρτινες περούκες, κολάρα, φρυγικούς σκούφους, τρικολόρ σημαίες/εσάρπες- παρασταίνουν όλο το κοινωνικό φάσμα -δικαστές, δήμιους, λαό, βουλευτές, αρχηγούς-, ενώ η Μαρία Ναυπλιώτου αναλαμβάνει και τους τέσσερις γυναικείους ρόλους.

Ολα μοιάζουν με παιδικό παιχνίδι, χωρίς «καλούς» και «κακούς», εκτός από τον Σεν Ζιστ (Ευθύμης Παππάς) που θυμίζει ιδεοληπτική καρικατούρα, και τον πάντα «άξεστο» λαό, στο όνομα του οποίου γίνονται όλα, που εφορμά κάθε τόσο μέσα από καπνούς και πυροβολισμούς, με ηχογραφημένες ζητωκραυγές, μιμούμενος τον μαινόμενο όχλο. Κανείς δεν αποτελεί λύση. Οι Ιακωβίνοι κοπανιούνται με τεχνητή «επαναστατική» ζωντάνια, ενώ οι πιο πνευματώδεις Γιρονδίνοι σέρνονται βαριεστημένοι, φιλοσοφώντας για ατομικά δικαιώματα.

Θέσεις, διαξιφισμοί και συλλογισμοί του Μπίχνερ, που αποτυπώνονται στους εμβληματικούς μονολόγους των δύο αρχηγών και στις μεγάλες σκηνές της Εθνοσυνέλευσης και του Λαϊκού Δικαστηρίου, όπου επισφραγίζεται η αυτοκαταστροφική κορύφωση της τρομοκρατίας, εξανεμίζονται σε μια άμορφη πολυκινητικότητα, οχλοβοή και ερμηνείες με στόμφο και χωρίς πειθώ, όπου άπαντες φωνάζουν, βρίζουν, κλοτσούν, σκίζουν τον αέρα χειρονομώντας, βραχνιάζουν, διαφωνούν όλοι μαζί ή γελούν χωρίς λόγο, μετατρέποντας φράσεις-κλειδιά σε κοινότοπα αποφθέγματα, άκαιρα συνθήματα και πομπώδεις ηθικολογίες.

Στο τέλος, ο Δαντόν και η παρέα του στριμώχνονται στο πενταθέσιο ικρίωμα συζητώντας και χαριτολογώντας, ενώ γύρω τους οι δήμιοι ουρλιάζουν εκστατικοί. Ομως, αντί να πέσουν κεφάλια, εξουσιαστές και αντιφρονούντες σμίγουν ως διά μαγείας σε μια ομαδική φωτογραφία συμφιλίωσης. Νο problem. Αλλωστε όλα είναι θέατρο. Ωστόσο, εξαλείφοντας τις αντιθέσεις του έργου σε έναν μεταμοντέρνο σχετικισμό, η παράσταση δεν συσκοτίζει μόνο μια μεγάλη διάσταση της ευρωπαϊκής Ιστορίας, αφαιρεί και από την ίδια τα συστατικά ενός συγκινητικού θεατρικού γεγονότος. *

Να σκέφτεσαι τους άλλους

2011-02-01T19:19:00.002+02:00

Kυκλοφoρεί από το Πανελλήνιο Δίκτυο για το Θέατρο στην Εκπαίδευση και τις εκδόσεις Νήσος η δίγλωσση έκδοση, στα ελληνικά και τα αραβικά, ποιητικής συλλογής με δώδεκα ποιήματα του Παλαιστίνιου ποιητή Μαχμούντ Νταρουίς. Η συλλογή έχει τίτλο: Nα σκέφτεσαι τους άλλους - 12 ποιήματα του Μαχμούντ Νταρουίς, σε απόδοση στα ελληνικά από τη Τζένη Καραβίτη.

Βασικό κίνητρο για την έκδοση αυτή είναι η αγάπη, όπως αναφέρει χαρακτηριστικά στο σημείωμά της η Τζ. Καραβίτη, “η αγάπη πολλών ανθρώπων για ένα μεγάλο ποιητή και για ένα μεγάλο λαό που αγωνίζεται για το δίκιο του”. Για το λόγο αυτό, τα έσοδα θα διατίθενται από το Πανελλήνιο Δίκτυο σε φορείς και πρωτοβουλίες που δραστηριοποιούνται για τα παιδιά στη Γάζα. Η έκδοση διατίθεται από το Πανελλήνιο Δίκτυο για το Θέατρο στην Εκπαίδευση (τηλ./fax 2106541600, info@theatroedu.gr) και τα βιβλιοπωλεία.

7η Θεατρική Κατασκήνωση - Διερευνώντας ρόλους και σκηνές από τη ζωή και το θέατρο

2011-02-01T18:40:00.004+02:00

Χάρτινο το φεγγαράκι...

2011-01-18T18:48:00.000+02:00

16 χρόνια χωρίς τον Μάνο Χατζηδάκι (1925-1994)

Μονόλογοι απ τη Γάζα

2010-10-18T19:36:00.002+03:00

….τα όνειρα, η ασφάλεια, η ελπίδα και το μέλλον είναι λέξεις που χάνουν το νόημά τους σε μια πόλη που σκοτώνει και το παραμικρό όνειρο…. (Άνας, 15 χρονών μαθητής στη Γάζα)
…θα ήθελα να ζω σε μια δημοκρατική κοινωνία, με νόμους, με ειρήνη και με είκοσι κινηματογράφους, για να πηγαίνω να βλέπω ταινίες, να πετάω με τη φαντασία μου και να ονειρεύομαι… (Ραουάντ, μαθήτρια 13 χρονών από τη Γάζα)

Από τον Νοέμβριο 2009 μέχρι τον Απρίλιο 2010, με τη βοήθεια ενός θεατροπαιδαγωγού και ενός ψυχολόγου, 32 νέοι και νέες 13-17 ετών στη Γάζα επεξεργάστηκαν και κατέγραψαν σε μορφή μονολόγων τις εμπειρίες, τις σκέψεις, τις ελπίδες, τα όνειρα και τους φόβους τους κατά τη διάρκεια και μετά την εισβολή και τον πόλεμο τον Δεκέμβριο του 2008. Η προσέγγιση έγινε με τη βοήθεια τεχνικών του Θεάτρου του Καταπιεσμένου του Αουγκούστο Μποάλ, της Δραματοθεραπείας και των Αφηγήσεων-Παραμυθιών.

Οι ιστορίες τους θα παρουσιαστούν θεατρικά στις 17 Οκτωβρίου 2010 ταυτόχρονα στην Παλαιστίνη και σε ακόμα 30 χώρες. Οι εκδηλώσεις θα ξεκινήσουν στην παραλία της Γάζας στις 10π.μ. όπου χάρτινα καραβάκια με τα κείμενα των μαθητών θα ταξιδέψουν στη θάλασσα.

Αργότερα, στις 29 Νοεμβρίου 2010 μια ομάδα νέων από αυτές τις χώρες θα ταξιδέψουν στη Νέα Υόρκη για να παρουσιάσουν τους Μονολόγους σε διάφορες γλώσσες στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ στην ετήσια συνεδρίαση της για το Παλαιστινιακό ζήτημα.

Ταυτόχρονα οι Μονόλογοι απ τη Γάζα θα αποτελέσουν αφορμή για επικοινωνία μαθητών από διάφορα μέρη του κόσμου και για δημιουργία εκπαιδευτικών προγραμμάτων σε θέματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων, πολέμου-βίας, διαπολιτισμικότητας κ.ά.

Πρόκειται για ένα διεθνές πρόγραμμα του θεάτρου ASHTAR της Παλαιστίνης το οποίο στην Ελλάδα συνεργάζεται με το Πανελλήνιο Δίκτυο για το Θέατρο στην Εκπαίδευση (www.TheatroEdu.gr)

ΜΟΝΟΛΟΓΟΙ ΑΠΟ ΤΗ ΓΑΖΑ

2010-10-17T19:09:00.000+03:00

Πρακτικά 6ης συνδιάσκεψης

2010-09-01T19:16:00.002+03:00

καλό καλοκαίρι

2010-07-23T23:53:00.001+03:00

πληροφορίες για το Παγκόσμιο Συνέδριο του IDEA 2010 στη Βραζιλία

2010-07-17T22:44:00.002+03:00

IDEA 2010

9η Θεατρική Καλοκαιρινή Κατασκήνωση-Σεμινάριο «Θεατρικές διαδρομές» Σπέτσες 25-31 Ιουλίου 2010

2010-05-24T23:56:00.012+03:00

http://www.theatroedu.gr/main/index.php?lang=el

Στέρεο Νόβα : Σημείο ζωής ή αναζητώντας τη χαμένη τιμή μιας πόλης

2010-05-24T23:45:00.003+03:00

Κοίταξε πώς δύει ο ήλιος σα σφαίρα
οι άνθρωποι φεύγουν μέσα σε τρένα
η επανάληψη της κίνησης, σημείο ζωής
με χτυπάει σα σφαίρα, πέφτω καταγής

Στο πέρα τού κόσμου, τις άδειες ταράτσες
τα όνειρά μου καθρεφτίζονται απάνω στους χάρτες
κι από τα σύννεφα δείχνουν πως η μέρα τελειώνει
είμαι τόσο μόνος που κανείς δε με γλυτώνει

Μακριά απ' όλα αυτά, μητέρα, που υποσχέθηκα να κάνω
πόσα χρόνια ακόμα μένουν μέχρι να πεθάνω;

Να φέρουμε στον κόσμο τουλάχιστον ένα παιδί
ή ν' αγοράσουμε καλύτερα μια γάτα ή ένα σκυλί
να υπενθυμίζει μια [άπαρτη] σχέση
αυτή που είχα κι αυτή που ελπίζω να έρθει

Μόνο γι' αυτή τη στιγμή ας ήμουν γλάρος
να πετούσα από πάνω μου αυτό το ηλίθιο βάρος
[...] πάνω απ' τα φύλλα της χλόης
αναζητώντας τη χαμένη τιμή μιας πόλης

Πόσο βαθύς είναι αυτός ο ορίζοντας;
ο σκύλος μου πέφτει από διάστημα δύοντας
μέσα στον πόλεμο η καρδιά του χτυπάει
μ' ένα κοχύλι μού τηλεφωνάει
της μοναξιάς το [απέρριτο] πέλαγος
σε κοιτάζω πάλι με δέος

Μόνο γι' αυτή τη στιγμή ας ήμουν γλάρος
να πετούσα από πάνω μου το ηλίθιο αυτό βάρος
[...] πάνω απ' τα φύλλα της χλόης
αναζητώντας τη χαμένη τιμή μιας πόλης

Νέα έκδοση - Πρακτικά της 6ης Διεθνούς Συνδιάσκεψης για το Θέατρο στην Εκπαίδευση

2010-04-29T17:48:00.002+03:00

ΘΕΑΤΡΟ ΚΑΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΗΣ ΣΚΗΝΗΣ
Πρακτικά της 6ης Διεθνούς
Συνδιάσκεψης για το Θέατρο
στην Εκπαίδευση
Επιμέλεια: Νίκος Γκόβας

H κοινωνία των αρχών του 21ού αιώνα υφίσταται ραγδαίες αλλαγές. Η παγκοσμιοποίηση και συχνά η εμπορευματοποίηση των πολιτισμών και των αξιών και η αποδυνάμωση της έννοιας της κοινότητας, που αποτελούσε στέρεη βάση για τη δημιουργία της αντίληψης του εαυτού και του ανήκειν, έχουν αρνητικές συνέπειες στη ζωή και την ανάπτυξη πολλών νέων. Τα περιβαλλοντικά προβλήματα, οι παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των δικαιωμάτων του παιδιού, η κοινωνική αδικία, οι συγκρούσεις, οι πολεμικές συρράξεις και οι βίαιες μετακινήσεις πληθυσμών επισκιάζουν τα ραγδαία άλματα της επιστήμης και της τεχνολογίας. Τι ρόλο μπορεί να διαδραματίσει το θέατρο/δράμα στην εκπαίδευση μέσα σε αυτό το πλαίσιο; Τι μπορεί να προσφέρει; Τι μας δείχνει η έρευνα ότι συμβαίνει όταν τα παιδιά και οι νέοι συμμετέχουν σε θεατρικές διαδικασίες;
Από το 1998, χρονιά της ίδρυσής του, το Πανελλήνιο Δίκτυο για το Θέατρο στην Εκπαίδευση αποτελεί έναν ανοιχτό χώρο διαλόγου πολλών και διαφορετικών πλευρών του θεάτρου/δράματος στην εκπαίδευση. Συνοψίζοντας όλες τις προηγούμενες συνδιασκέψεις, η Διεθνής Συνδιάσκεψη του 2008 (27-28-29-30 Μαρτίου 2008) ήταν μια γιορτή για τα δέκα χρόνια του Δικτύου, η οποία εστίασε σε παλιά και νέα ζητήματα που αφορούν το θέατρο στην εκπαίδευση.Τα ζητήματα αυτά αφορούν στην τυπική εκπαίδευση (σχεδιασμός αναλυτικών προγραμμάτων και αξιολόγηση, διεπιστημονικές εργασίες, επιμόρφωση εκπαιδευτικών, καλλιτέχνες στα σχολεία, αισθητική αγωγή), σε κοινωνικές και πολιτισμικές αλλαγές (διαπολιτισμικά θέματα και κοινωνική ενσωμάτωση, διαχείριση και επίλυση συγκρούσεων, εξαρτήσεις, ειδικές ανάγκες, περιβαλλοντικά ζητήματα, καλλιτεχνική δημιουργικότητα), στην πολιτική (ο ρόλος της εκπαίδευσης μέσω των τεχνών, σχεδιασμός και υλοποίηση εκπαίδευσης μέσω των τεχνών, προτεραιότητες και ηθικά ζητήματα, ο ρόλος των πανεπιστημίων, των κυβερνητικών και μη κυβερνητικών οργανισμών), στις νέες εκφάνσεις της θεατρικής τέχνης, στην έρευνα και την πρακτική.
Στον τόμο περιλαμβάνονται 54 επιλεγμένα κείμενα πανεπιστημιακών, καλλιτεχνών και εκπαιδευτικών από 18 χώρες χωρισμένα σε ενότητες.

περιοδικό ΤΕΥΧΟΣ 11 Μάρτιος 2010

2010-04-19T22:03:00.006+03:00

Εισαγωγικό Σημείωμα

Λίγοι δημιουργοί και καλλιτέχνες αφήνουν πίσω τους παρακαταθήκη για τις επόμενες γενιές. Και ακόμα λιγότεροι εμπνέουν με τα έργα και τη ζωή τους τους νεότερους. Ο τιμητικός χαρακτηρισμός «κλασικός» αποδίδεται όλο και πιο σπάνια σε σύγχρονους εκπροσώπους των γραμμάτων και των τεχνών –ίσως γιατί τα πρότυπα των παλαιότερων έχουν θέσει τον πήχη πολύ ψηλά− καθορίζοντας, ευτυχώς, αυστηρά κριτήρια και μέτρα σύγκρισης. Το τεύχος αυτό του περιοδικού μας δε θα μπορούσε να μην αναφερθεί σε δύο τέτοιες προσωπικότητες που έφυγαν μέσα στο 2009. Ήταν οι δημιουργοί και δάσκαλοι Ευγένιος Σπαθάρης και Augusto Boal. O Σπαθάρης έφυγε αφήνοντας πίσω του μια χειμαρρώδη αγάπη για το θέατρο σκιών και το λαϊκό ήρωα Καραγκιόζη. Στο σύντομο αφιέρωμα της Χρύσας Πιπιλή διαβάζουμε πώς γύρισε δύο φορές όλο τον κόσμο, για να μοιραστεί την τέχνη του και να κρατήσει ζωντανή την παράδοση. Στην άλλη μεριά της υδρογείου, στη Βραζιλία, ο Boal οραματίστηκε έναν κόσμο όπου το θέατρο θα απελευθερώνει τους ανθρώπους από κάθε είδους καταπίεση, πολιτική, κοινωνική, διαπροσωπική… Όπως σημειώνει η Χριστίνα Ζώνιου στο άρθρο της, στο Teatro do Oprimido (Θέατρο του Καταπιεσμένου – Θ.τ.Κ), οι θεατές ανακαλύπτουν τον εαυτό τους και εκφράζουν την ανάγκη και την επιθυμία για αλλαγή. Ακόμα η Νάγια Μποέμη μέσα από ένα παράδειγμα εφαρμογής αναλύει το βασικό πλαίσιο μέσα στο οποίο τελούνται οι θεατρικές τεχνικές του Θ.τ.Κ., με στόχο να ανιχνεύσει τη θεατρικότητα, καθώς και την πολιτισμική και κοινωνικο-πολιτική του βαρύτητα. ...
Στην υπόλοιπη αρθρογραφία του τεύχους συναντάμε τον Mark Crossley, που περιγράφει την εμπειρία της σκηνοθεσίας του έργου Οι επτά χείμαρροι του ποταμού Ότα, του Lepage δουλεύοντας με μια ομάδα τριτοετών φοιτητών. Στο άρθρο του εξετάζει τις δυνατότητες και τις προκλήσεις που αναδύονται μέσα από τη συνάντηση του θεατρικού κειμένου με την επινοητική προσέγγιση στην οποία στηρίζεται η μεθοδολογία του Lepage. Ο Andy Kempe αντιμετωπίζει επίσης μια πρόκληση: Ένα έργο που έχει σκοπό να αναπτύξει τις θεατρικές δεξιότητες εφήβων με μαθησιακές δυσκολίες και να τους βοηθήσει να εκφράζουν τις δικές τους ιδέες. Μέσα από την ευελιξία του θεάτρου θέλει να δημιουργήσει ένα περιβάλλον διδασκαλίας στο οποίο μπορούν να ανθίσουν οι μαθητές που διαθέτουν λιγότερη αυτοπεποίθηση για τις δημιουργικές και επικοινωνιακές τους δυνατότητες.

Η Μαρία Κλαδάκη, συνεχίζοντας την εργασία της για το θέατρο για παιδιά στον ελλαδικό χώρο, πραγματοποιεί μια ιστορική αναδρομή στον 20ό αιώνα (στο τεύχος 7 αναφέρθηκε στο παιδικό θέατρο πριν το 19ο αιώνα). Ένα λιγότερο γνωστό ιστορικό γεγονός παρουσιάζεται στο άρθρο της Σοφίας Παντουβάκη σχετικά με τους τομείς επιρροής του παιδικού θεάτρου στο γκέτο του Τερέζιενσταντ κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου πολέμου. Οι ανέκδοτες μαρτυρίες που παρουσιάζει σχετικά με το πώς επηρέασε η δημιουργική συμμετοχή σε θεατρικές παραστάσεις τα παιδιά που επέζησαν προκαλεί συγκίνηση και μας μεταφέρει σε μια άλλη εποχή.

Δύο σημαντικές έρευνες για το θέατρο στην εκπαίδευση ακολουθούν. Ο Μάριος Κουκουνάρας-Λιάγκης περιγράφει δεδομένα από την έρευνα δράσης που διεξήγαγε με αντικείμενο την εκπαιδευτική, παιδαγωγική και κοινωνική αξία των θεατροπαιδαγωγικών προγραμμάτων και διατυπώνει προτάσεις για την υιοθέτησή τους στην ελληνική εκπαίδευση, ιδιαίτερα στο πλαίσιο της διαπολιτισμικής επικοινωνίας. Η Αντιγόνη Παρούση και ο Βασίλης Τσελφές παρουσιάζουν μια μελέτη περίπτωσης που διερευνά τους τρόπους με τους οποίους μπορούν να συνδεθούν στοιχεία από την καλλιτεχνική παραγωγή του κουκλοθεάτρου με τις παιδαγωγικές αντιλήψεις και πρακτικές που διαμορφώνουν οι νηπιαγωγοί κατά τη διάρκεια της εκπαίδευσής τους.

Στη συνέχεια παρουσιάζονται δύο σημαντικά ευρωπαϊκά προγράμματα που ολοκληρώθηκαν την περασμένη χρονιά και στα οποία το Πανελλήνιο Δίκτυο για το Θέατρο στην Εκπαίδευση πήρε ενεργά μέρος. Το πρώτο είναι το «Μεθοδολογία για μια παιδαγωγική με κέντρο το μαθητή και τις παραστατικές τέχνες», γνωστό από την αγγλική του βραχυγραφία mPPACT, για το οποίο ο Alex Mavrocordatos παρουσιάζει μια γενική ανασκόπηση των τριών χρόνων σε τέσσερις χώρες, ενώ η Μπέττυ Γιαννούλη εστιάζει στην εφαρμογή του στην Ελλάδα. Το δεύτερο ευρωπαϊκό πρόγραμμα, «Διαπολιτισμικός διάλογος και θεατρική γλώσσα στην Ευρώπη», παρουσιάζεται από τους τρεις Έλληνες συντελεστές του Ντίνα Τσολάκη, Koldo Vio και Ιωάννα Τότσιου.

Τέλος, η Μυρτώ Πίγκου-Ρεπούση στην ανταπόκρισή της από το 6ο Συνέδριο του International Drama in Education Research Institute [IDIERI] στο Σίδνεϊ (14-19 Ιουλίου 2009) μας παρουσιάζει «Το μέλλον της έρευνας στη θεατρική εκπαίδευση: εξετάζουμε το παρελθόν, αναλύουμε το παρόν, φανταζόμαστε το μέλλον».

ΙΔΟΥ ΕΓΩ Ο ΜΑΓΙΑΚΟΦΣΚΙ

2010-03-05T21:52:00.006+02:00

«Αρχαίο δράμα: σύγχρονες προσεγγίσεις & εκπαίδευση» στις 26-30 Μαρτίου 2010 στην Αθήνα.

2010-03-05T00:29:00.002+02:00

Το Πανελλήνιο Δίκτυο για το Θέατρο στην Εκπαίδευση, σε συνεργασία με το Ευρωπαϊκό Δίκτυο Έρευνας και Τεκμηρίωσης Παραστάσεων Αρχαίου Ελληνικού Δράματος, το Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, το Ινστιτούτο Goethe Αθήνας, το Σουηδικό Ινστιτούτο Αθήνας, το Τμήμα Εκπαίδευσης και Αγωγής στην Προσχολική Ηλικία (Τ.Ε.Α.Π.Η.) του Ε.Κ.Π.Α., το Σπίτι της Κύπρου, το Ολλανδικό Ινστιτούτο, το Ελληνικό Κέντρο του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου, την Εκπαιδευτική Τηλεόραση, το Βρετανικό Συμβούλιο και άλλους εκπαιδευτικούς και καλλιτεχνικούς φορείς, διοργανώνει διεθνές συμπόσιο με τίτλο:
«Αρχαίο δράμα: σύγχρονες προσεγγίσεις & εκπαίδευση»
στις 26-30 Μαρτίου 2010 στην Αθήνα.

Περιλαμβάνει εισηγήσεις, συζητήσεις, βιωματικά εργαστήρια, κινηματογραφικές προβολές και μετασυνεδριακά σεμινάρια (master classes). Οι παρακάτω θεωρητικοί και καλλιτέχνες από τον διεθνή και τον ελληνικό χώρο (με αλφαβητική σειρά) θα πάρουν μέρος με εισηγήσεις και βιωματικά εργαστήρια:
• Τάσος Αποστολίδης, σεναριογράφος κόμικς, μαθηματικός, Δ/ντής β’/θμιου Προγράμματος της Αμερικανικής Γεωργικής Σχολής Θεσσαλονίκης
• Γιώργος Μπινιάρης, ηθοποιός, σκηνοθέτης
• Αντιγόνη Γύρα, χορογράφος, καλλιτεχνική διευθύντρια ομάδας Κινητήρας Χοροθέαμα και του Κινητήρας Studio artistic residency centre
• Δρ. Μαρία Ζαννέτου-Παπακώστα, εκπαιδευτικός Δράματος/Θεάτρου, διευθύντρια σχολείων Δημοτικής Εκπαίδευσης, Κύπρος
• Lorna Hardwick, Professor, Dept. of Classics, The Open University, Ην. Βασίλειο
• Hansgünther Heyme, καλλιτεχνικός διευθυντής του Theater im Pfalzbau, Ludwigshafen am Rhein, Γερμανία
• Δαμιανός Κωνσταντινίδης, σκηνοθέτης, θεατρολόγος, επίκουρος καθηγητής, Τμήμα Θεάτρου, Α.Π.Θ.
• Δημήτρης Λιγνάδης, ηθοποιός, σκηνοθέτης
• Ματίνα Λυσικάτου, θεατρολόγος, Εκπαιδευτική Τηλεόραση
• Μαργαρίτα Μάντακα, χορογράφος-κινησιολόγος, performer
• Μιχαήλ Μαρμαρινός, σκηνοθέτης, πρόεδρος του Ελληνικού Κέντρου του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου, επίκουρος καθηγητής Τμήματος Θεάτρου του Α.Π.Θ.
• Πλάτων Μαυρομούστακος, καθηγητής, Τμήμα Θεατρικών Σπουδών, Ε.Κ.Π.Α.
• Michael Meschke, Emeritus Professor in Puppet Theatre, Στοκχόλμη, Σουηδία
• Δρ. Αναστασία Μπακογιάννη, Dept. of Classics, The Open University, Η. Βασίλειο
• Helen Nicholson, Professor, Dept. of Drama and Theatre, Royal Holloway University of London, Ην. Βασίλειο
• Ελένη Παπάζογλου, επίκουρη καθηγήτρια, Τμήμα Θεάτρου, Α.Π.Θ.
• Τίνα Παραλή, γλύπτρια, κατασκευάστρια σκηνικών
• Δρ. Ιωάννα Ρεμεδιάκη, φιλόλογος, σκηνοθέτης
• Henri Schoenmakers, Professor, Theatre & Media Studies, Roosevelt Academy, International Honors College of Utrecht University, Ολλανδία
• Dmitry Trubotchkin, Professor, Department of Theatre Studies, Russian Academy of Theatre Arts GITIS, σκηνοθέτης, State Institute for Art Studies, Μόσχα, Ρωσία
• Φίλιππος Τσαλαχούρης, συνθέτης, καθηγητής Δραματικής Σχολής Ωδείου Αθηνών
• Δρ. Γιούλη Χρονοπούλου, καθηγήτρια φιλόλογος, Εκπαιδευτική Τηλεόραση
• David Wiles, Professor, Dept. of Drama and Theatre, Royal Holloway University of London, Ην. Βασίλειο

Σκοπός της διοργάνωσης είναι να προωθήσει τον διάλογο για την έρευνα και τη σύγχρονη καλλιτεχνική πρακτική που αφορούν το αρχαίο δράμα στην εκπαίδευση. Το αρχαίο δράμα υπάρχει στο ελληνικό σχολείο με δύο τρόπους: είτε ως μέρος της διδακτέας ύλης στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση κυρίως, είτε ως αντικείμενο θεατρικού εργαστηρίου με στόχο την παρουσίαση κάποιου δρώμενου ή παράστασης. Και όσο αφορά στην πρώτη περίπτωση η συνήθης πρακτική είναι, δυστυχώς, να αντιμετωπίζεται το θεατρικό έργο ως κείμενο και όχι ως θέατρο. Στόχος του Συμποσίου είναι να δώσει τη δυνατότητα για μια δημιουργική συνάντηση της θεωρητικής έρευνας και της σύγχρονης σκηνικής πρακτικής με το χώρο της εκπαίδευσης. Το Συμπόσιο υποστηρίζει μια συνολική αντιμετώπιση του αρχαίου δράματος με την εκπροσώπηση διαφορετικών ειδικοτήτων που τις φέρνει σε επαφή με το χώρο της εκπαίδευσης. Η θεατρολογία, η κλασική φιλολογία, η σκηνοθεσία, η υποκριτική, η χορογραφία, η σκηνογραφία, το προσωπείο, η μετάφραση, η μουσική, ο κινηματογράφος και η παιδαγωγική του θεάτρου συναντιούνται με στόχο την τροφοδότηση της εκπαίδευσης με τα δεδομένα της σύγχρονης έρευνας και θεατρικής πρακτικής.
Το συμπόσιο απευθύνεται σε εκπαιδευτικούς όλων των βαθμίδων και ειδικοτήτων, καλλιτέχνες, θεατρολόγους, φοιτητές και γενικότερα σε όλους όσοι ενδιαφέρονται για το αρχαίο δράμα στην τυπική και τη μη τυπική εκπαίδευση. Οι σύνεδροι θα μπορούν να παρακολουθήσουν τις εισηγήσεις (Σάββατο, Κυριακή, Δευτέρα, 10.00-14.00), το εργαστήριο «Ανάλυση παράστασης» (Κυριακή, 28/3/2010, 12.30-14.00), το εργαστήριο με τον Φίλιππο Τσαλαχούρη (Δευτέρα, 29/3/2010, 14.30-18.00) και δύο τρίωρα βιωματικά εργαστήρια (ένα το Σάββατο, 27 Μαρτίου, και ένα την Κυριακή, 28 Μαρτίου 2010, 15.00-18.00). Επίσημες γλώσσες του συμποσίου: ελληνικά και αγγλικά (με ταυτόχρονη μετάφραση).

Στο πλαίσιο του συμποσίου, την Τρίτη, 30 Μαρτίου 2010, θα γίνουν στην Αθήνα δύο μετασυνεδριακά σεμινάρια με τους:
1. Michael Meschke, Emeritus Professor in Puppet Theatre, Στοκχόλμη, Σουηδία: Ζωντανεύοντας το άψυχο υλικό
2. Δρ. Μαρία Ζαννέτου-Παπακώστα, εκπαιδευτικός Δράματος/Θεάτρου, διευθύντρια σχολείων Δημοτικής Εκπαίδευσης, Κύπρος: Μια εναλλακτική προσέγγιση του Πλούτου του Αριστοφάνη: Αναδυόμενη Μάθηση μέσω του Δράματος

Έναρξη υποβολής αιτήσεων: 1 Φεβρουαρίου 2010

Οι θέσεις είναι περιορισμένες και θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας. Έντυπο αιτήσεων θα βρείτε στην ιστοσελίδα μας www.theatroedu.gr. Για πληροφορίες επικοινωνήστε με τη γραμματεία μας στο symposium2010@theatroedu.gr & 2106541600. Επίσης, στο 6972267716 (11.30-14.30 και 17.00-22.00). Χώροι: «Πολύτροπον» Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, Πειραιώς 206, Ταύρος Αθήνα www.mcf.gr, Ινστιτούτο Goethe Αθήνας, Ομήρου 14-16, Αθήνα www.goethe.de/ins/gr/ath, Το Σπίτι της Κύπρου, Ηρακλείτου 10, 106 73 Κολωνάκι, Αθήνα www.spititiskyprou.gr

Δημιουργώντας με αφετηρία την επέτειο της 25ης Μαρτίου»

2010-03-04T17:45:00.001+02:00

Το γραφείο Αθήνας του Πανελλήνιου Δικτύου για το Θέατρο στην Εκπαίδευση, οργανώνει τη μηνιαία συνάντηση των μελών του για το Μάρτιο με θεματική:
«Δημιουργώντας με αφετηρία την επέτειο της 25ης Μαρτίου»

Ημέρα & ώρα: Πέμπτη, 4 Μαρτίου 2010, 18.30 - 20.30
Τόπος: Γραφεία Δικτύου, Σαρρή 14, Ψυρρή

Θα παρουσιάσουν τις εργασίες τους μέλη του Δικτύου:
Ιωάννα Παλαιορούπη, φιλόλογος: « Δραματοποίηση των Ελεύθερων Πολιορκημένων του Δ. Σολωμού».
Ευαγγελία Γιαννοπούλου, Χρυσάνθη Σιώπα, φιλόλογοι: « Δραματοποιώντας στιγμές της επανάστασης»
Βιργινία Χρυσουλάκη, φιλόλογος: «Στιγμές από το Μεγάλο μας Τσίρκο»
Βάλια Λουτριανάκη, φιλόλογος, «Εμείς και το '21: Ένα βίντεο με τους μαθητές»
Αντιγόνη Μώρου, Υπεύθυνη Πολιτιστικών Δ/θμιας Α' Αθήνας, συγγραφέας του σχολικού βιβλίου Σχολικές και Πολιτιστικές Εκδηλώσεις για το Δημοτικό: « Ιδέες για τη διαμόρφωση μιας εκδήλωσης με αφετηρία τη δημιουργικότητα της μαθητικής ομάδας»

Αναγνωρίζοντας το γεγονός ότι οι σχολικές γιορτές αποτελούν ένα πεδίο ιδιαίτερα απαιτητικό αλλά και πρόσφορο για δημιουργία και συνεργασία, σας καλούμε να μοιραστούμε τις εμπειρίες, τις ιδέες και τους πειραματισμούς μας.
Στη συνάντηση αυτή τα μέλη θα μπορέσουν να παρουσιάσουν τις δουλειές που υλοποίησαν με την τάξη ή την ομάδα τους. Στόχος μας είναι να ανταλλάξουμε ιδέες, πληροφορίες και υλικό, να στηρίξουμε και να διευκολύνουμε ο ένας τον άλλον.

"Πώς ερωτεύονται στη Βερόνα;"

2010-02-22T00:33:00.001+02:00

κινηματογραφικές μεταφορές από θεατρικά έργα του Σαίξπηρ
προβολή αποσπασμάτων από κινηματογραφικές μεταφορές του έργου
"Ρωμαίος & Ιουλιέτα" & συζήτηση

ΕΙΣΗΓΗΤΗΣ: ΜΕΝΗΣ ΘΕΟΔΩΡΙΔΗΣ, σκηνοθέτης - παιδαγωγός.
ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 26 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2010, 7ΜΜ
Στην αίθουσα προβολών της ΕΤΕΚΤ-OT Βαλτετσίου 25 Εξάρχεια
(Ένωση Τεχνικών Ελληνικού Κινηματογράφου και Τηλεόρασης - Οπτικοακουστικού Τομέα)
ΕΙΣΟΔΟΣ EΛΕΥΘΕΡΗ(ΘΕΣΕΙΣ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΕΝΕΣ)
ΟΡΓΑΝΩΣΗ:
Πρόγραμμα "Εκπαίδευση & Οπτικοακουστική έκφραση"
της Διεύθυνσης Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Ανατολικής Αττικής
& Κέντρο ΚΑΡΠΟΣ

ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ:
Πανελλήνιο Δίκτυο για το Θέατρο στην Εκπαίδευση
Πανελλήνια Ένωση Εκπαιδευτικών Πολιτιστικών Θεμάτων

10 Χρόνια Δίκτυο- βίντεο

2010-02-10T21:49:00.000+02:00

ομιλία του Κώστα Ακρίβου

2010-02-10T21:45:00.000+02:00

Simonova

2010-02-10T21:44:00.000+02:00

Η εμφάνιση μιας ντροπαλής 24χρονης σε σόου ταλέντων της ουκρανικής τηλεόρασης προκάλεσε το κλάμα μίας ολόκληρης χώρας, καθώς και διεθνή αίσθηση. Tον περασμένο Μάιο, οπότε και εμφανίστηκε για πρώτη φορά η Simonova, με ένα κουτί γεμάτο άμμο, ζωγραφίζοντας πανέμορφες εικόνες πάνω σε αυτό,απεικονίζοντας την ιστορία της πρώην σοβιετικής χώρας, όλο και περισσότεροι θαυμαστές κάθονταν μπροστά από τους τηλεοπτικούς τους δέκτες για να τη δουν.

2010-02-01T19:06:00.000+02:00

ΣΠΕΤΣΕς 2008 θεατρική κατασκήνωση

2010-02-01T19:02:00.000+02:00

Υπέροχη ταινία μικρού μήκους

2010-01-13T03:25:00.005+02:00

sea happens

Αθήνα 2009, 1ο βραβείο

Μια ταινία που μέσα στα λίγα λεπτά που διαρκεί

μεταφέρει συναισθήματα, μηνύματα και δίνει

τροφή για σκέψη και δράση. Δημιουργήθηκε σε 48 ώρες,

κέρδισε το πρώτο βραβείο στο φεστιβάλ της Αθήνας

και το Μάιο θα προβληθεί στις Κάννες!

Απολαύστε τη στη διεύθυνση

www.youtube.com/watch?v=_3ICTgGVHuk

Η προβολή της Πέμπτης 14 Ιανουαρίου

2010-01-10T20:27:00.003+02:00

 14 Ιανουαρίου 2010
« Από τον κινητικό αυτοσχεδιασμό στο αυτοσχεδιαστικό θέατρο»
Πώς να αναπτύξει μια ομάδα θεατρική συνοχή και αυτοπεποίθηση πάνω στη σκηνή.
Προβολή της ταινίας:
«Born in a Taxi and the Art of Improvisation» (2005, αγγλικά)

H ομάδα Born in a Taxi, από τους Nick Papas, Penny Baron, Carolyn Hanna και David Wells. που δουλεύει από το 1989, έχει αναγνωριστεί από την Αυστραλία -όπου εδρεύει- ως την Ευρώπη και την Ασία για το ιδιαίτερο είδος κινητικού αυτοσχεδιασμού που δημιούργησε, που είναι αυθεντικό, συναισθηματικό και έντονα σωματικό με στοιχεία χορού, δράματος, μιμικής, κλόουν και μουσικής. Στην ταινία παρακολουθούμε ένα εργαστήριο τους που έχει στόχο να διευρυνθεί η εκφραστικότητα του σώματος με την κίνηση και το χορό και να αποκτήσει η ομάδα παλμό.

Συζήτηση για το ρόλο της ομάδας στη δημιουργία μιας θεατρικής σύνθεσης.
Πώς μπορούμε να δημιουργήσουμε ένα ομαδικό δρώμενο; Πώς συμπλέκονται η ελευθερία της ατομικής έκφρασης με τη λειτουργία της ομάδας ως σύνολο;
Τι προσλαμβάνει ο θεατής;

Ώρα: 18.30 – 20.30
Τόπος: Γραφεία Δικτύου, Σαρρή 14 Ψυρρή

Σας περιμένουμε με καφέ, κουλουράκια και πολλές ιδέες

«Αρχαίο δράμα: σύγχρονες προσεγγίσεις & εκπαίδευση» Διεθνές Συμπόσιο Αθήνα, 26, 27, 28, 29 Μαρτίου 2010

2010-01-07T19:25:00.000+02:00

«Αρχαίο δράμα: σύγχρονες προσεγγίσεις & εκπαίδευση»
Διεθνές Συμπόσιο
Αθήνα, 26, 27, 28, 29 Μαρτίου 2010

Το Πανελλήνιο Δίκτυο για το Θέατρο στην Εκπαίδευση, σε συνεργασία με το Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, το Ινστιτούτο Goethe Αθήνας, το Σουηδικό Ινστιτούτο Αθήνας, το Τμήμα Εκπαίδευσης και Αγωγής στην Προσχολική Ηλικία (Τ.Ε.Α.Π.Η.) του Ε.Κ.Π.Α., το Open University της Μ. Βρετανίας, και άλλους εκπαιδευτικούς και καλλιτεχνικούς φορείς, διοργανώνει διεθνές συμπόσιο με τίτλο

«Αρχαίο δράμα: σύγχρονες προσεγγίσεις & εκπαίδευση»

στις 26-29 Μαρτίου 2010 (Παρασκευή, Σάββατο, Κυριακή, Δευτέρα) στην Αθήνα.

Θα περιλαμβάνει εισηγήσεις, συζητήσεις, βιωματικά εργαστήρια, κινηματογραφικές προβολές, καλλιτεχνικά δρώμενα, προσυνεδριακά και μετασυνεδριακά σεμινάρια (master workshops). Θεωρητικοί και καλλιτέχνες από το διεθνή και τον ελληνικό χώρο όπως o Henri Schoenmakers (Ολλανδία/Γερμανία), ο Michael Meschke (Σουηδία), ο Hans Günter Heyme (Γερμανία), η Lorna Hardwick (Ανοιχτό Πανεπιστήμιο Μ. Βρετανίας), η Helen Nicholson (Μ. Βρετανία), ο Πλάτων Μαυρομούστακος, ο Δαμιανός Κωνσταντινίδης, η Αντιγόνη Γύρα, ο Φίλιππος Τσαλαχούρης κ.ά θα πάρουν μέρος με εισηγήσεις και βιωματικά εργαστήρια.

Σκοπός της διοργάνωσης είναι να προωθήσει το διάλογο για την έρευνα και τη σύγχρονη καλλιτεχνική πρακτική που αφορούν το αρχαίο δράμα στην εκπαίδευση.

Το συμπόσιο απευθύνεται σε εκπαιδευτικούς όλων των βαθμίδων και ειδικοτήτων, καλλιτέχνες, θεατρολόγους, φοιτητές και γενικότερα σε όλους όσοι ενδιαφέρονται για το αρχαίο δράμα στην τυπική και τη μη τυπική εκπαίδευση.

Ανακοίνωση τελικού προγράμματος: 15 Φεβρουαρίου 2010

Έναρξη υποβολής αιτήσεων: 25 Ιανουαρίου 2010

Οι θέσεις είναι περιορισμένες και θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας.

Έντυπο αιτήσεων θα βρείτε στην ιστοσελίδα τον Ιανουάριο 2010.

Για πληροφορίες επικοινωνήστε μαζί μας στο theatro@theatroedu.gr

Χώροι:
«Πολύτροπον» Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, Πειραιώς 206, Ταύρος 177 78 Αθήνα, www.mcf.gr
Ινστιτούτο Goethe Αθήνας, Ομήρου 14-16, 10033 Αθήνα www.goethe.de/ins/gr/ath

από την αφρική με αγάπη TOUMANI DIABATE

2009-12-30T00:46:00.005+02:00

Σαν όνειρο...

2009-12-17T12:40:00.002+02:00

Αντισταθείτε... του Μιχάλη Κατσαρού

2009-12-12T02:23:00.002+02:00

Η διαθήκη μου

Αντισταθείτε
σ' αυτόν που χτίζει ένα μικρό σπιτάκι
και λέει: καλά είμαι εδώ.

Αντισταθείτε σ' αυτόν που γύρισε πάλι στο σπίτι
και λέει: Δόξα σοι ο Θεός .

Αντισταθείτε
στον περσικό τάπητα των πολυκατοικιών
στον κοντό άνθρωπο του γραφείου
στην εταιρεία εισαγωγαί- εξαγωγαί
στην κρατική εκπαίδευση
στο φόρο
σε μένα ακόμα που σας ιστορώ.

Αντισταθείτε
σ' αυτόν που χαιρετάει απ' την εξέδρα ώρες
ατέλειωτες τις παρελάσεις
σ' αυτή την άγονη κυρία που μοιράζει
έντυπα αγίων λίβανον και σμύρναν
σε μένα ακόμα που σας ιστορώ.

Αντισταθείτε πάλι σ' όλους αυτούς που λέγονται μεγάλοι
στον πρόεδρο του Εφετείου αντισταθείτε
στις μουσικές τα τούμπανα και τις παράτες
σ' όλα τ' ανώτερα συνέδρια που φλυαρούνε
πίνουν καφέδες σύνεδροι συμβουλατόροι
σ' όλους που γράφουν λόγους για την εποχή
δίπλα στη χειμωνιάτικη θερμάστρα
στις κολακείες τις ευχές τις τόσες υποκλίσεις
από γραφιάδες και δειλούς για το σοφό
αρχηγό τους.

Αντισταθείτε στις υπηρεσίες των αλλοδαπών και διαβατηρίων
στις φοβερές σημαίες των κρατών και τη διπλωματία
στα εργοστάσια πολεμικών υλών
σ' αυτούς που λένε λυρισμό τα ωραία λόγια
στα θούρια
στα γλυκερά τραγούδια με τους θρήνους
στους θεατές
στον άνεμο
σ' όλους τους αδιάφορους και τους σοφούς
στους άλλους που κάνουνε το φίλο σας

ως και σε μένα, σε μένα ακόμα που σας ιστορώ
αντισταθείτε.

Τότε μπορεί βέβαιοι να περάσουμε προς την Ελευθερία.

ένα μικρό θαύμα

2009-12-12T01:26:00.001+02:00

Η Καθημερινή ζωή στην τάξη είναι γεμάτη από απρόοπτα, άλλοτε καλά άλλοτε κακά. Καθώς οι μέρες διαδέχονται η μια την άλλη βρίσκουμε τον εαυτό μας πολύ συχνά να μεταπηδά από την αισιοδοξία στην απαισιοδοξία και το αντίθετο. Φυσικά υπάρχουν θεωρίες, εκπαιδευτικοί στόχοι που πρέπει να τους πετύχουμε, βαριά βιβλία που πρέπει όχι μόνο να τα διαβάσουμε αλλά και να τα κουβαλάμε και καμιά φορά το βάρος αυτό γίνεται δυσβάσταχτο όταν οι μαθητές από κάτω δυσανασχετούν, μας διακόπτουν ή απλώς βρίσκονται αλλού.

Τι μαγική όμως που είναι εκείνη η στιγμή που χωρίς κάποιο προφανή λόγο ή απλώς γιατί όλα συνέτειναν μυστικά σ' αυτό γίνεται ξαφνικά στην τάξη ένα θαύμα!

Είναι κάτι που είχαμε προγραμματίσει ή ένας αυτοσχεδιασμός της στιγμής, μια σκέψη κάποιου που πετάχτηκε τυχαία ή ένας σοβαρός προβληματισμός που μελετήθηκε αναλυτικά. Μπορεί να είναι και όλα αυτά μαζί.

Πολύ συχνά το θαύμα ξεχνιέται γιατί την επόμενη ώρα γίνεται κάτι εντελώς καθημερινό, το ξεχνάμε κι εμείς και επιστρέφουμε στα γνωστά Ίσως όμως και να θέλουμε να μιλήσουμε γι αυτό σε κάποιον. Μπορεί να μη βρίσκουμε το χρόνο ή το πλαίσιο, μέσα στο οποίο θα το εντάξουμε ή να μη καθίσουμε να του δώσουμε τη μορφή ενός επιστημονικού άρθρου. Ή μπορεί να μην έχει κανείς χρόνο να μας ακούσει και να νομίζει ότι περιαυτολογούμε. Μπορεί όμως η ιδέα μας να δώσει ιδέες στους άλλους και αυτοί πάλι να κάνουν ένα άλλο θαύμα! Αυτή δεν είναι η έννοια της επικοινωνίας; Θέλουμε να μας γράψετε για όλα αυτά. Περιμένουμε τις σκέψεις σας, τις ιδέες σας, από κάτι πολύ μικρό έως κάτι πιο μεγάλο και ολοκληρωμένο. Θέλουμε να ακούσουμε γι αυτά τα μικρά καθημερινά θαύματα. Για μια ξαφνική ιδέα. Για μια ιδέα που κυοφορούνταν καιρό και πήρε μορφή. Για κάποιο πείραμα που είχε αποτέλεσμα.

Για ένα μικρό θαύμα.

Πέμπτη 3 Δεκεμβρίου 2009 ώρες: 18.30- 20.30 «Η δύναμη της φαντασίας: το εργαλείο του ηθοποιού»

2009-12-02T22:13:00.001+02:00

Το Γραφείο Αθήνας του Πανελλήνιου Δικτύου για το Θέατρο στην Εκπαίδευση συνεχίζει τις μηνιαίες συναντήσεις για τα μέλη και τους φίλους του. Στις συναντήσεις αυτές οι συμμετέχοντες μπορούν να ανταλλάξουν γνώσεις και εμπειρίες, να μοιραστούν ιδέες, πληροφορίες και απόψεις για το πώς το θέατρο και άλλες τέχνες μπορούν να δώσουν ένα πιο δημιουργικό περιεχόμενο στη σύγχρονη εκπαίδευση.
Τα θέματα θα σχετίζονται με το θέατρο στην εκπαίδευση και το θέατρο ως εκπαίδευση, με τεχνικές θεάτρου και με προσεγγίσεις σχετικές με την εφαρμογή των τεχνών σε ποικίλα εκπαιδευτικά περιβάλλοντα (τάξη, θεατρική ομάδα, ομάδες με διαπολιτισμική σύνθεση κ.ά.).
Οι συναντήσεις θα γίνονται την πρώτη Πέμπτη κάθε μήνα στις 18.30- 20.30 στο Γραφείο του Πανελλήνιου Δικτύου για το Θέατρο στην Εκπαίδευση, Σαρρή 14, Ψυρρή - Αθήνα.

Πέμπτη 3 Δεκεμβρίου 2009 ώρες: 18.30- 20.30
«Η δύναμη της φαντασίας: το εργαλείο του ηθοποιού»
Τι είναι το δημιουργικό θέατρο; Η δημιουργική πορεία του αυτοσχεδιασμού.

Προβολή της ταινίας:
«Creative Drama and Improvisation, with Rives Collins» (αγγλικά)

Ο Rives Collins (Chair of the Department of Theatre, Assistant Professor at Northwestern University, Chicago) επαγγελματίας λάτρης των ιστοριών (storyteller) ξετυλίγει με ενθουσιασμό το κουβάρι της φαντασίας των σπουδαστών του τμήματος δραματικής τέχνης και έκφρασης ενός αμερικάνικου πανεπιστημίου με μια σειρά από ασκήσεις στο χώρο, ασκήσεις δημιουργικής φαντασίας, αυτοσχεδιασμούς, ασκήσεις για συγκέντρωση και με στόχο να δημιουργήσουν όλοι μαζί ένα αυτοσχέδιο δράμα.

Συζήτηση με θέμα: Τι ακριβώς κάνει ο ηθοποιός πάνω στη σκηνή και σε τι συνίστανται οι σπουδές του;
Ποιο κομμάτι της δραματικής τέχνης αφορά εμάς και τους μαθητές μας;
Πώς μπορούμε να αποκτήσουμε τα κατάλληλα θεατρικά εργαλεία;

Ο Γιώργος Μάρδας, εκπαιδευτικός, θεατρολόγος, θα παρουσιάσει την ταινία.
Η Αντιγόνη Μώρου, εκπαιδευτικός, θεατρολόγος, μέλος της συγγραφικής ομάδας βιβλίου Θεατρικής αγωγής, θα προτείνει σχετικές δραστηριότητες.

ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ 2009

2009-11-14T01:44:00.002+02:00

polytexneio 2008
Ανέβηκε από makaldi. - Βίντεο-σύνθεση με φωτογραφίες για την εξέγερση του Πολυτεχνείου - μουσική Active Member και Μάνος Λοίζος.

«How to use the Stanislavski System, by Peter Oyston»

2009-11-01T16:34:00.006+02:00

Το γραφείο Αθήνας του Πανελλήνιου Δικτύου για το Θέατρο στην Εκπαίδευση ξεκινάει από φέτος μηνιαίες συναντήσεις για τα μέλη και τους φίλους του. Στις συναντήσεις αυτές θα ανταλλάξουμε τις γνώσεις και τις εμπειρίες μας, θα επικοινωνήσουμε και θα μοιραστούμε ιδέες, πληροφορίες και απόψεις για το πώς το θέατρο και άλλες τέχνες μπορούν να δώσουν ένα πιο δημιουργικό περιεχόμενο στη σύγχρονη εκπαίδευση. Τα θέματα στα οποία θα εστιάσουμε σχετίζονται με το θέατρο στην εκπαίδευση και το θέατρο ως εκπαίδευση, με τεχνικές θεάτρου και με προσεγγίσεις σχετικές με την εφαρμογή των τεχνών σε ποικίλα εκπαιδευτικά περιβάλλοντα (τάξη, θεατρική ομάδα, ομάδες με διαπολιτισμική σύνθεση κ.ά.). Σε κάποιες από τις συναντήσεις θα γίνονται και προβολές εκπαιδευτικών ταινιών που θα δίνουν αφορμή για διάλογο.

Αυτή την Πέμπτη 5 Νοεμβρίου 2009 θα γίνει η προβολή της ταινίας «How to use the Stanislavski System, by Peter Oyston» (2004, 68 λεπτά, αγγλικά χωρίς υπότιτλους)
Ώρα:18.30- 20.30
Τόπος: γραφείο του Πανελλήνιου Δικτύου για το Θέατρο στην Εκπαίδευση, Σαρρή 14, Ψυρρή - Αθήνα.

Ο Peter Oyston (founding Dean of Drama at the Victorian College of the Arts and regular teacher/director at the Royal Academy of Dramatic Art in London) έχει χρησιμοποιήσει τις διάσημες θεατρικές τεχνικές του Στανισλάφσκι εδώ και 30 χρόνια όχι μόνο στο επαγγελματικό θέατρο αλλά και στην αίθουσα διδασκαλίας δημιουργώντας μια γρήγορη και προσιτή σε όλους μέθοδο προετοιμασίας μιας παράστασης. Δουλεύοντας το κείμενο του “Βυσσινόκηπου” του Τσέχοφ με μια ομάδα σπουδαστών του Πανεπιστημίου Αυστραλίας δείχνει πώς οι μέθοδοι αυτές μπορούν να εφαρμοστούν σε οποιοδήποτε κείμενο, μοντέρνο ή κλασικό. Οι φυσικές δράσεις του ηθοποιού, η βαθύτερη ζωή πίσω από το κείμενο, η συναισθηματική μνήμη, ο ρυθμός και το τέμπο της παράστασης, το μαγικό “εάν” και ο τέταρτος τοίχος…

Θα ακολουθήσει Συζήτηση με θέματα:
Το κείμενο ως αφετηρία για βαθύτερη γνωριμία με το ρόλο. Πώς μπορεί να παίξει κάποιος αληθινά πάνω στη σκηνή; Πότε μας αφορά μια παράσταση; Μπορούν οι θεατρικές τεχνικές να φωτίσουν άλλες πλευρές ενός θεατρικού ή λογοτεχνικού κειμένου;
Δείτε ένα απόσπασμα της ταινίας στο: http://www.youtube.com/watch?v=zmhggaEuJj8

παίζοντας...

2009-10-29T13:43:00.000+02:00

ενα εγχειρίδιο για τη διαφορετικότητα

2009-10-29T13:32:00.002+02:00

Αουγκούστο Μποάλ- Καταπίεση είναι όταν ο ένας από τους δύο συνομιλητές χάνει τη δύναμή του,δεν μιλάει και πρέπει μόνο να ακούει

2009-10-18T21:52:00.009+03:00

Αποσπάσματα από συνέντευξη του Augusto Boal

¬ Είναι περίεργο να συνομιλείς με κάποιον που έχει δηλώσει ότι προτιμά τις εικόνες από τις λέξεις.
«Αυτό δεν ισχύει απόλυτα. Τις αγαπώ τις λέξεις, μιλάω ακατάπαυστα, έχω γράψει γύρω στα 25 βιβλία ως τώρα, είμαι υπέρ των λέξεων. Καταλαβαίνω όμως ότι πολλές φορές κρύβουν περισσότερα πράγματα από ό,τι αποκαλύπτουν. Σου μιλάω για πράγματα και ξέρω για τι πράγμα μιλάω αλλά δεν ξέρω πώς ακούει τις λέξεις μου ο αποδέκτης, τις ακούει διαφορετικά. Αν πω σε σένα μια λέξη, ας πούμε οικογένεια, για σας που έχετε μεγαλώσει στην Ελλάδα η λέξη οικογένεια σημαίνει οικογένειες που εσείς γνωρίζετε αλλά, όταν εγώ λέω οικογένεια, μιλάω για οικογένειες που εγώ γνωρίζω. Το ίδιο και για κάποιον από τη Γουινέα Μπισάο. Οι λέξεις δηλώνουν κάτι κοινό για όλους αλλά υποδηλώνουν και κάτι ατομικό».
¬ Υπάρχει τρόπος να καταλάβουν όλοι το ίδιο;
«Μπορείς να χρησιμοποιήσεις εικόνες. Αν ρωτήσω ένα επτάχρονο αγόρι ή κορίτσι τι είναι οικογένεια, δεν μπορεί να μου απαντήσει. Αλλά αν του πω "κάνε μου μια εικόνα πώς είναι η οικογένειά σου", θα βάλει τη μητέρα, τον πατέρα, τα αδέλφια του και εγώ θα διαβάσω την εικόνα. Και έτσι βλέπεις τοποθετώντας τους ανθρώπους στον χώρο τι καταλαβαίνει το παιδί λέγοντας οικογένεια. Αυτή είναι μία από τις απλούστερες τεχνικές του Image Theatre, που είναι μέρος του Θεάτρου των Καταπιεσμένων ¬ να πεις "σκέψου μια εικόνα" και να διαλέξεις κάποια πρόσωπα από αυτά που είναι εκεί για να φτιάξεις μαζί τους ένα μοντέλο, χρησιμοποιείς τα αντικείμενα, τραπέζι, καρέκλες, φτιάχνεις μια εικόνα και μετά κάποιος άλλος φτιάχνει τη δική του εικόνα. Καθώς λοιπόν ταξιδεύω σε πολλές χώρες, έχω μια συλλογή από πάνω από 20 τύπους οικογενειών, εικόνων οικογενειών και είναι εντελώς διαφορετικές και σημαίνουν το ίδιο πράγμα».
¬ Αποκλείεται να αποκρύπτουν και οι εικόνες;
«Και οι εικόνες μπορεί να αποκρύπτουν αλλά, αν συνδυάσεις εικόνες και λόγια, τότε έχεις μια βαθύτερη κατανόηση του τι αισθάνονται οι άνθρωποι και του τι θέλουν να πουν. Πρέπει να είσαι παρών και να παρατηρείς με προσοχή. Γενικώς η παρατήρηση είναι κάτι καθοριστικό για τον άνθρωπο, είναι αυτό που τον διαχωρίζει από τα ζώα».
¬ Τι εννοείτε;
«Το ανθρώπινο ζώο είναι το μοναδικό ζώο που είναι ικανό να δρα και να παρατηρεί τον εαυτό του ενώ δρα. Είναι spect- actor. Γι' αυτό είναι και το μόνο ζώο που μπορεί να είναι θέατρο».
¬ Τι σημαίνει «να είναι θέατρο»;
«Τώρα σου μιλώ, συνεπώς παράγω μια δράση, προσπαθώ να σε πείσω για κάτι για το οποίο είμαι πεπεισμένος, οπότε κάνω μια δράση και κατ' αυτήν την έννοια είμαι ηθοποιός. Ταυτόχρονα παρατηρώ τον εαυτό μου ενώ δρα, στην κατάσταση της δράσης πάντοτε και ταυτοχρόνως. Αυτό εννοώ όταν λέω ότι είμαστε θέατρο, ακόμη και αν δεν κάνουμε θέατρο. Μερικοί άνθρωποι κάνουν το θέατρο επάγγελμά τους, οπότε πρέπει να εξασκηθούν, να μάθουν να ποστάρουν τη φωνή τους, να χρησιμοποιούν τα αισθήματά τους, αλλά για να είσαι θέατρο είναι αρκετό το να είσαι ανθρώπινη ύπαρξη. Το Θέατρο των Καταπιεσμένων ασχολείται με το θέατρο το οποίο είσαι και όχι με το θέατρο το οποίο κάνεις. Έτσι αυτό το οποίο προσπαθούμε είναι να έχουμε ένα σύστημα ασκήσεων, παιχνιδιών και τεχνικών που να βγάζουν από μέσα σου αυτό που ήδη έχεις. Δεν είναι για να σου δώσει κάτι που είναι αλλότριο σε σένα. Κατά κάποιον τρόπο ανάγεται στη μαιευτική του Σωκράτη: απαντώντας στις ερωτήσεις, ανακαλύπτεις τη γνώση που ήδη είχες κρυμμένη μέσα σου. Αυτό που έγραψα λοιπόν και στο βιβλίο μου "για ηθοποιούς και μη ηθοποιούς" ήταν ότι η γλώσσα που χρησιμοποιούν οι ηθοποιοί και οι μη ηθοποιοί είναι η ίδια, είναι η θεατρική γλώσσα. Έχουμε πάθη στη σκηνή και πάθη στη ζωή μας. Χρησιμοποιούν τη φωνή τους στη σκηνή, κινούν το σώμα τους στη σκηνή οι ηθοποιοί, όπως κάνουμε όλοι στην πραγματική μας ζωή. Χρησιμοποιούμε την ίδια "γλώσσα". Αλλά ο ηθοποιός έχει τη συνείδηση του ότι χρησιμοποιεί αυτή τη γλώσσα ενώ εμείς στην καθημερινή μας ζωή δεν έχουμε αυτή τη συνείδηση. Έτσι αυτό το οποίο προσπαθεί το Θέατρο των Καταπιεσμένων είναι να φέρει αυτή τη συνείδηση στους ανθρώπους οι οποίοι ήδη μιλούν θέατρο χωρίς να το ξέρουν. Έχει να κάνει με τη γνώση του ότι, θέλεις δεν θέλεις, σ' αρέσει δεν σ' αρέσει η γλώσσα που χρησιμοποιείς, είναι θέατρο, αυτή είναι η έκφραση. Έτσι επικοινωνείς μέσω των αισθήσεων, όχι αποκλειστικά και μόνο με τη λογική».
¬ Για ποιο λόγο όμως πρέπει να αναπτυχθεί στον καθένα μια τέτοια συνείδηση;
«Αν είσαι παρατηρητής του εαυτού σου εδώ και τώρα, στο παρόν, μπορείς να αναλύσεις το παρελθόν σου προκειμένου να επινοήσεις το μέλλον σου. Αυτό είναι το Θέατρο των Καταπιεσμένων: σήμερα, εδώ, στο παρόν, προσπαθείς να αναλύσεις το παρελθόν, τι έκανες, ποιους δρόμους έχεις πάρει, ποιους στόχους έχεις επιτύχει και προς τα πού θέλεις να βαδίσεις στο μέλλον. Έτσι το Θέατρο των Καταπιεσμένων είναι μια αντανάκλαση του παρελθόντος μέσα στο παρόν για το μέλλον».
¬ Μπορούμε να κάνουμε πρόβες για την πραγματικότητα; Η ζωή δεν είναι συνεχώς νέα δεδομένα;
«Ναι, νομίζω ότι μπορείς να κάνεις πρόβες για το μέλλον, όπως μια ποδοσφαιρική ομάδα μπορεί να προπονηθεί για τον αγώνα. Το γεγονός ότι έχεις προπονηθεί πολύ σκληρά δεν σου εξασφαλίζει βεβαίως τη νίκη στον αγώνα. Αν οι άλλοι έχουν εξασκηθεί καλύτερα, θα κερδίσουν αυτοί. Το να προετοιμάζεσαι για το μέλλον σημαίνει ότι είσαι καλύτερα εξοπλισμένος για να συνειδητοποιήσεις τι θέλεις. Αλλά το να πεις "εντάξει, εφόσον έχουμε κάνει πρόβες, θα κερδίσουμε", θα ήταν σαν να αρνείσαι τη ζωή γιατί η ζωή είναι ακριβώς απρόβλεπτη. Ίσως ξέρεις πώς θα παίξει ο άλλος και ξέροντας αυτό είσαι καλύτερα προετοιμασμένος να δεις τι θέλεις εσύ».
¬ Δεν υπάρχει κίνδυνος η προετοιμασία να σε εμποδίσει να διακρίνεις την πραγματικότητα;
«Κίνδυνος, δεν θα έλεγα. Όπως είπα και πριν, η ζωή είναι η δημιουργία μιας νέας πραγματικότητας κάθε στιγμή. Απλώς πρέπει να είσαι έτοιμος να πεις "θέλω να κάνω αυτό και θα προσπαθήσω να το κάνω". Αλλά η κατάσταση δεν είναι ποτέ ακριβώς αυτό που έχεις προβλέψει, έτσι πάντοτε πρέπει να ζεις τη ζωή σου και όχι απλώς να αναπαράγεις την πρόβα για τη ζωή. Απλώς θα είσαι καλύτερα προετοιμασμένος, τίποτε περισσότερο. Αυτό σου δίνει το θέατρο, τη δυνατότητα να εξασκηθείς, αλλά δεν σου εγγυάται τη νίκη».
¬ Τι είναι η έκπληξη για ένα τέτοιο σύστημα;
«Η ίδια η ζωή είναι έκπληξη. Γιατί, αν όλα συνέβαιναν με τον τρόπο που τα έχεις προβλέψει, η ζωή θα γινόταν πολύ βαρετή. Πολλοί άνθρωποι ζουν ζωές χωρίς καμία έκπληξη. Πάνε στη δουλειά στις οκτώ, κάνουν τις ίδιες χειρονομίες, λένε την ίδια καλημέρα στους ίδιους ανθρώπους. Μερικές φορές ακόμη και πράγματα που θα έπρεπε να είναι πάντοτε δημιουργικά, όπως το να είσαι ερωτευμένος, μπορεί κάποτε να καταλήξουν και αυτά ακόμη ρουτίνα. Το να λες τα ίδια πράγματα στο ίδιο πρόσωπο με τον ίδιο τρόπο, ό,τι κάποια συγκεκριμένη στιγμή ήταν μια αποκάλυψη μπορεί να γίνει πολύ μηχανικό. Στην αργκό του Θεάτρου των Καταπιεσμένων αυτό το ονομάζουμε "τελετουργικοποίηση". Και αυτό είναι που πρέπει να πολεμήσεις, πρέπει να δημιουργείς καινούργιες πιθανότητες διαρκώς. Το ζήτημα δεν είναι να βρεις μια λύση για το κάθε πρόβλημα αλλά να αναπτύξεις την ικανότητα του να βρίσκεις καινούργιες πιθανότητες συνεχώς. Ακόμη και στο Θέατρο των Καταπιεσμένων που κάνουμε ποτέ δεν προσπαθούμε να πούμε ποια είναι η καλύτερη λύση, προσπαθούμε να ερεθίσουμε τον καθένα να σκεφθεί πιθανές λύσεις. Αυτό είναι που θέλουμε να επιτύχουμε».
¬ Δημιουργώντας μοντέλα αναγκαστικά μένεις σε σχετικά απλά πράγματα. Αυτό πώς συνδυάζεται με την τέχνη;
«Η φλογέρα των Άνδεων έχει έναν υπέροχο ήχο που μόνο η φλογέρα μπορεί να παράγει. Υπάρχει ο ήχος του γερμανικού πιάνου και αυτή τη μουσική μπορεί να την παράγει μόνο το γερμανικό πιάνο. Δεν πιστεύω ότι το πιάνο είναι καλύτερο από τη φλογέρα ή η φλογέρα καλύτερη από το πιάνο. Δεν πιστεύω ότι ένας απλός ήχος είναι καλύτερος από ό,τι ένας σύνθετος ήχος και το αντίθετο. Εσείς ως άτομο εκφράζετε καμιά φορά πολύ απλές ιδέες και πολύ απλά συναισθήματα και καμιά φορά εκφράζετε πολύ σύνθετα συναισθήματα και πολύ σύνθετες ιδέες. Τίποτε από τα δύο δεν είναι καλύτερο από το άλλο. Έτσι νομίζω ότι όταν κάνουμε Θέατρο των Καταπιεσμένων δεν πρέπει απαραιτήτως να είμαστε απλοί. Μερικές φορές είμαστε πολύ απλοί, αρχίζουμε με πολύ απλές ιδέες, αλλά πιστεύω ότι μερικές τεχνικές όπως το ουράνιο τόξο της επιθυμίας, είναι άκρως σοφιστικέ τεχνικές, πολύ σύνθετες τεχνικές. Αυτό που προσπαθώ είναι να μην κάνω ποτέ ένα πράγμα πολύπλοκο, αλλά σύνθετο ναι. Το σύνθετο παράγεται από πολλά απλά πράγματα. Πολύπλοκο είναι κάτι όταν δεν το καταλαβαίνεις. Μερικές τεχνικές του Θεάτρου των Καταπιεσμένων είναι εκπληκτικά πλούσιες και καθόλου απλές. Καθόλου απλές. Αυτό που κάναμε χθες ήταν το ουράνιο τόξο της επιθυμίας ¬ δεν είναι απλό. Πρέπει να αυτοσχεδιάσεις μια σκηνή και μετά να κάνεις εικόνα όλα τα χρώματα της επιθυμίας σου. Οι άλλοι άνθρωποι κάνουν τις δικές τους επιθυμίες σε σχέση με σένα και μετά συνδυάζεις αυτές τις επιθυμίες, κάνεις μια ενορχήστρωση των επιθυμιών, έπειτα αποφασίζεις να πολεμήσεις αυτές τις επιθυμίες, έπειτα κάνεις τις επιθυμίες να πολεμούν η μία την άλλη. Είναι εξαιρετικά σύνθετο. Στο Θέατρο των Καταπιεσμένων αρχίζεις με πολύ απλά πράγματα».
¬ Ποιοι είναι σήμερα οι Καταπιεσμένοι;
«Όλες οι σχέσεις ανάμεσα στα ανθρώπινα όντα θα έπρεπε να είναι διάλογος. Μια χώρα και μια άλλη χώρα, άνδρας και γυναίκα, ένας μαύρος με έναν άσπρο θα έπρεπε να είναι διάλογος αλλά, όπως ξέρετε, στις ανθρώπινες σχέσεις υπάρχει η τάση του ενός από τους συμμετέχοντες στον διάλογο να κάνει μονόλογο και ο άλλος είναι αυτός που υπακούει, που ακούει. Οι λευκές κοινότητες στη Βραζιλία π.χ. ή στις ΗΠΑ προσπαθούν να επιβάλουν στους άλλους την άποψή τους, να τους επιβάλουν τα κριτήρια ακόμη και της ίδιας της ομορφιάς, τους τρόπους συμπεριφοράς, έτσι ώστε ο διάλογος καταργείται. Καταπίεση είναι όταν ο ένας από τους δύο συνομιλητές χάνει τη δύναμή του να μιλάει και πρέπει μόνο να ακούει. Αυτό που θέλουμε από το Θέατρο των Καταπιεσμένων δεν είναι να αντιστρέψουμε τους ρόλους καταπιεστή και καταπιεζόμενου, θέλουμε να αποκαταστήσουμε τον διάλογο, να συναντηθούν οι δύο πλευρές, να μπορούν να μιλούν και να λένε αυτό που θέλουν και οι δύο, να μπορούν να ανταλλάξουν απόψεις».

Εφημερίδα Βήμα, Κυριακή 19 Ιουλίου 1998

ΛΑΪΚΑ ΧΡΩΜΑΤΑ

2009-07-07T12:29:00.002+03:00

Μια πόρτα κλείνει πίσω της τη σιωπή
Δυο μάτια ανοίγουν στο φως
ρίγος δοξαστικό διατρέχει το σώμα της μέρας
ωωω
το φτερούγισμα στις άκρες του ορίζοντα
Το ράμφος που σχίζει το κόκκινο
που χάνεται στον παφλασμό του γαλάζιου
ωωω
το σφύριγμα τ’ ανέμου στις ψαρόβαρκες
το τελευταίο σπαρτάρισμα του ψαριού στα δίχτυα
ο πρώτος στίχος του «ε για μόλα, ε για λέσα»
τα λάμδα και το μι που τα πνιξε η ριπή
τα οα και τα εα που γίναν όλα
ωωω
το πυρωμένο κίτρινο των χωραφιών του Βαν Γκογκ
βαθιές υποκλίσεις δρεπανιών και σωμάτων στο μεγαλείο του ήλιου
και τολμηρές ανατάσεις με το χέρι αντήλιο
και το βλέμμα
βέλος
στην καρδιά του φωτός
που επιστρέφει στον πυρήνα
στην πληγή
στην πηγή του
ωωω
του αναστεναγμού
που πάλλεται
στις μαβιές ανταύγειες του δειλινού
στις αυλές που ανασαίνουν
στο ρυθμό του δυόσμου, του γιασεμιού
στις καρδιές-τεντωμένες χορδές στη χαρά
στο χορό
στη γιορτή…
πριν χαθούν στη σιωπή

Καλό καλοκαίρι σε όλους/ες

Εκείνη

2009-06-05T19:20:00.001+03:00

της Αγγελικής Μπασούκου

Στην κυρία Ελένη ταιριάζει η ανημπόρια, όπως και η προσπάθεια να στηριχτεί στις παλάμες, να δώσει ώθηση στα πέλματα, να σφίξει την κοιλιά, να πατήσει και να σηκωθεί από το πάτωμα, μήπως και συναντήσει εκείνο που θα την ξαφνιάσει ή έστω θα της γνέψει με συμπάθεια . Ξέρει το λεξιλόγιο της ζωγραφικής και τις εφαρμογές του. Διαβαθμίζει τα χρώματα με τρόπο αναμενόμενο, αλλά ξέρει να το κάνει και μη ισορροπημένα. Και παράταιρα. Ζωγραφίζει προοπτικά και α-προοπτικά. Ανάλογα με τις απαιτήσεις του πελάτη. Σχεδιάζει μια καθαρή κούπα στο αυτί του ανοιξιάτικου δέντρου, το ήσυχο προφίλ του γείτονα μπερδεμένο με τη δική της μουσελίνα, πατάτες βραστές πάνω στην Αγία τράπεζα. Ξέρει κι από αγιογραφία- Προδοσία, Ευαγγελισμό, Σταύρωση και βάλε, η τεχνική που κατέχει με μάτια κλειστά, καλύτερα απ’ οτιδήποτε. Καλή ζωγράφος, με γούστο, χωρίς εξάρσεις-ανάλογα με τις απαιτήσεις του πελάτη. Φετιχίστρια (λίγο) με τα υλικά αντικείμενα, το ξύλο, το γυαλί, τις αγγειογραφίες, φυλάει κι ένα πορτρέτο-ντοκουμέντο του καημένου, κλειστού και απαρατήρητου συζύγου της- χωρίς χρονοτριβές τής πέθανε. Τη σπρώχνει κι η ξαδέρφη καμιά φορά, και τότε στ’ αλήθεια καλλωπίζεται, τα μαλλιά της πάντως να τα μαζέψει δε μπορεί, πετάνε, άσε που δε συμπαθεί και πολύ τα κομμωτήρια.
Τελευταία απέκτησε και ιδιότητα- δημοτική σύμβουλος που εκλέχτηκε καταχρηστικά, αναίτια ίσως για ορισμένους (εν πάσει περιπτώσει εκλέχτηκε) με την αποστολή να σουλουπώσει ή και να δοξάσει το εργαστήρι τέχνης της πόλης, ανάλογα. Να διευθύνει, να διδάξει, να διακοσμήσει την αίθουσα του δημαρχείου με πίνακες-παραγγελίες• αντιμετωπίζει πλέον σοβαρά το δυσβάσταχτο ενδεχόμενο να ζωγραφίσει τις χιονισμένες στέγες και τις κορδωτές αχλαδιές που πλαισιώνουν τη μητρόπολη, για να ολοκληρωθεί ο κύκλος αισθητικής αγωγής συμβούλων, επισκεπτών και πολιτών, κι όλα αυτά γιατί; ανεβοκατεβαίνει το λαιμό της κάθε φορά που κάποια ανυπότακτη φωνή μέσα της τη ρωτάει γιατί- γιατί πεθαίνουν, ας πούμε, πριν ακόμη πεθάνουν οι άνθρωποι, γιατί αερίζεις με τόση σπουδή τα σεντόνια και τις μαξιλαροθήκες, αφού κοιμάσαι αγκαλιάζοντας τα δικά σου χέρια, γιατί φωνάζεις δυνατά «μένω στο γηροκομείο» όταν περνάνε τα λεωφορεία με στριγγλιές έξω απ’ την πόρτα και μετά γιατί ψιθυρίζεις την ίδια φράση στη σιωπηλή θαλπωρή και χαϊδεύεις τον αυχένα σου λέγοντας «έλα γριούλα μου, έλα, μπογιάτισε λίγο ακόμη, θα σου φορέσω αργότερα τα κοσμήματά σου να σε βγάλω βολτούλα» γιατί Στο μεταξύ το μυαλό της παραπέμπει μηχανικά στην ημερομηνία τάδε, αίσθηση δείνα, κατάστιχο γεννημένο από κατάστιχα. Και τι να ζωγραφίσει; Λιοντάρια, αετούς και πέρδικες, μπουχτισμένους και παλιούς; Ίσως;
Παύση.
Καταπίνει.
Ζωγραφίζει «εκείνον».
Ίσως «εκείνος» να την κλωτσήσει στο δρόμο, μαζί με τη λίγδα απ’τις κονσέρβες. Ίσως και να συμβιώσουν, στο σπίτι με τα μωσαϊκά, τα μαρμάρινα και ξύλινα πατώματα, τις παιχνιδιάρικες σκάλες. Ίσως, αφού ο ένας διαδεχτεί απανωτές φορές τον άλλον στην καρέκλα των αποκαλύψεων, η μικρολαγνεία να υπερβεί τα όριά της, να γίνει έρωτας και να κυκλοφορεί γυμνή, ανενόχλητη στο σπίτι της κυρίας Ελένης με τους αντικριστούς πολυγωνικούς καθρέφτες και τα τυφλά παράθυρα. Κι ως τότε εξακολουθεί. Να ζωγραφίζει εκείνες, εκείνα, εκείνους. Αγκαλιά με τους πελάτες τους. Με ή χωρίς απαιτήσεις. Ανάλογα.

Ελένες της

2009-05-21T23:58:00.003+03:00

Κορίτσια,
Ελένες, Κωνσταντίνες, αλλά και Μαρίες και Κατερίνες και Σοφίες και Χρυσές και....
που μας ομορφαίνετε τη ζωή
Χρόνια σας πολλά, μεστά και χαρούμενα
γεμάτα αισθήσεις και συγκινήσεις.

Ελένη,

Χρόνια πολλά, φωτεινά και χαρούμενα.

http://www.youtube.com/watch?v=3X_jYRm0BY8&feature=related

ΔΙΕΘΝΗΣ ΗΜΕΡΑ ΜΟΥΣΕΙΩΝ – 18 Μαΐου 2009

2009-05-14T18:24:00.004+03:00

Το Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού (Θεσσαλονίκη) γιορτάζει φέτος τη Διεθνή Ημέρα Μουσείων, που για το 2009 έχει ως θέμα «Μουσεία και Τουρισμός», με μια σειρά εκδηλώσεων στις 17 και 18 Μαΐου υπό τον γενικό τίτλο «Μουσείο… ένα ταξίδι».
Την Κυριακή 17 Μαΐου, θα πραγματοποιηθούν ξεναγήσεις στη μόνιμη έκθεση σε συνεργασία με τον Σύνδεσμο Ξεναγών Θεσσαλονίκης (11:00-12:00, 12:00-13:00 και 17:00-18:00). Όσοι ενδιαφέρονται παρακαλούνται να δηλώσουν συμμετοχή στο τηλέφωνο 2310 868570, ώρες 09:00-14:00, ως τις 14/5/09.
Τη Δευτέρα 18 Μαΐου θα πραγματοποιηθούν τα εξής:
· 11:00 - 13:00: δημιουργικό Εργαστήριο βιβλιοδεσίας για τους σπουδαστές του σχολείου Νέας Ελληνικής Γλώσσας του Α.Π.Θ.
· 18:30: θεατρική παράσταση με τίτλο «Από ξένοι…φίλοι» από τους μαθητές της Ε΄ τάξης του 3ου Διαπολιτισμικού Δημοτικού Σχολείου Μενεμένης.
«Είναι θέατρο», «είναι καθημερινότητα», «είναι τεχνική δραματοποίησης», «είναι ενδυνάμωση», «είναι θέατρο forum». «Ό, τι θα δείτε προέρχεται από εμάς και μας αφορά…». Με τα λόγια αυτά ξεκινά το θεατρικό έργο.
Το θέμα της παράστασης αφορά μία προβληματική κατάσταση, την οποία αντιμετωπίζουν οι πρωταγωνιστές. Στη συνέχεια, η παράσταση σταματά σε ένα κρίσιμο σημείο και τίθεται ένα δίλημμα. Το κοινό καλείται να επέμβει, ώστε να υπάρξει μια καλύτερη έκβαση στην ιστορία. Η παράσταση, λοιπόν, θα ξαναπαιχτεί. Οι θεατές δεν έχουν παρά να σταματήσουν τη δράση εκεί όπου θεωρούν ότι έχουν εναλλακτικές προτάσεις και ανεβαίνουν στη σκηνή, αναλαμβάνοντας ρόλο. Κεντρικό ρόλο στην όλη διαδικασία κατέχει ο «joker», ο «μεσολαβητής» ανάμεσα στους ηθοποιούς και το κοινό, ο οποίος παρουσιάζει τους ηθοποιούς και υπενθυμίζει τους κανόνες του «forum» στους θεατές. Στη συγκεκριμένη παράσταση, το κοινό που επεμβαίνει και παρέχει εναλλακτικές λύσεις στην εξέλιξη της ιστορίας αποτελείται από τα ίδια τα παιδιά. Η τεχνική αυτή του Βραζιλιάνου Augusto Boal χρησιμοποιείται ευρέως για παιδαγωγικούς σκοπούς, καθώς παρέχει τη δυνατότητα να τεθούν σημαντικά ζητήματα που αφορούν την κοινωνία και τη νεολαία. (Ελεύθερη είσοδος)
· 20:00: Μουσική εκδήλωση με κιθάρα και φωνή με τους «Lary and Katy», με μουσική από τον κινηματογράφο, Bossa Nova, Jazz Standards, και Latin

περιοδικό εκπαίδευση & θέατρο τεύχος 10

2009-05-04T23:53:00.000+03:00

έεεεφθασεεεεε.............

video από εργαστήριά μας

2009-05-04T23:28:00.002+03:00

ηθοποιοί & μουσικοί» παίζουν για παιδιά στη Γάζα

2009-05-03T23:32:00.000+03:00

Η «πρωτοβουλία για τα παιδιά στη Γάζα» καλεί τη Δευτέρα, 11 Μαΐου 2009, στις 08.00μ.μ, στην αίθουσα «Μελίνα Μερκούρη» στο Δημαρχείο Χολαργού, (Περικλέους 55, Χολαργός) σε μια βραδιά με μουσική, αφηγήσεις, θεατρικά δρώμενα.

Είσοδος ελεύθερη

Θα παρουσιαστεί το τελευταίο -10λεπτο- θεατρικό έργο της Caryl Churchill Επτά Εβραιόπουλα – ένα έργο για τη Γάζα, που γράφτηκε τον Ιανουάριο ως άμεση αντίδραση στα πρόσφατα τραγικά γεγονότα στη Γάζα, πρωτοπαρουσιάστηκε στις 6 Φεβρουαρίου στο Royal Court του Λονδίνου και αμέσως μετά άρχισε να παίζεται σε πάρα πολλές χώρες του κόσμου.

Ο ηθοποιός Γιώργος Μπινιάρης θα διαβάσει κείμενα του Βιζυηνού με τη συνοδεία του Κυριάκου Κανελή στο ούτι και της Δάφνης Παντελέων στο φλάουτο.

Ο πιανίστας Γιώργος Καλκάνης θα παίξει και τραγουδήσει μουσική από το θέατρο, τον κινηματογράφο, jazz, κ.α

εδέσματα & ποτά κερασμένα!

Προσέλευση 08.00μ.μ-08.30μ.μ.

Έναρξη: 08.30μ.μ

Για το Δημαρχείο Χολαργού: λεωφορεία 418 ή 419 από Μετρό Εθνική Άμυνα

Πληρ. www.gaza-children.blogspot.com

Email: children.gaza@yahoo.gr

περιοδικό τεύχος 10

2009-04-10T21:48:00.000+03:00

Αγγελτήριο... θανάτου ενός μισθωτού

2009-03-30T17:54:00.004+03:00

Αγγελτήριο... ... θανάτου ενός μισθωτού, όπως το διέσωσε ο δημοσιογράφος Ζαν-Πιερ Μαρτέν.

... Πρόκειται να πεθάνω. Δεν θα δυσκολευτείτε να εξηγήσετε τη χειρονομία μου. Κρίση οικονομική, κρίση κοινωνική, ένας υπάλληλος φυτεύει μια σφαίρα στο κεφάλι του. Αν αυτή η εξήγηση δεν συνάδει με την επικοινωνιακή πολιτική της εταιρείας, ένας γιατρός θα μπορέσει να μου διαγνώσει κατάθλιψη ή κάποια άλλη ανίατη αρρώστια. Και η υπόθεση θα κλείσει με καθαρή συνείδηση. Δεν πρόκειται να τινάξω τα μυαλά μου πάνω στο γραφείο σας, κύριε διευθυντά. Θα αποφύγετε το σκάνδαλο, επειδή δεν θέλω να επιβαρύνω τον υπάλληλο που κάθε μέρα καθαρίζει το γραφείο σας. Δεν είμαι θύμα της κρίσης. Ο θάνατός μου δεν είναι μια καταγγελία των συνεπειών του κυνισμού σας. Είναι απλώς μια αναπόφευκτη κατάληξη. Γιατί μέσα μου είμαι ήδη πεθαμένος. Είμαι πεθαμένος από την εξάντληση όλα αυτά τα χρόνια που πάλευα να επιζήσω στον ζωολογικό σας κήπο, εκεί όπου βασιλεύει η καχυποψία, ο ανταγωνισμός και η αυθαιρεσία. Μου είναι... ... δύσκολο να καθορίσω με ακρίβεια την ημερομηνία του θανάτου μου. Το βέβαιο είναι πως επήλθε ύστερα από διαδοχικά πλήγματα. Θυμάμαι που είχα ενοχληθεί από τις απεργίες. Θυμάμαι που είχα πει πως δεν είναι σωστό να δίνει το κράτος επιδόματα. Θυμάμαι που ζητούσα να καταργηθεί το Δημόσιο. Θυμάμαι που ψήφισα το κυβερνητικό κόμμα. Όμως ήμουν ήδη από τότε πεθαμένος.

Την περασμένη εβδομάδα συνάντησα μέσα στο μετρό το πτώμα μου. Ήταν χαμένο στις σκέψεις μου: "Το σχέδιο διάσωσης είναι μια ευχάριστη είδηση. Ενάμισι τρισεκατομμύριο ευρώ θα τονώσει τις διατραπεζικές συναλλαγές. Πρέπει να σωθεί το σύστημα". Ήταν η στιγμή που η ματιά μου διασταυρώθηκε με τη ματιά της καθαρίστριας. Και κατάλαβα πως ήμουν πια πεθαμένος.

"Να καταστρέψεις έναν άνθρωπο είναι σχεδόν το ίδιο δύσκολο όσο και να τον δημιουργήσεις", έγραφε ο Πρίμο Λέβι στο βιβλίο "Αν αυτό είναι ο άνθρωπος": "Δεν είναι ούτε εύκολο ούτε γρήγορο. Μα φτάσαμε σε αυτό. Στεκόμαστε μπροστά σας υποτακτικοί, δεν έχετε τίποτα πια να φοβηθείτε: ούτε πράξεις εξέγερσης ούτε λόγια αμφισβήτησης ούτε καν μια επικριτική ματιά". Μας κάνατε κτήνη. Ανήμπορους να σκεφτούμε, ανήμπορους να ξεσηκωθούμε. Ωστόσο μην κοιμόσαστε ήσυχος, γιατί πάντα θα υπάρχουν εξαιρετικές περιπτώσεις. Πάντα.

Γιατί έγραφε... ... ο Πρίμο Λέβι: "Ο λόγος ακριβώς που δεν πρέπει να γίνουμε κτήνη, είναι επειδή το στρατόπεδο συγκέντρωσης είναι μια τερατώδης μηχανή που κατασκευάζει κτήνη. Κι επειδή ακόμη κι εκεί μέσα μπορεί κανείς να επιζήσει, είναι χρέος μας να θέλουμε να επιζήσουμε, να μαρτυρήσουμε, να αφηγηθούμε. Και για να επιζήσουμε είναι σημαντικό να διασώσουμε τουλάχιστον τον σκελετό, το πλαίσιο, το καλούπι του πολιτισμού. Είμαστε δούλοι, σίγουρα, χωρίς κανένα δικαίωμα, πρόχειροι σε όλες τις ταπεινώσεις, καταδικασμένοι σε έναν σχεδόν βέβαιο θάνατο, αλλά μας απομένει ακόμη κατιτί που έχουμε χρέος να το υπερασπιστούμε με θέρμη, γιατί αυτό είναι το τελευταίο: η άρνηση να δώσουμε τη συγκατάθεσή μας"».

ΛΙΓΗ ΩΡΑ

2009-03-27T17:49:00.000+02:00

Της Αγγελικής Μπασούκου

Στο λεωφορείο αποφεύγεις την επαφή του βλέμματος με το τζάμι. Είσαι βρώμικη, ζαρωμένη από αλλεπάλληλα στρώματα σκόνης της καθημερινότητας. Επισκέπτονται τη διάθεσή σου οι γιατροί του κλαυσίγελου, και βρέχει καταρρακτωδώς. Τους χάνεις. Καλύτερα. To λεωφορείο πάλι ξεκινάει.
Άφιξη στο χώρο εργασίας. Ύστερα από λίγο, σε μικρή απρόβλεπτη ανάπαυλα, σημειώνεις: «Το να διδάσκουμε είναι πολιτική υπόθεση, αφού παίρνoυμε θέση απέναντι σε θεμελιώδη ζητήματα κοινωνικού και πνευματικού χαρακτήρα. Η διδακτική πράξη λειτουργεί ως δοκιμασία, όπου ελέγχεται η ορθότητα των απόψεών μας, η δυνατότητά τους να εξελιχθούν υπό το πρίσμα της διαχρονίας και της συγχρονίας. Λυδία λίθος αποδεικνύεται συχνά η αυτοκριτική, η αποδοχή ή η αμφισβήτηση των απόψεών μας από εμάς τους ίδιους˙ τα εξωγενή ερεθίσματα μπορεί να μας εκπλήσσουν ευχάριστα ή δυσάρεστα, να μας προβληματίζουν ποικιλότροπα, αλλά δεν παύουν να συνιστούν μόνο την πρώτη ύλη. Η επεξεργασία νέων δεδομένων προς νέες κατευθύνσεις είναι δική μας υπόθεση και εμφανίζεται σε διάφορες πτυχές της επικοινωνιακής δραστηριότητας με τους μαθητές, είτε αυτή εντάσσεται σε αμιγώς διδακτικά πλαίσια είτε όχι.»
Έρχεται στη συνέχεια η ώρα, βράδυ, όπου η ημερήσια διάταξη των προσωπείων καταρρέει. Πραγματοποιείς στη λεωφόρο του νου σου άτακτα χορευτικά βήματα- όσες φορές αντέξεις., αλλά η σημειακή ακαμψία είναι σχεδόν απρόσβλητη. Μονάχα όταν τα αισθήματα είναι πιεστικά βαθιά, πιθανό να εμφανίζεται κάποια στιγμιαία αρμονία-κι αυτή με τις διαβαθμίσεις της. Έπειτα σε τραβάει από τα μαλλιά με λύσσα η αδηφάγα νωθρότητα, όμοια με εκείνη του γραφείου τελετών-ώρες σχεδόν ασάλευτος να περιμένεις τον επόμενο πελάτη. Θυμάσαι ότι κάποτε βούτηξες σ’ ένα μαγικό δάπεδο. Η απομάγευση κοιμάται μετά από εσένα• πέφτεις μαγεμένη. Μαύρο γεφύρι σε λιώνει και σκάβει το γέλιο σου. Τα λόγια στο μυαλό σου χοχλακίζουν σαν αίμα Κοιτάς τις καλαμιές κι ανατριχιάζεις. Η θάλασσα με τα χαλίκια χρωματίζουν το βουνό Σαιν Βικτουάρ στο προσκεφάλι σου, ώστε να θεραπεύεσαι. Ξανά. Για λίγη ώρα.

2009-03-16T16:28:00.002+02:00

Παιδαγωγικές δράσεις& διδακτικές προσεγγίσεις σε πολυπολιτισμικό περιβάλλον,

το παράδειγμα του 132ου Δημοτικού Σχολείου Αθηνών

επιμ. Τζ.Βαρνάβα- Σκούρα, εκδόσεις Ντουντούμη

Αυτό το βιβλίο είναι το βιβλίο του 132ου Δημοτικού Σχολείου της Γκράβας, έτσι όπως λειτούργησε με διευθύντρια τη Στέλλα Πρωτονοταρίου από το 1999 μέχρι και το 2007. Παρουσιάζονται εδώ όλες οι πρωτοποριακές και καινοτόμες διαπολιτισμικές προσεγγίσεις που σχεδίασαν και εφάρμοσαν οι εκπαιδευτικοί του για την ένταξη και την ενεργητική συμμετοχή όλων των μαθητών και των μαθητριών στη ζωή του σχολείου.
Στο 132ο Δημοτικό Σχολείο Αθηνών, όπου οι μαθητές και οι μαθήτριες από οικογένειες μεταναστών αγγίζουν το 70% του συνόλου, οι εκπαιδευτικοί αντιμετώπισαν αυτή την πραγματικότητα με βαθιά παιδαγωγική γνώση, με ευαισθησία και αποφασιστικότητα. Το σχολείο έγινε χώρος έρευνας και δημιουργικότητας, κριτικής σκέψης και απόλαυσης.
Η έκδοση αυτή έρχεται σε μια περίοδο όπου τα προβλήματα και οι ανάγκες των πολυεθνικών πλέον σχολείων μας αποτελούν την πιο σοβαρή πρόκληση την οποία η εκπαιδευτική κοινότητα καλείται να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά. Προχωρήσαμε σε αυτή την έκδοση, γιατί θεωρούμε ότι η αδιαμφισβήτητη ποιότητα της παιδαγωγικής και της εκπαιδευτικής δουλειάς που γινόταν στο 132ο Δημοτικό Σχολείο Αθηνών αποτελεί ένα σημαντικό παράδειγμα για όλα τα σχολεία που αντιμετωπίζουν τα ίδια ή παρόμοια προβλήματα.
Τζέλα Βαρνάβα-Σκούρα

http://www.132grava.net/node/280

NANG YAI

2009-02-28T13:13:00.002+02:00

Ένα μικρό ντοκιμαντέρ για το Θέατρο Σκιών Nang Yai.
Παρoυσιάζει ο Michael Meschke.

Στην αγγλική γλώσσα

29 χρόνια από το θάνατο του Νίκου Ξυλούρη

2009-02-24T19:18:00.003+02:00

ένας αξέχαστος αοιδός της Ελλάδας

The eye of the stormQ Nτοκιμαντέρ

2009-02-05T14:46:00.004+02:00

Nτοκιμαντέρ: "The eye of the storm"

μια τάξη διαχωρισμένη

Μία ημέρα μετά τη δολοφονία του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, η Jane Elliott, δασκάλα. πήγε να διδάξει στο δημοτικό της πόλης της στην Άιοβα, όπου κατοικούσαν μόνο λευκοί αποφασισμένη να τους δώσει ένα γερό μάθημα κατά των φυλετικών διακρίσεων. Το ντοκιμαντέρ αυτό παρουσιάζει την ιστορία εκείνου του μαθήματος, την εφαρμογή του σε άλλους φορείς και τη μακροχρόνια επιρροή του στα παιδιά.

http://www.tvxs.gr/v4361

Μίλα, μη φοβάσαι 3 ιστορίες για τη βία στο σχολείο

2009-02-04T10:07:00.001+02:00

Μίλα, μη φοβάσαι 3 ιστορίες για τη βία στο σχολείοΕλένη Δικαίου, Βαγγέλης Ηλιόπουλος, Τζέμη Τασάκου

Η ενδοσχολική βία όλο και περισσότερο, πλήττει παιδιά & εφήβους στις σύγχρονες κοινωνίες, με σοβαρές επιπτώσεις για την ψυχοκοινωνική τους εξέλιξη και τη διαδικασία της μάθησης.
Η Ελίνα κάνει τη ζωή της Ισιδώρας αφόρητη στο σχολικό με αποτέλεσμα να κινδυνεύσουν όλοι. Ο Νίκος άρπαξε τα γυαλιά του Γιώργου, γιατί υποστήριζε άλλη ομάδα. Ένας «κακός», από ζήλια για την αδελφή του, τρομοκρατεί όλα τα παιδιά στο σχολείο, μήπως και του δώσουν σημασία οι γονείς του!
Όλους μια συνωμοσία σιωπής τους εμποδίζει να μοιραστούν τα προβλήματα τους και να ζητήσουν βοήθεια. Πώς θα πειστούν να μιλήσουν;
Στο βιβλίο αυτό λογοτέχνες, ζωγράφοι Λήδα Βαρβαρούση, Χ. Ζωίδης, Διατσέντα Παρίση, Βάσω Ψαράκη και μαθητές, εκπαιδευτικοί και ειδικοί επιστήμονες γίνονται μια παρέα και χαρίζουν στα παιδιά τρεις ιστορίες, ζωγραφιές και δραστηριότητες, στις οποίες κάθε παιδί θα ανακαλύψει τον εαυτό του ή οικείες του καταστάσεις! Με το έργο του ο καθένας τα παρακινεί: Μίλα, μη φοβάσαι
Ένα βιβλίο που θα χαρούν τα παιδιά, τα οποία και θα βοηθήσει, ενώ θα αποτελέσει εργαλείο στα χέρια τόσο των εκπαιδευτικών όσο και των γονιών, συμβάλλοντας στην πρόληψη της βίας.
Έκδοση: Εταιρεία Ψυχοκοινωνικής Υγείας του Παιδιού και του Εφήβου (Ε.Ψ.Υ.Π.Ε.)
www.epsype.gr

2009-02-02T13:00:00.000+02:00

Κάποιο κρύο πρωινό του Ιανουαρίου, ένας άντρας κάθησε σε ένα κεντρικό σταθμό του μετρό και ξεκίνησε να παίζει το βιολί του. Έπαιξε για περίπου 45 λεπτά. Κατά τη διάρκεια αυτών των 45 λεπτών, δεδομένου ότι ήταν ώρα αιχμής, πέρασαν από μπορστά του αρκετές χιλιάδες άνθρωποι, οι περισσότεροι πηγαίνοντας στη δουλειά τους.Τρία λεπτά μετά την έναρξη της μουσικής, ένας μεσήλικος κύριος παρατήρησε ότι υπήρχε ένας μουσικός που έπαιζε βιολί, τον κοίταξε για λίγα δευτερόλεπτα και συνέχισε το βιαστικό του βηματισμό. Ένα λεπτό αργότερα, ο βιολιστής εισέπραξε το πρώτο του δολλάριο, από μια κυρία που το πέταξε στο καπέλο του καθώς περνούσε από μπροστά του χωρίς να σταματήσει καθόλου. Λίγο αργότερα, κάποιος ακούμπησε στον τοίχο και τον άκουσε για λίγο, αλλά μετά κοίταξε το ρολόι του και έφυγε βιαστικός.

Πιο πολύ από όλους τους περαστικούς, ασχολήθηκε μαζί του ένα τρίχρονο αγόρι που ήθελε να σταματήσει για να ακούσει, αλλά η μητέρα του τον τράβηξε για να συνεχίσουν τη διαδρομή τους. Το παιδί κοιτούσε συνεχώς προς τα πίσω καθώς απομακρυνόταν. Το ίδιο επαναλήφθηκε και με άλλα παιδιά και τους γονείς τους, οι οποίοι - χωρίς καμία εξαίρεση - τα τράβαγαν για να συνεχίσουν το δρόμο τους.Στα 45 λεπτά μουσικής, συνολικά σταμάτησαν για να ακούσουν - έστω και για λίγο - μόνο 6 άνθρωποι. Περίπου 20 άνθρωποι έριξαν λεφτά στο καπέλο καθώς συνέχιζαν να περπατούν, χωρίς να ελαττώσουν την ταχύτητα του βηματισμού τους. Η συνολική είσπραξη ήταν 32 δολλάρια. Όταν η μουσική σταμάτησε και υπήρξε σιωπή, κανείς δεν το πρόσεξε. Κανείς δε χειροκρότησε, ούτε υπήρξε κανενός άλλου είδους αναγνώριση.

Αυτό που δεν ήξερε κανείς ήταν ότι ο συγκεκριμένος βιολιστής ήταν ο Joshua Bell, ένας από τους καλύτερους μουσικούς του κόσμου, και έπαιζε με ένα βιολί Stradivarius αξίας 3,5 εκατομμυρίων δολλαρίων, κατασκευασμένο από τον ίδιο τον Antonio Stradivari το 1713. Δύο ημέρες νωρίτερα, ο Joshua Bell έπαιξε σε ένα κατάμεστο θέατρο της Βοστώνης και η τιμή ενός κάτω-του-μετρίου εισητηρίου ήταν 100 δολλάρια. Ο Bell αμοίβεται με περίπου 1000 δολλάρια το λεπτό!
Το συγκεκριμένο πείραμα, δηλαδή το να παίξει ο Joshua Bell στο σταθμό του μετρό incognito, οργανώθηκε από την εφημερίδα Washington Post, ως μέρος μιας κοινωνικής μελέτης περί του τι εκλαμβάνουμε ως σημαντικό, τι μας αρέσει, και σε τι δίνουμε προτεραιότητα. Η γενική περιγραφή του πειράματος ήταν: « Σε ένα συνηθισμένο περιβάλλον, σε μια ακατάλληλη ώρα, αντιλαμβανόμαστε το ωραίο; Σταματάμε για να το ευχαριστηθούμε; Αναγνωρίζουμε το ταλέντο σε ένα μη-αναμενόμενο περιβάλλον;»

CHATROOM

2009-01-31T20:55:00.002+02:00

ΘΕΑΤΡΟ ΧΩΡΑ, Αμοργού 20, Κυψέλη, Τηλέφωνο : 210- 8673945

«CHATROOM» του Enda Walsh

Το θέατρο ΧΩΡΑ παρουσιάζει για πρώτη φορά στην Ελλάδα, μια παράσταση για εφήβους και όχι μόνο, το «CHATROOM» του Enda Walsh σε σκηνοθεσία Σοφίας Βγενοπούλου, στη σκηνή ΝΕΑ ΧΩΡΑ, από την Παρασκευή 23 Ιανουαρίου.

Όταν οι νέοι δε χρειάζεται να φωνάξουν για ν’ ακουστούν…
Τις μέρες που η εφηβική σκέψη, ο τρόπος επικοινωνίας και αντίδρασης των νέων απασχολεί την κοινή γνώμη και την καθημερινή μας δράση, η Λυκόφως, η CoYoT και το θέατρο Χώρα παρουσιάζουν, για πρώτη φορά στην Ελλάδα, εφηβικό θέατρο!

- Πρέπει να βάλουμε ορισμένους κανόνες.
- Δε χρησιμοποιούμε τα πραγματικά μας ονόματα. Δε λέμε σε ποιο σχολείο πάμε…
- Ξέρουμε πως μένουμε στην ίδια πόλη. Αυτό μας συνδέει – είναι αρκετό.

Το «Chatroom» είναι μια ιστορία εφηβικής περιπλάνησης στον ανεξερεύνητο όσο και γοητευτικό κόσμο του διαδικτύου. Έξι άγνωστοι μεταξύ τους νέοι έρχονται σε επαφή αποκλειστικά μέσω των διαδικτυακών chatrooms, όπου δεν υπάρχουν σύνορα και οι ταυτότητες είναι επινοημένες. Ο Γουίλιαμ, η Έμιλυ, η Εύα, η Λώρα, ο Τζακ και ο Τζιμ είναι οι διαδικτυακές περσόνες που χρησιμοποιούν οι ήρωες του chatroom για να φλερτάρουν, να μιλήσουν για τα αγαπημένα τους βιβλία και ταινίες, να σχολιάσουν τα νεανικά τους είδωλα, να μοιραστούν τα προβλήματά τους, να εκφράσουν την οργή τους για τον κόσμο των μεγάλων και να «ταρακουνήσουν τον κόσμο».
Χωρίς διδακτισμό, αλλά γεμάτο κατανόηση για την εφηβική ψυχή, το έργο του Enda Walsh εκθέτει με ειλικρίνεια και τόλμη την κατάσταση του να είναι κανείς ανάμεσα στην παιδική ηλικία και την ενήλικη ζωή. Με χιούμορ και τρυφερότητα, και πλαισιωμένο με άφθονη νεανική μουσική, το Chatroom φέρνει επί σκηνής ανθρώπινες σχέσεις, δυνατές φιλίες αλλά και σφοδρές συγκρούσεις.

Για περισσότερες πληροφορίες, ή αν ενδιαφέρεστε για τις πρωινές συναντήσεις με τα σχολεία παρακαλώ απευθυνθείτε στην Μαρίνα Δημητρίου στο τηλέφωνο 6986779482 Δευτέρα-Παρασκευή (10.00-14.30) ή στην ηλεκτρονική διεύθυνση marina@coyot.gr
ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ: www.coyot.gr

132ο Δημοτικό Σχολείο

2009-01-29T00:33:00.003+02:00

Η πρόταση του 132ου Δημοτικού Σχολείου Αθηνών

εισαγωγικό σημείωμα της ιστοσελίδας του 132

"Το 132ο Δημοτικό Σχολείο Αθηνών βρίσκεται στο σχολικό συγκρότημα της Γκράβας, χτισμένο το 1970, όπου συγκεντρώνονται 4500 μαθητές/μαθήτριες, διαμοιρασμένοι σε 21 σχολεία (νηπιαγωγεία, δημοτικά, γυμνάσια, λύκεια, ΕΠΑΛ, ΕΠΑΣ, ΙΕΚ). Το σχολείο είναι δεκαθέσιο, λειτουργεί σε βάρδια και φοιτούν σ’ αυτό 180 παιδιά. Από αυτά περίπου το 72% είναι μαθητές και μαθήτριες από διάφορες χώρες και τα υπόλοιπα Έλληνες, παιδιά τα οποία στην πλειονότητά τους προέρχονται από φτωχές οικογένειες.
Οι συνθήκες αυτές, παράλληλα με την αναχρονιστική και αναποτελεσματική εκπαιδευτική διαδικασία, δημιουργούσαν σοβαρά προβλήματα όπως μαθητικές διαρροές, λειτουργικό αναλφαβητισμό, μη κοινωνική ένταξη που εκδηλωνόταν με επιθετική έως και παραβατική συμπεριφορά, έξαρση της ξενοφοβίας και του κοινωνικού αποκλεισμού.
Οι εκπαιδευτικοί του σχολείου, ύστερα από προβληματισμό και συζητήσεις, πήραμε πρωτοβουλίες και εφαρμόσαμε προγράμματα ενταγμένα στο πνεύμα και το πλαίσιο της αντιρατσιστικής εκπαίδευσης, με βασικό στόχο την ένταξη όλων των παιδιών, ντόπιων και ξένων.
Δεν είχαμε την αυταπάτη ότι θα δημιουργήσουμε μία νησίδα “εκπαιδευτικής όασης” στο 132ο Δημοτικό Σχολείο. Ωστόσο, αποφεύγοντας κάθε μοιρολατρική αντίληψη, προσπαθήσαμε, και ελπίζουμε ότι ως ένα βαθμό το καταφέραμε, να καλύψουμε το παιδαγωγικό έλλειμμα. Την προσπάθειά μας αυτή στήριξε η εκπαιδευτική κοινότητα (γονείς, εκπαιδευτικοί φορείς, πανεπιστημιακοί κλπ).
Πιστεύουμε, ότι οι δραστηριότητες που εφαρμόσαμε και αποτελούν την πρόταση του 132ου Δημοτικού Σχολείου, δεν είναι ούτε ακραίες, ούτε ουτοπικές, αλλά ώριμες, γιατί απαντούν στις σύγχρονες ανάγκες του σημερινού σχολείου.
Την όλη προσπάθεια ανέκοψαν βίαια οι ιθύνοντες κύκλοι της ελληνικής Πολιτείας με τη σκόπιμη απομάκρυνση της διευθύντριας του σχολείου, που αποτελούσε το συνδετικό κρίκο μεταξύ όλων των εμπλεκόμενων στις συγκεκριμένες δραστηριότητες, και την παράλληλη διακοπή όλων των δράσεων και των προγραμμάτων που εφαρμόζονταν στο σχολείο.
Η δημιουργία της ιστοσελίδας μας προήλθε από την ανάγκη μας να γνωστοποιήσουμε στην εκπαιδευτική κοινότητα κάποιες από τις πρωτοβουλίες που αναπτύξαμε στο σχολείο, ώστε να υπάρξει ένας δίαυλος επικοινωνίας ανάμεσα σε όλους όσους ενδιαφερόμαστε για την ανάπτυξη ανάλογων δράσεων.
Επιθυμούσαμε επίσης να μοιραστούμε την εμπειρία μας με τους συναδέλφους εκπαιδευτικούς όλων των βαθμίδων, τους γονείς, τους εμπλεκόμενους στην εκπαιδευτική διαδικασία φορείς και όλους εκείνους που αγωνιούν για τα προβλήματα τα οποία αντιμετωπίζει το σύγχρονο σχολείο και παράλληλα να καταγγείλουμε τη σκοπιμότητα και τις μεθοδεύσεις της διοίκησης για τη διακοπή του παιδαγωγικού μας έργου.
Περιμένουμε τις προτάσεις σας, τις σκέψεις σας, το γόνιμο προβληματισμό σας.Το όραμα μιας σύγχρονης εκπαίδευσης για όλα τα παιδιά δεν έκλεισε.Όλοι μαζί συνεχίζουμε…"

Η ομάδα εκπαιδευτικών της πρότασηςτου 132ου Δημοτικού Σχολείου Αθηνών

εισαγωγικό σημείωμα της ιστοσελίδας του 132

www.132grava.net

2009-01-29T00:09:00.003+02:00

Η πρόταση του 132ου Δημοτικού Σχολείου Αθηνών

Η ομάδα εκπαιδευτικών της πρότασηςτου 132ου Δημοτικού Σχολείου Αθηνών

www.132grava.net

ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΘΕΜΕΛΙΟ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ-ΘΕΜΕΛΙΟ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

2009-01-28T20:15:00.000+02:00

ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ
ΘΕΜΕΛΙΟ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ-ΘΕΜΕΛΙΟ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

Από το Γιώργο Παπανικολάου,
Γονιό ανήλικης "τρομοκράτισσας", ετών 15

11 ανήλικα παιδιά στη Λάρισα κατηγορούνται σαν τρομοκράτες.

Διάβασα το κατηγορητήριο κατά των παιδιών:
«Συγκρότησαν ομάδα προσώπων (οργάνωση) που λειτουργούσε σε οργανωμένη βάση, με κατανεμημένους ρόλους, με διαρκή λειτουργία προς τα έξω, που επεδίωκε τη διάπραξη εμπρησμών και παραβάσεων σχετικά με τις εκρηκτικές ύλες…
Υπόταξαν την κατ ιδίαν βούλησή τους στη βούληση της εγκληματικής οργάνωσης, συναποτελούσαν μια ενιαία μονάδα που συσκέπτονταν και συναποφάσιζαν για τις πράξεις τους, χρησιμοποιούσαν κουκούλες, κατείχαν σακίδια με πέτρες, βόμβες μολότωφ, μπουκάλια και λοστούς, έφεραν μαζί τους καδρόνια και μεταλλικά αντικείμενα, εξαπέλυαν συγκροτημένες ομαδικές επιθέσεις…
Την πορεία τους δεν τη σχημάτισαν περιστασιακά, αλλά με μόνιμο και σταθερό χαρακτήρα και η υποδομή τους ήταν τέτοιας έκτασης και δυναμικής ώστε κατείχαν ποικίλα τεχνικά μέσα πάσης φύσεως, με τα οποία παρεμβάλλονταν στους ασυρμάτους της αστυνομίας. Η ομάδα είχε δυνατότητα να εναλλάσσεται και ν αντικαθιστά τα μέλη της χωρίς η ίδια να υφίσταται αλλαγή…»

Ρώτησα τους δικηγόρους:
-Υπάρχουν κάποια στοιχεία και τα λένε αυτά;
Οι δικηγόροι απάντησαν:
- OΧΙ, ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΣΤΟΙΧΕΙΑ.
Ρώτησα:
- Πως τα λένε τότε αυτά;
Οι δικηγόροι ΣΗΚΩΣΑΝ ΤΟΥΣ ΩΜΟΥΣ ΜΕ ΕΥΛΟΓΟ ΥΦΟΣ.

Ποιο είναι το νόημα αυτής της υπόθεσης;
Απευθύνονται όχι μόνο στα παιδιά, όχι μόνο στους γονείς, αλλά σ όλους τους πολίτες. Μας λένε κατάμουτρα:
“Κάφροι! Καθήστε καλά! Είμαστε εξουσία και κάνουμε ό,τι θέλουμε!
Παρανομούμε, καταχρώμαστε τη θέση μας! Σας καταστρέφουμε τα παιδιά! Μην κουνιέστε! Σκύψτε το κεφάλι και ίσως έτσι αλλάξουμε το κατηγορητήριο και καταδικάσουμε τα παιδιά σας σε μικρότερες ποινές.
Κάφροι! Εδώ δεν λειτουργεί η δικαιοσύνη!
Εδώ λειτουργεί η εξουσία! Η ανεξέλεγκτη εξουσία!”

Πρέπει να τους απαντήσουμε.
Όλοι οι δημοκράτες πολίτες πρέπει να δώσουμε απάντηση:
“Δεν είμαστε κάφροι! Είμαστε πολίτες! Έχουμε δικαιώματα!
Απαιτούμε να λειτουργήσει η δικαιοσύνη!
Χωρίς δικαιοσύνη δεν υπάρχει κοινωνία!

Πάρτε πίσω το κατηγορητήριο.
Αφήστε τους συλληφθέντες.
Τιμωρήστε τους εγκληματίες.
ΤΩΡΑ…”

Το τώρα πρέπει να είναι με κεφαλαία γράμματα, που σημαίνει άμεσα, πριν ο,τιδήποτε άλλο και οι 3 τελείες σημαίνει ότι αν δεν γίνει αυτό θα υπάρξει απάντηση.
Τι απάντηση μπορεί να δώσει η κοινωνία όταν προκλητικά αγνοείται;
Πιστεύω ότι απ τη στιγμή που θ’ ανοίξει το στόμα των πολιτών για να εκφράσουν την τόσο απλή σκέψη ότι δεν πιστεύουν αυτό το παράλογο κατηγορητήριο, θ’ ανοίξει και το μυαλό τους. Και τότε όλα είναι δυνατά…
Πρέπει λοιπόν όλοι οι δημοκράτες πολίτες να εκφραστούν. Να βρουν τρόπο να εκφραστούν. Να δηλώσουν την άρνησή τους ν αποδεχθούν το παράλογο, το παράνομο, το αντισυνταγματικό, το άδικο.
Μετά, όλα θα είναι δυνατά…

Τι ελπίδες έχουμε να παίξει η δικαιοσύνη έναν ανεξάρτητο ρόλο σε στιγμές κρίσης και πιέσεων για ουσιαστικές αλλαγές, όταν δείχνει το πρόσωπό της σαν μηχανισμός στήριξης του σημερινού καθεστώτος, του σημερινού σάπιου κατεστημένου σ ένα σωρό καίρια ζητήματα, όπως πχ του συστηματικού χαρακτηρισμού των βασανισμών πολιτών απ την αστυνομία, όχι σαν βασανιστηρίων όπως πράγματι είναι και υποδεικνύουν το δικαστήριο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, η αρμόδια επιτροπή συμβουλίου της Ευρώπης και ο έλληνας συνήγορος του πολίτη, η ελληνική δικαιοσύνη αντί να χρησιμοποιεί τα άρθρα του ποινικού μας κώδικα για τη χρήση βασανιστηρίων κατά τη σύλληψη και προσαγωγή ενός υπόπτου, χρησιμοποιεί τις διατάξεις για επικίνδυνη ή απλή σωματική βλάβη, απαλλάσσοντας έτσι ουσιαστικά τους βασανιστές, διατηρώντας τους στο σώμα της αστυνομίας και αποθρασύνοντάς τους;

Η κοινωνία μας βαρβαρίζουσα και οπισθοδρομούσα, σ’ αυτό το ιδιόμορφο μίγμα σαπίλας, βρώμας και τεχνολογικής χλιδής, μπαίνει σε μια περίοδο επιταχυνόμενων αλλαγών που η ανάγκη τους έχει πλέον συνειδητοποιηθεί απ το πιο ευρύ φάσμα κοινωνικών δυνάμεων που θα μπορούσε κανείς να φανταστεί, όπως αποκαλύπτεται και απ την πρόσφατη ανακοίνωση του ΣΕΒ-σημείο των καιρών (ο οποίος μιλούσε «…για αυτό το απαξιωμένο σύστημα, το οποίο οι νέοι μας αισθάνθηκαν την ανάγκη να πετροβολήσουν… για την ελληνική πραγματικότητα στην οποία περισσεύει η διαφθορά και σπανίζουν οι αξίες…ότι καταδείχθηκε η ανυπαρξία του κράτους και η χρεοκοπία των θεσμών…ότι υποστήκαμε μια καταστροφή που είχε τη μυρωδιά της αποσύνθεσης…ότι η δημοκρατία και η ευζωία μας δεν μπορούν πια να συγκαλύψουν τη βαθύτερη υστέρηση, μετριοκρατία και απαξία που μας χαρακτηρίζουν…ότι έχουμε ανάγκη από ένα μακρόπνοο πρόγραμμα απαραίτητων αλλαγών στη λειτουργία των θεσμών, στην παιδεία, τη δημόσια διοίκηση και στην αναπτυξιακή δομή…».
Όπως αποκαλύπτεται επίσης απ τις εκτιμήσεις των αιτιών που προκάλεσαν την νεανική έκρηξη του περασμένου Δεκεμβρίου, όπως αυτές αποτυπώνονται στον τύπο και τα ΜΜΕ, την ανακοίνωση-έκπληξη και κόλαφο για το σημερινό καθεστώς του Αρχιεπισκόπου (που μιλούσε για «…περαιτέρω ρήμαγμα της ήδη παραπαίουσας ηθικώς, πολιτιστικώς και κοινωνικο-οικονομικώς πατρίδας μας…που οι εσαεί προτεινόμενες επί δεκαετία λύσεις επαναλαμβάνουν κυνικά σενάρια μονόπλευρης λιτότητας..») κα.

Το κίνημα γι αυτές τις αλλαγές προχωράει με εκρήξεις, όσο οι ουσιαστικές δυνάμεις της κοινωνίας δεν αναλαμβάνουν τις πρωτοβουλίες για να δοθεί δημοκρατική και ειρηνική διέξοδος στα προβλήματα της κοινωνίας.
Σε μια επόμενη έκρηξη, ποιος μας βεβαιώνει ότι δεν θα έχουμε αιματοκύλισμα;
Όταν χρησιμοποιούν τη δικαιοσύνη σαν κατασταλτικό μηχανισμό, γιατί να μην θεωρήσουν ότι έχουν τη νομιμοποίηση για να το κάνουν; Αυτό δεν τους ανοίγει την όρεξη; Δεν τους ξεσαλώνει για ν αυθαιρετήσουν και να χτυπήσουν;
Αν θέλουμε να υπάρξουν κάποιες ελπίδες για ειρηνικό και δημοκρατικό πέρασμα σε κάτι ουσιαστικά διαφορετικό, ουσιαστικά πιο προοδευτικό σε σχέση με το σημερινό απαξιωμένο καθεστώς, δεν θα πρέπει να θέσουμε σαν έναν από τους κύριους στόχους μας τη μετατροπή της σημερινής δικαιοσύνης σε στοιχειωδώς ανεξάρτητο, πραγματικά ανεξάρτητο θεσμό απονομής δικαιοσύνης, έτσι όπως ταιριάζει σε οποιοδήποτε καθεστώς θέλει να ονομάζεται δημοκρατία, χωρίς κυβερνητικό τοποτηρητή επικεφαλής του;

Έχει επομένως κατά τη γνώμη μου καίρια σημασία να μετεξελιχθεί η κίνηση συμπαράστασης στους συλληφθέντες, ενδεχομένως και πριν επιτευχθεί ο στόχος της, σε κίνημα που θα επικεντρωθεί σε αιτήματα ουσιαστικής αναμόρφωσης της δικαιοσύνης και του περιορισμού της ή αν θέλετε προσανατολισμού της στο ρόλο ενός ανεξάρτητου θεσμού απονομής δικαιοσύνης, που στηρίζει ένα δημοκρατικό καθεστώς που συνεχώς προοδεύει και εξελίσσεται μεταλλασσόμενο ουσιαστικά, ενώ ταυτόχρονα διατηρεί τον ουσιώδη δημοκρατικό και ανθρωποκεντρικό χαρακτήρα του.
Η δημιουργία ανεξάρτητων μηχανισμών ελέγχου της κοινωνίας πάνω σ’ αυτό τον θεσμό, οπωσδήποτε μη κηδεμονευόμενων από κόμματα, που θα ελέγχουν αυτό το ρόλο της δικαιοσύνης και της αστυνομίας, είναι εκ των ουκ άνευ, για να έχουμε τις εγγυήσεις ότι αυτό θα λειτουργήσει χωρίς παραστρατήματα.
Ο ανεξάρτητος θεσμός του συνηγόρου του πολίτη είναι ένα μικρό μόνο και οπωσδήποτε μη επαρκές δείγμα του τι μπορεί να είναι αυτοί οι ανεξάρτητοι μηχανισμοί ελέγχου.

Για ένα τέτοιο στόχο, αξίζει κάθε προσπάθεια, αξίζει κάθε θυσία και σ’ ένα τέτοιο κίνημα έχει θέση κάθε δημοκράτης πολίτης, ανεξάρτητα από κομματική ή πολιτική τοποθέτηση.

Γιώργος Παπανικολάου,
Γονιός ανήλικης "τρομοκράτισσας", ετών 15

gpapanik.george@gmail.com

Επικαιρότητα και λογοτεχνία

2009-01-27T14:31:00.004+02:00

Ντοκουμέντο

Σχολείο: "εμείς" και οι "άλλοι";

2009-01-21T10:59:00.005+02:00

Το σχολείο συχνά καλείται μικρογραφία της κοινωνίας. Πράγματι εάν κάποιος σκεφτεί τον τρόπο με τον οποίο είναι δομημένη η κοινωνία θα διαπιστώσει ότι με τον ίδιο τρόπο είναι διαμορφωμένο και το σχολείο: ως προς την οργάνωση, την ιεραρχία, τους κανόνες, τη συνύπαρξη διαφορετικών ανθρώπων που άλλοτε συνεργάζονται κι άλλοτε συγκρούονται. Ταυτόχρονα, όπως συμβαίνει στην κοινωνία, έτσι και στο σχολείο υπάρχουν άτομα που περιθωριοποιούνται και απομονώνονται από το σύνολο.

Μια τέτοια περίπτωση ατόμων αποτελούν οι μετανάστες. Τα παιδιά αυτά έρχονται στα σχολεία της Ελλάδας, μια χώρα άγνωστη σε αυτά, συχνά χωρίς να γνωρίζουν την ελληνική γλώσσα. Μοιάζουν τόσο "άλλοι", όμως, εάν το σκεφτεί κάποιος είναι παιδιά με όνειρα, ελπίδες, φόβους, προσδοκίες όπως όλα τα παιδιά.

Ο ρόλος του εκπαιδευτικού είναι καίριος. Είναι ο άνθρωπος που έχει τη δύναμη να βοηθήσει τους μετανάστες να ξεδιπλώσουν την προσωπικότητά τους και παράλληλα να διδάξει στους γηγενείς ότι η διαφορετικότητα είναι χάρισμα και όχι αιτία περιθωριοποίησης ή στιγματισμού. Το θέατρο στην εκπαίδευση μπορεί να αποτελέσει ένα πολύτιμο εργαλείο στα χέρια του εκπαιδευτικού καθώς με το θεατρικό παιχνίδι οι μαθητές όχι μόνο έχουν την ευκαιρία να έρθουν πιο κοντά με ένα δημιουργικό κι ανατρεπτικό τρόπο αλλά ταυτόχρονα έχουν τη δυνατότητα να μπουν για λίγο στη θέση του άλλου (παιχνίδια ρόλων), να δουν μέσα από τα μάτια του και συνεπώς να συνειδητοποιήσουν ότι "η σχέση με τον άλλο είναι η σχέση με τον εαυτό μας". Ο στόχος, λοιπόν του εκπαιδευτικού δε θα πρέπει να είναι η ομοιογένεια της τάξης αλλά η ένταξη των μεταναστών σε μια ομάδα που εκ προοιμίου αποτελείται από διαφορετικές προσωπικότητες.

Επόμενως, εάν και το σχολείο φαίνεται να ακολουθεί την κοινωνία υπάρχει μια σημαντική διαφορά. Εδώ ακόμη κι ο ένας/ η μια εκπαιδευτικός μπορεί να αλλάξει κάτι από τη ζωή τόσων ανθρώπων και να διδάξει ότι δεν έχει τόση σημασία να είμαστε όμοιοι γιατί η αξία και η πρόκληση της ζωής είναι το παιχνίδι της συνύπαρξης τόσο διαφορετικών μεταξύ τους ανθρώπων...

Η Ελληνική Ομάδα Διάσωσης και «Το Χαμόγελο του Παιδιού» αποστέλλουν ανθρωπιστική βοήθεια στην εμπόλεμη Γάζα

2009-01-20T18:42:00.000+02:00

Η Ελληνική Ομάδα Διάσωσης και «Το Χαμόγελο του Παιδιού», τηρώντας τις υποσχέσεις τους, αποστέλλουν ανθρωπιστική βοήθεια στην εμπόλεμη Γάζα.
Εξασφαλίζοντας την συνοδεία και την απευθείας παράδοση της βοήθειας στους πολίτες της Γάζας και έχοντας τις επίσημες άδειες όλων των εμπλεκόμενων αρμόδιων φορέων, αναχωρούμε εντός των ημερών. Η αποστολή έχει διασφαλίσει την συνεργασία της Ισραηλινής Κυβέρνησης.

Η βοήθεια θα συνοδεύεται από Νοσηλευτές και Γιατρούς της Ελληνικής Ομάδας Διάσωσης. Στο πλοίο θα επιβαίνουν αποκλειστικά και μόνο Υγειονομικοί, χωρίς δημοσιογράφους και κομματικά στελέχη.

Η Ελληνική Ομάδα Διάσωσης έχει αναλάβει την συγκέντρωση των φαρμάκων.

Χρειαζόμαστε την συμμετοχή όλων για την συγκέντρωση των παρακάτω προϊόντων:
Εμφιαλωμένο Νερό
Συμπυκνωμένο Γάλα
Γάλα σε σκόνη

Παιδικές Τροφές

Αλεύρι

Ζάχαρη

Ζυμαρικά

Όσπρια

Κουβέρτες

Καλέστε καθημερινά, όλο το 24ωρο στην Εθνική Τηλεφωνική Γραμμή για τα Παιδιά
SOS 1056 για να συνδεθείτε με «Το Χαμόγελο του Παιδιού» σε όλη την Ελλάδα και να ενημερωθείτε για τον τόπο και τρόπο παράδοσης των προϊόντων.

Απευθύνουμε έκκληση σε φορείς, εταιρείες και ιδιώτες να στηρίξουν την προσπάθεια αυτή με την συγκέντρωση τροφίμων αλλά και την διάθεση κατάλληλων υγειονομικά χώρων για την αποθήκευση των αγαθών που θα συγκεντρωθούν ώστε να οργανωθεί η αποστολή της ανθρωπιστικής βοήθειας μέχρι την λήξη της κρίσης.

Τηλ 10-56
«Το Χαμόγελο του Παιδιού»
Εθελοντικός Οργανισμός για τα Παιδιά
Κεντρική Υπηρεσία:
Στουρνάρη 16, Αθήνα 10683

Τηλ.: +30 210 3306140 - Fax.: +30 210 3843038
E-mail: info@hamogelo.gr - URL: www.hamogelo.gr

Συνδιοίκηση 2005-2006

2009-01-20T00:49:00.004+02:00

Συνδιοίκηση 2005-2006

Κώστας Σκρεπετός δάσκαλος Ε2
1ο Δημ. Σχολείο Αγ Στεφάνου Ανατ. Αττικής

Οι καιροί είναι τέτοιοι που να απαιτούν τη μεγαλύτερη δυνατή συμμετοχή των μαθητών στην οργάνωση της σχολικής ζωής. Στο παρόν κείμενο παρουσιάζεται ο τρόπος εφαρμογής της ομαδοσυνεργατικής διδασκαλίας, που πραγματοποιήθηκε στο δεύτερο τμήμα –Ε2- της Πέμπτης τάξης του 1ου Δημοτικού σχολείου Αγίου Στεφάνου κατά το σχολικό έτος 2005-2006.

Περιγραφή Σχολείου
Το 1ο Δημοτικό σχολείο Αγίου Στεφάνου είναι ένα χαρούμενο και δημιουργικό σχολείο. Οι περισσότεροι δάσκαλοι του σχολείου έχουν οργανικές θέσεις. Το σχολείο – και ειδικά η διεύθυνση του- έχει την ευρύτερη αποδοχή της τοπικής κοινωνίας. Ο σύλλογος γονέων αποτελεί σημαντικό κομμάτι της σχολικής ζωής και υποστηρίζει πλήθος δραστηριοτήτων και προγραμμάτων που συνδέονται αρμονικά και με πολλούς τρόπους με τις κύριες δραστηριότητες του σχολείου. Στο σχολείο οι μαθητές καλούνται να συμμετάσχουν σε αρκετές πρωτοποριακές δραστηριότητες, όπως η διαχείριση της καντίνας, που λειτουργεί από τους μαθητές της 5ης και 6ης τάξης, με την εποπτεία του διευθυντή και του γυμναστή του σχολείου, εφαρμόζοντας τις εγκυκλίους για τους σχολικούς συνεταιρισμούς.

Περιγραφή τάξης
Οι μαθητές από την προηγούμενη χρονιά έχουν μάθει να εργάζονται σε ομάδες. Το τμήμα Ε2 αποτελείται από 20 παιδιά, 11 κορίτσια και 9 αγόρια. Υπάρχουν δύο μαθητές με διαγνωσμένη δυσλεξία, που παρακολουθούνται από ειδικούς συναδέλφους του ιδιωτικού τομέα και ένα αγόρι με αδιευκρίνιστη μαθησιακή δυσκολία, αλβανικής καταγωγής. Στην τάξη υπάρχουν 4 παιδιά που κατάγονται από την Αλβανία και 1 που ήρθε αυτή τη χρονιά από τη Γερμανία, όπου παρακολουθούσε μαθήματα τα Σάββατα σε ελληνικά σχολεία.

Κατά την πρώτη εβδομάδα της σχολικής χρονιάς, το Σεπτέμβριο του 2005, παρουσιάστηκε στην τάξη το σύστημα συνδιοίκησης.
Ο δάσκαλος αφιέρωσε μερικές διδακτικές ώρες για να συζητήσει με τα παιδιά τον τρόπο εργασίας, επικεντρώνοντας στην αρχή του ασυμβίβαστου συνδιοίκησης και ανταγωνισμού.

Έμφαση δόθηκε:
α) στο κλίμα αγάπης, αποδοχής και αλληλοενίσχυσης, με συνεργατική μάθηση και εφαρμογή της αλληλοδακτικής
β) στην αποενοχοποίηση του λάθους, («όταν δεν καταλαβαίνετε κάτι σημαίνει πως δεν σας το εξήγησα καλά»)
γ) στην αυτοαξιολόγηση και στην υποβάθμιση, κατά το δυνατό, του ρόλου της αριθμητικής βαθμολογίας, ρίχνοντας το βάρος στην περιγραφική αξιολόγηση της ικανότητας συνεργασίας, της συμμετοχής και της αυτοπειθαρχίας
δ) στη σημασία των εσωτερικών κινήτρων και της ενδοατομικής αξιολόγησης («Τον ίδιο βαθμό θα πάρει εκείνος που από τα 4 λάθη έφθασε στα 2, με αυτόν που από τα 20 λάθη κατέβηκε στα 10»)

Προτάθηκε από το δάσκαλο να γίνονται εκλογές μόνο για τον πρόεδρο της τάξης και οι λοιποί υπεύθυνοι (εργασιών, πειραμάτων φυσικής, πειθαρχίας, τάξης, ταμείου και ο ύλης) να ορίζονται κάθε δύο εβδομάδες από τον αλφαβητικό κατάλογο της τάξης και κατόπιν μεταξύ τους αυτοί οι έξι να επιλέγουν τη θέση που επιθυμούν να έχουν. Αυτή η διαδικασία προτάθηκε, προκειμένου να έχει το σύνολο των μαθητών την ευκαιρία να αναλάβει μια θέση ευθύνης, ειδικότερα οι λιγότερο προβεβλημένοι μαθητές, που πιθανότατα δεν θα είχαν το θάρρος να θέσουν υποψηφιότητα για μια θέση με εκλογές. Αρχικά αυτό έγινε δεκτό, αλλά ύστερα από δύο ή τρεις εναλλαγές, η τάξη ψήφισε να εκλέγεται το σύνολο των υποψηφίων, διαδικασία που ακολουθήθηκε στη συνέχεια.

Τόσο ο πρόεδρος όσο και οι λοιποί υπεύθυνοι λειτουργιών της τάξης είναι υποχρεωμένοι, προτού αποχωρήσουν από τη θέση τους - γεγονός που γίνεται μόνο όταν ο νέος πρόεδρος / υπεύθυνος έχει εκλεγεί και είναι έτοιμος να αναλάβει - να ενημερώσουν το νεοεκλεγέντα σχετικά με τα εκκρεμή ζητήματα και να του μεταφέρουν την εμπειρία που απόκτησαν κατά το διάστημα της θητείας τους.

Πρόεδρος τάξης
Ο πρόεδρος της τάξης έχει συντονιστικό και αντιπροσωπευτικό ρόλο. Είναι εκείνος που διευθύνει τις εκλογές και επιβλέπει / συνεργάζεται με τους λοιπούς υπευθύνους, ώστε να είναι σε λειτουργία όλες οι δραστηριότητες της τάξης. Θέτει στο δάσκαλο τα θέματα που απασχολούν την τάξη (σε συνεχή συνεργασία με τον αντίστοιχο υπεύθυνο). Ο πρόεδρος της τάξης εκπροσωπεί την τάξη, για κάθε θέμα που αφορά τη λειτουργία της τάξης και απαιτείται ειδική άδεια από τη διεύθυνση του σχολείου (Πάρτι !!!).

Υπεύθυνος εργασιών
Ο υπεύθυνος εργασιών είναι αυτός που συλλέγει τις εργασίες που έχουν ανατεθεί, τηρεί αρχείο, στο τετράδιο «για εκείνους που ξεχνούν» με εκείνους που δεν τις παραδίδουν και τους το υπενθυμίζει. Στην περίπτωση συστηματικών παραλείψεων / καθυστερήσεων ενημερώνει τον πρόεδρο και οι δυο τους μαζί προειδοποιούν τον ξεχασιάρη. Αν αυτός δε συμμορφωθεί, την επόμενη ημέρα ενημερώνουν το δάσκαλο.

Υπεύθυνος πειθαρχίας
Ο υπεύθυνος πειθαρχίας είναι αυτός που εντοπίζει και κάνει σύστασεις σε όσους ενοχλούν με τη συμπεριφορά τους, πάνω από κάποιο όριο κατά την κρίση του. Καταγράφει σε καθημερινή βάση σε κατάλογο των μαθητών της τάξης τον αριθμό των ενοχλήσεων και στην τρίτη φορά ειδοποιεί τον παραβάτη να σηκωθεί όρθιος και να καθίσει για δύο λεπτά στο ένα πόδι, με τεντωμένα τα χέρια στη «στάση του πελεκάνου», στη «γωνία της ντροπής», τιμωρία που έχει με ψηφοφορία επιλεγεί από την τάξη (διαδικασία η οποία ατόνησε από τη μέση της χρονιάς και μετά, οπότε και αντικαταστάθηκε με απλή όρθια δίλεπτη στάση). Σε περίπτωση που κάποιος υποτροπιάζει, σε συνεργασία με τον πρόεδρο της τάξης, δέχεται ειδική σύσταση.
Σε συνεργασία επίσης με τον πρόεδρο προσπαθεί να βρει λύση στις αντιδικίες μεταξύ των μαθητών.

Υπεύθυνος πειραμάτων φυσικής
Ο υπεύθυνος πειραμάτων σε συνεργασία με το δάσκαλο προετοιμάζει τα υλικά για τα πειράματα στο μάθημα «ερευνώ και ανακαλύπτω» και μαζί εκτελούν τα πειράματα. Εισηγείται επίσης για την προμήθεια των απαραίτητων υλικών για τα πειράματα που ακολουθούν.

Υπεύθυνος ταμείου
Ο υπεύθυνος ταμείου μαζεύει τα χρήματα για τις δραστηριότητες της τάξης (εκδρομές, χυμούς για τα έκτακτα πάρτι, αγορά από το ταμείο της τάξης υλικών για το μάθημα των εικαστικών κ.α.). Είναι ενήμερος για τους μαθητές με οικονομικές αδυναμίες και δε ζητάει από εκείνους.

Υπεύθυνος τάξης
Κάθε πρωί είναι εκείνος: * φέρνει ένα ποτήρι νερό στην έδρα για το δάσκαλο, ** ανοίγει τη βιβλιοθήκη της τάξης με το κλειδί που
φέρνει από το γραφείο των δασκάλων,
*** γράφει την ημερομηνία στον πίνακα.
Στα διαλείμματα παραμένει στην τάξη για φύλαξή της, ή ορίζει με δική του ευθύνη κάποιον βοηθό του, ώστε να μείνει εκείνος στη θέση του. Εντοπίζει - σε συνεργασία με τον πρόεδρο - και προσπαθεί να επιδιορθώσει τυχόν προβλήματα στο υλικό της τάξης (ζωγραφιές στους τοίχους που ξεκόλλησαν, θρανία που βρόμισαν και πρέπει να καθαριστούν …).

Υπεύθυνος ύλης – μαθημάτων
Ο υπεύθυνος ύλης συνεργάζεται με το «αδελφό τμήμα» (το άλλο τμήμα της πέμπτης τάξης) ώστε να συμβαδίζουν τα δύο τμήματα, όσο είναι εφικτό, στη διδασκόμενη ύλη.
Συνεργάζεται με το δάσκαλο και αναλαμβάνει να εντοπίσει απ’όλα τα σχολικά βιβλία της χρονιάς, ενότητες και αναφορές που σχετίζονται με κάποιο θέμα εργασίας (π.χ. το νερό -θάλασσα, το Πάσχα κ.α.).
–διεπιστημονική προσέγγιση, γνωστή ως… διαθεματικότητα-- .
Ορίζει, σε συνεργασία με τον πρόεδρο, υπεύθυνους μαθημάτων από κάθε ομάδα ώστε να εντοπιστούν κενά κατανόησης. Προσπαθεί να «ζευγαρώσει» μαθητές που έχουν ευχέρεια κατανόησης με εκείνους που παρουσιάζουν δυσκολίες (σύμφωνα με τον Bandura). Σε περίπτωση που τα κενά παραμένουν, ενημερώνει το δάσκαλο και κανονίζεται συμπληρωματική διδασκαλία σε διαλείμματα ή σε ώρες γυμναστικής / μουσικής.

Συμπεράσματα - Αποτελέσματα
Τα αποτελέσματα που είχε η συνδιοίκηση, ήταν πολύ θετικά στην ανάπτυξη παιδαγωγικού κλίματος και στη δημιουργία αισθήματος ευθύνης, από την αρχή κιόλας της χρονιάς. Οι απουσίες των μαθητών ήταν ελάχιστες, υπήρχε αυξημένη διάθεση συνεργασίας και συμμετοχής στα κοινά, προσπάθεια όλων να κατανοήσουν τις δυσκολίες που είχαν και να καλύψουν τα κενά τους και ήταν επωφελής για τους αδύναμος μαθητές που βελτιώθηκαν θεαματικά. Η συνδιοίκηση συνδυάζεται ιδιαίτερα αρμονικά με την ομαδοσυνεργατική διδασκαλία και μπορεί να φέρει θαυμαστά αποτελέσματα.
Η κριτική στάση απέναντι στη διαδικασία μάθησης ήταν διαρκής. Στην πορεία αναδείχθηκε ένα πρόβλημα σύγκρουσης μεταξύ συνδιοίκησης και όγκου ύλης.
Οι μαθητές έχοντας μάθει, ειδικά προς το τέλος της χρονιάς, να έχουν άποψη για οτιδήποτε τους ενδιέφερε, διαμαρτύρονταν για πολλά θέματα που θεωρούσαν ότι τους περιόριζαν ή -όταν πλέον το καλοκαίρι πλησίαζε- ότι απαιτούσαν αρκετό διάβασμα.
Η συνδιοίκηση ανέπτυξε αίσθημα εμπιστοσύνης και δεξιότητες συμμετοχής, αλλά φόρτισε τα παιδιά με ευθύνες που σποραδικά φάνηκε να υπερβαίνουν τις δυνατότητές τους. Υπήρξαν φορές που οι αντίθετες θέσεις που είχαν μεταξύ τους, καθώς δεν ήταν εξοικειωμένοι στην διευθέτηση συγκρούσεων και στην επίλυση διαφορών, οδήγησαν ορισμένους μαθητές να ζητήσουν να εφαρμοσθεί ο προηγούμενος τρόπος, δηλαδή ο δάσκαλος να αποφασίζει για όλα.

2009-01-18T12:03:00.002+02:00

Δεν έχει σχέση με τα 10 χρόνια του Δικτύου, αλλά ίσως σας φανεί χρήσιμη κάπου. Αναγνωρίστε κάποια από τα 100 διάσημα πρόσωπα!

2009-01-17T20:27:00.002+02:00

Η πολιτική της ανυπακοής

Kανείς στη Μασαχουσέτη των αρχών του 19ου αιώνα δεν θα πίστευε ότι ο ερημίτης της Κομητείας Κονκόρντ, ονόματι Χένρι Ντέιβιντ Θορό, θα γινόταν κάποτε επαναστάτης. Οπως και κανείς, πριν από τον Μαχάτμα Γκάντι, δεν έδωσε σημασία σε ένα μακροσκελές άρθρο με τον τίτλο «Αντίσταση στην πολιτική του κράτους» («Resistance to Civil Government») που δημοσιεύτηκε το 1849 στην εντελώς άγνωστη επιθεώρηση «Εsthetic Papers».
Ο Χένρι Ντέιβιντ Θορό ήταν ένας άνθρωπος που ήθελε απλώς να τον αφήνουν ήσυχο. Ζούσε σε καλύβα δίπλα σε μια λίμνη στο δάσος που περιέβαλε το χωριό του. Αποτελούσε κάτι αξιοπερίεργο στην μικρή κοινότητα του Κόνκορντ διότι «γύρνούσε στα δάση, χωρίς καν να έχει όπλο». Σύμφωνα με τον μέντορά του, τον συγγραφέα και φιλόσοφο Ράλφ Γουόλντο Εμερσον, ο Θορό «δεν άσκησε ποτέ κανένα επάγγελμα. Ζούσε μόνος του δεν παντρεύτηκε ποτέ. Δεν ψήφισε ποτέ, δεν πήγε στην εκκλησία ποτέ, δεν πλήρωσε φόρους ποτέ. Δεν έφαγε ποτέ κρέας. Δεν ήπιε ποτέ κρασί και αρνιόταν την χρήση καπνού. Παρ’ όλο που ζούσε στη Φύση δεν χρησιμοποιούσε όπλο ή παγίδες ζώων. Δεν είχε το ταλέντο να γίνει πλούσιος, αλλά ήξερε πώς να είναι φτωχός χωρίς να επιτρέπει ούτε ένα σημάδι κακομοιριάς ή έλλειψης καλαισθησίας... Επέλεξε να γίνει ο εργένης της σκέψης και της Φύσης».
Παρ’ όλα αυτά ο Θορό δεν ήταν ξεκομμένος από τα πολιτικά και φιλοσοφικά ρεύματα της εποχής του. Ηταν ένθερμος υποστηρικτής του ελάχιστου κράτους και σφοδρός πολέμιος της δουλείας. Μετείχε στους κύκλους των στοχαστών του «υπερβατισμού» (transcendentalism), ένα ρεύμα ιδεών που αναπτύχθηκε στην Νέα Αγγλία τον 19ο αιώνα, πατριάρχης του οποίου ήταν ο Ράλφ Γουόλντο Εμερσον.
Ο Θορό έγραφε πολύ, κυρίως πράγματα που είχαν σχέση με τη Φύση, αλλά τα έργα του (ακόμη και το κορυφαίο «Waldo») θα ήταν μια υποσημείωση της ιστορίας αν ένα πρωί δεν χτύπαγε την πόρτα της καλύβας του ο έφορος της Μασαχουσέτης.
Ηταν η εποχή που οι ΗΠΑ είχαν ξεκινήσει έναν κατακτητικό πόλεμο κατά του Μεξικού (που κατέληξε στην προσάρτηση του Τέξας και άλλων εδαφών μέχρι την Καλιφόρνια), πόλεμο στον οποίο εναντιώνονταν όλα τα φιλελεύθερα πνεύματα των ΗΠΑ και, φυσικά, ο Θορό. Ηταν, επίσης, η εποχή που ανθούσε η δουλεία. Ο Θορό, όπως και πολλοί άλλοι (κυρίως «Κουάκεροι»), αρνούνταν να πληρώνουν φόρους με τη λογική ότι δεν ήθελαν να συμβάλλουν σε έναν άδικο πόλεμο που θα ενίσχυε τον θεσμό της δουλείας. Δεν ήταν η πρώτη φορά που ο Θορό αρνήθηκε να πληρώσει άδικο φόρο. Οπως διηγήθηκε ο ίδιος, στα 1835 «το Κράτος με συνάντησε εκ μέρους της Εκκλησίας και με διέταξε να πληρώσω ένα συγκεκριμένο ποσό για έναν κληρικό, τη λειτουργία του οποίου ο πατέρας μου παρακολουθούσε, αλλά όχι εγώ. “Πλήρωσε”, μου είπαν, “ή θα πας φυλακή”. Αρνήθηκα, αλλά δυστυχώς κάποιος άλλος πλήρωσε εκ μέρους μου. Δεν έβλεπα τον λόγο γιατί ο δάσκαλος έπρεπε να πληρώσει τον παπά και όχι ο παπάς τον δάσκαλο, αφού δεν ήμουν δάσκαλος της Πολιτείας, αλλά στηριζόμουν σε μη υποχρεωτικές συνδρομές (των μαθητών)... Πάντως, έπειτα από απαίτηση των αρχών, συμφώνησα να κάνω μια γραπτή δήλωση που έλεγε περίπου τα εξής: “Εγώ, ο Χένρι Ντέιβιντ Θορό δηλώνω σε όλους ότι δεν επιθυμώ να είμαι μέλος οποιασδήποτε κοινότητας στην οποία δεν έχω κάνει αίτηση να ενταχθώ”».
Κατόπιν αυτού, ουδείς του ξαναζήτησε εκκλησιαστικό φόρο, αλλά ούτε φόρο εισοδήματος (επειδή δεν είχε εισόδημα) ούτε φόρο ακίνητης περιουσίας (επειδή δεν είχε ακίνητη περιουσία). Ομως, τον Ιούλιο του 1846 εκλήθη να πληρώσει αναδρομικά «εκλογικό φόρο» έξι ετών που στην ουσία είναι «κεφαλικός φόρος». Φυσικά αρνήθηκε (δεν ψήφιζε καν) και καταδικάστηκε σε φυλάκιση. Αρνήθηκε να εξαγοράσει την ποινή του και οργίστηκε όταν (πιθανότατα) η αδελφή του πλήρωσε για να βγει από τη φυλακή. Η μία νύχτα όμως που πέρασε στο κελί ήταν για τον ίδιο μια τρομαχτική εμπειρία. Τότε κατάλαβε, όπως έγραψε στο ημερολόγιό του, την τρομαχτική δύναμη του κράτους να παραβιάζει τη συνείδηση και τα πιστεύω των πολιτών.
Αυτή η εμπειρία έγινε διάλεξη και η διάλεξη άρθρο για να καταλήξει σε μια κλασική πολιτική πραγματεία με το όνομα «Πολιτική ανυπακοή», η οποία εξετάζει πώς και υπό ποιες προϋποθέσεις οι άνθρωποι υπακούουν στους νόμους, ακόμη κι αν πιστεύουν ότι οι νόμοι είναι άδικοι. Το έργο πέρασε απαρατήρητο τα επόμενα 50 χρόνια ώσπου ένας Ινδός δικηγόρος στη Νότιο Αφρική το έκανε ευαγγέλιο του κινήματος της «μη-συνεργασίας με τις αρχές». Ο Μαχάτμα Γκάντι ήταν ο πρώτος που έκανε πράξη τις ιδέες του Θορό, ακολούθησε ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ και πολλοί άλλοι.
Από τον Σοφοκλή στον Τζον Ρολς
Η πολιτική ανυπακοή απαντάται για πρώτη φορά στον Σοφοκλή. Μόνο που το αίτημα της Αντιγόνης δεν είναι πολιτικό, είναι ηθικό. Η ηρωίδα της τραγωδίας παραβαίνει τον άδικο για τους Θεούς νόμο και θάβει τον αδελφό της.
O Θορό –αν και περιέργως πως δεν αναφέρει πουθενά την Αντιγόνη στην πραγματεία του– ξεκινάει μεν από την ηθική των ατόμων που είναι πιο ιερή από τους νόμους του κράτους, αλλά κάνει το αίτημα πολιτικό. Για την ακρίβεια, η μεγαλύτερη συμβολή του Θορό δεν είναι ότι ενέπνευσε ειρηνικές επαναστάσεις, οι οποίες άλλαξαν τον κόσμο. Η μεγαλύτερη συμβολή του είναι ότι επαναστατικοποίησε την ιδέα της επανάστασης. Μέχρι το «Civil Disobedience» η ιδέα της επανάστασης ήταν συνυφασμένη με τη βία και το αίμα. Ο Θορό αντέτεινε ότι ένας πολίτης, στηρίζοντας έναν άδικο νόμο μέσω της υπακοής ή της χρηματοδότησης, κατ’ ουσίαν τροφοδοτεί την αδικία. Οι άνθρωποι με συνείδηση μπορούν να πολεμήσουν την αδικία χωρίς να καταφύγουν στη βία. Μπορούν να επιβραδύνουν και τελικά να σταματήσουν την μηχανή της αδικίας χρησιμοποιώντας την τριβή της «μη-συνεργασίας».
Ο μεγάλος φιλόσοφος του Δικαίου Τζον Ρολς πήγε την πολιτική ανυπακοή ένα βήμα παραπέρα. Εθεσε τους κανόνες της. Οταν κάποιοι πολίτες νιώθουν ότι ο νόμος προσβάλλει τα δικαιώματά τους, οφείλουν να τον παραβούν τηρώντας όμως τρεις προϋποθέσεις: 1) η παραβίαση του νόμου να μην εμπεριέχει βία 2) να γίνεται δημόσια (δηλαδή και χωρίς κουκούλες) 3) οι παραβάτες να πληρώνουν το τίμημα της παράβασης. Το τελευταίο είναι κρίσιμο. Πρώτον, πιστοποιεί ότι οι παραβάτες δεν εξυπηρετούν ίδιον όφελος παραβαίνοντας το νόμο και δεύτερον μεγιστοποιείται το αποτέλεσμα της πολιτικής ανυπακοής. Είτε επικοινωνιακά είτε διά της νομολογίας που εκδίδει κάποιο δικαστήριο.
Μετά απ’ όλα αυτά, πρέπει να αναλογιστούμε κάτι σε σχέση με τα ελληνικά πράγματα: πόση «Πολιτική ανυπακοή» και πόσο απολιτικό μπάχαλο ζήσαμε αυτές τις μέρες; Οχι μόνο κατά τη διάρκεια της νεολαιίστικης εξέγερσης, αλλά γενικώς.

Tου Πασχου Μανδραβελη (Καθημερινή)

Ιnfo
- Ντέιβιντ Χένρι Θορό, «Πολιτική ανυπακοή - Ζωή χωρίς αρχές - Περπατώντας», τρία δοκίμια, εκδ. «Διεθνής Βιβλιοθήκη»
- Τζον Ρολς, «Θεωρία της Δικαιοσύνης», εκδ. Πόλις
- Τζον Ρολς, «Η δίκαιη κοινωνία», εκδ. Πόλις

20 χρόνια μετά τη “Μοναξιά του Σχοινοβάτη” έρχονται άλλες μέρες……

2009-01-16T18:26:00.003+02:00

Με αφορμή τα γεγονότα του Δεκεμβρίου, ο Πάνος Κατσιμίχας παραθέτει τη δική του άποψη, και σημειώνει 20 χρόνια μετά τη “Μοναξιά του Σχοινοβάτη”, ότι βλέπει τις άλλες μέρες που περίμενε, να έρχονται…
Όσοι κατακρίνουν το εύρος των κινητοποιήσεων, μιλούν για παιδιά που παρασύρονται από πολιτικά υποκινούμενα συμφέροντα, χωρίς να έχουν απόλυτη συναίσθηση της αιτίας της “επανάστασης” τους. Εσύ που έχεις μια κόρη στα όρια της εφηβικής συνειδητοποίησης νιώθεις πως τα παιδιά γνωρίζουν, ή απλώς ακολουθούν;
Όσοι κατακρίνουν τις κινητοποιήσεις των “παιδιών” αυτών, ας κοιτάξουν πρώτα τις κουκούλες της υποκρισίας που φοράνε αυτοί σε εικοσιτετράωρη βάση και μετά ας έχουν τα μούτρα να μιλάνε. Τα “παιδιά”, μας μπανίζουν προσεκτικά λεπτό προς λεπτό και μετράνε τις πράξεις και τα λόγια μας με το ζύγι, όχι φυσικά της απόλυτης και συνειδητοποιημένης γνώσης, αλλά με το αλάνθαστο κριτήριο της ευαισθησίας και του φιλότιμου που μόνο η νεότητα διαθέτει. Θυμάμαι τον εαυτό μου 15 χρονών και ξέρω καλά τι λέω. Οι κουκουλοφόροι της υποκρισίας, γονείς, δάσκαλοι, δημοσιογράφοι, πολιτικοί, παπάδες και όλοι αυτοί που κάνουν κουμάντο στη ζωή των “παιδιών” αυτών, που (για όποιον του διαφεύγει) είναι οι αυριανοί ενήλικες, πρέπει τώρα να κάνουν μόνο ένα πράγμα. Πρέπει να το βουλώσουν και να κάνουν την αυτοκριτική τους. Πρέπει να κάτσουν να τα σκεφτούν όλα από την αρχή. Εννοείται φυσικά, ότι υπάρχουν και οι φωτεινές εξαιρέσεις που δυστυχώς επιβεβαιώνουν τον κανόνα.
Θα παρότρυνες ή θα αποθάρρυνες την κόρη σου από το να κατεβεί στους δρόμους διαμαρτυρόμενη;
Θα ήταν μεγάλη χαρά μου, αν με έγραφε στα παλιά της τα παπούτσια και δε με ρωτούσε καθόλου. Διάβασα κάπου την απάντηση ενός 17χρονου από το Μπραχάμι και γελάω ακόμα. “Σιγά μη ρωτήσουμε το ΣΥΡΙΖΑ ή όποιο άλλο κόμμα, ή τον λυκειάρχη ή τον παπά της ενορίας”. Φαντάζεσαι να ρωτάγαμε εμείς τους γονείς μας αν έπρεπε ή δεν έπρεπε το Νοέμβρη του 1973 να πάμε στο πολυτεχνείο; Η ζωή θα μπορούσε και θα έπρεπε να είναι απλή και δίκαιη για όλους. Δυστυχώς όμως είναι μπερδεμένη, άδικη και πρόστυχη. Κάθε γενιά είναι υποχρεωμένη να δώσει τους δικούς της αγώνες. Και δυστυχώς να δώσει τους δικούς της νεκρούς. Οι δικοί μας νεκροί δεν επαρκούν πια. “Κουράστηκαν”. Αφήστε τους νεκρούς του πολυτεχνείου να ησυχάσουν. Το κτήνος της εξουσίας θέλει φρέσκο αίμα. Θέλετε λοιπόν καπιταλισμό, με πουστιές, διαπλοκή, καταπίεση, μπάτσους, πυροβολισμούς και αίμα; Πάρτε μολότοφ και κοτρώνες στη μάπα και όπου βγει. Τελεία και παύλα. Πολιτισμένη συζήτηση με ουραγκοτάγκους δεν γίνεται. Τι μένει στους απελπισμένους λοιπόν;
Πιστεύεις πως τα παιδιά ξεσηκώνονται με συγκεκριμένα αιτήματα, συνειδητοποιημένα και συγκροτημένα;
Παλεύουν τα καημένα, με τα εφόδια και τη συγκρότηση που μπορεί να τους δώσει η ηλικία τους, των 16, 17 και 18 χρονών και η άθλια παιδεία που τους παρέχεται. Το ψελλίζουν με χίλιους τρόπους: “θέλουμε καλύτερα σχολεία, θέλουμε να μη μας λετε ψέματα, θέλουμε ίσες ευκαιρίες, θέλουμε να σπουδάζουμε και τα πτυχία μας να σημαίνουν κάτι”. Ουρλιάζουν “θέλουμε μια γαμημένη καλύτερη ζωή”. Τι άλλο να πουν; Πώς να το πουν; Ακόμη και οι μεγαλύτεροι, οι φοιτητές, τα ίδια λένε, τα ίδια γράφουν στα πανό τους. Ποιος τους ακούει; Ποιος τους λογαριάζει; Πιστεύω ότι πετάνε την πέτρα και τη μολότοφ, όχι για να σκοτώσουν το μεροκαματιάρη μπάτσο. Την πετάνε στη μούρη των επαγγελματιών της πολιτικής. Στη μούρη της εξουσίας την πετάνε και ας μην το συνειδητοποιούν ακόμα. Σύμφωνοι. Η ΚΝΕ, δρα συνειδητοποιημένα, συγκροτημένα και συντεταγμένα. Ε και λοιπόν; Δεν είναι όλοι στην ΚΝΕ. Τι να κάνουμε; Εγώ πριν 20 χρόνια το 1988, τους είχα δει ήδη και τους είχα περιγράψει στη “μοναξιά του σχοινοβάτη”: “..με τα μαύρα ρούχα αμίλητοι καπνίζουν οι φίλοι κι ονειρεύονται να φύγουν μακριά… οι φίλοι που δεν βρήκανε, τίποτα ν’ αγαπήσουν, που δεν πιστεύουν τίποτα, κανέναν, πουθενά.. υπάρχουν χίλιοι τρόποι για να τρελαθείς, υπάρχουν κι άλλοι τόσοι για να λες υπομονή. Όμως για μένα είν΄ αργά να τρελαθώ και ειν’ ακόμα πιο αργά, να κάνω υπομονή. Θα μείνω εδώ και θα υπάρχω όπως μπορώ και για το πείσμα σας γουρούνια θα αντέχω. Θα περιμένω άλλες μέρες… Θα περιμένω άλλες μέρες”. Είκοσι ολόκληρα χρόνια μετά, τις βλέπω να έρχονται αυτές οι άλλες μέρες. Αγριεμένες, ασύνταχτες, ματωμένες, οργισμένες. Με λάθη, με υπερβολές, αλλά έρχονται. Όποιος δεν το βλέπει, ή είναι εκ του πονηρού, ή είναι μαλάκας.
Υπάρχει σωστή και λάθος συμπεριφορά σε μια λαϊκή επανάσταση - εξέγερση; Ποιος καθορίζει αυτούς τους κανόνες;
Πιστεύω ότι οι δύο μεγαλύτεροι διανοητές του εικοστού αιώνα, είναι ο Κάρολος Μαρξ και ο Σίγκμουντ Φρόιντ. Ο πρώτος γιατί προσπάθησε να εξηγήσει (προς όφελος του ανθρώπου και όχι του ψυχοπαθή - δικτάτορα Στάλιν), επιστημονικά το έξω χάος (με τις αναλύσεις του για την κοινωνική διαστρωμάτωση και την διάκριση των τάξεων, την “υπεραξία” κλπ) και ο δεύτερος, ο Φρόιντ, γιατί προσπάθησε να εξηγήσει το εντός μας χάος, με την ψυχανάλυση και το σπουδαίο έργο που άφησε. Ο Μαρξ έγραψε λοιπόν κάπου, ότι “η βία είναι η μαμή της ιστορίας”. Καμία επανάσταση - εξέγερση, από το Σπάρτακο μέχρι τη Γαλλική και την Οκτωβριανή επανάσταση, δεν έγινε με λουλούδια και αγάπες. Όλες οι εξεγέρσεις γίνανε πάντα με αίμα, με ξύλα, πέτρες, τσεκούρια, σπαθιά, κανόνια και ντουφέκια, ό,τι πιο κτηνώδες δηλαδή μπορεί να χρησιμοποιήσει ο άνθρωπος, για να απαλλαγεί όμως από την κτηνωδία. Πρόσεξε. Όχι για χάρη γούστου. Το ξαναλέω. Για να απαλλαγεί από την κτηνωδία. Ποια σωστή λοιπόν και λάθος συμπεριφορά; Τους κανόνες τους καθορίζει η ανάγκη.
Είναι σωστό να μετράμε την αξία ή την σοβαρότητα των ενίοτε λαϊκών κινητοποιήσεων με άξονα αναφοράς πάντα τις προηγούμενες δεκαετίες;
Είναι τελείως λάθος να χρησιμοποιείς σαν άξονα αναφοράς προηγούμενες δεκαετίες, για να μετρήσεις και να αξιολογήσεις τις λαϊκές κινητοποιήσεις του σήμερα. Κάθε εποχή έχει τα δικά της χαρακτηριστικά και τις δικές της ιδιομορφίες. Πιστεύω όμως, ότι μπορείς σίγουρα να πάρεις κάποια διδάγματα από το παρελθόν, αν δεις τα πράγματα διαχρονικά και με ανοιχτό μυαλό. Η πάλη των ανθρώπων για το αυτονόητο, για το δίκαιο, είναι μια πανάρχαια αλυσίδα. Δεν πρέπει να εγκλωβιζόμαστε στον κρίκο που αφορά μόνο την εποχή μας. Το παρελθόν έχει πάντα, κάτι να μας διδάξει.
Τί διαφοροποιεί τους σημερινούς νέους που εξεγείρονται από την γενιά του Πολυτεχνείου;
Η μεγάλη διαφορά είναι ότι η γενιά του πολυτεχνείου μεγάλωσε, έζησε και σπούδασε μέσα σε μια στρατιωτική, κτηνώδη, φανερή, κραυγαλέα χούντα που δεν έκρυβε το πρόσωπό της και τις προθέσεις της. Ήμουν 15 χρονών (στην Γ’ γυμνασίου), όταν έγινε το πραξικόπημα του 1967 και το πολυτεχνείο με βρήκε 20 χρονών στο τρίτο έτος στην Πάντειο. Ωραία νιάτα!.. Έχω πολλές φορές μαλώσει με συνομηλίκους μου, που αναπολούν εκείνα τα χρόνια και αναστενάζουν λέγοντας “ωραία χρόνια εκείνα”. Δεν το εύχομαι σε κανέναν. Αυτό τους απαντάω εγώ. Από την άλλη πλευρά, οι σημερινές γενιές, ζουν μια εξίσου σκληρή και ύπουλη “χούντα” που φοράει σαν τον καραγκιόζη τα κουρέλια της αστικής δημοκρατίας και αυτό, γιατί λέει, έχουμε το δικαίωμα να λέμε ό,τι θέλουμε και μπορούμε κάθε τέσσερα χρόνια να ψηφίζουμε. Εντάξει. Καμία αντίρρηση. Αν όμως αυτό φτάνει, τότε γιατί ο κόσμος και η κοινωνία βράζει σαν καζάνι; Γιατί βγαίνει έξω και προσπαθεί, αποτυχημένα ευτυχώς, να κάψει μέχρι και τη βουλή; Γιατί τα επεισόδια εξαπλώθηκαν αστραπιαία σε όλες σχεδόν τις μεγάλες πόλεις της χώρας; Πόσοι χιλιάδες προβοκάτορες υπήρχαν στους δρόμους όλες εκείνες τις μέρες; Σίγουρα υπήρχαν και προβοκάτορες. Σιγά το νέο. Αυτοί πάντα υπάρχουν. Οι υπόλοιποι όμως τι ήτανε; Οι σημερινές γενιές, ζούνε μια κρυφή χούντα και γι’ αυτό περισσότερο επικίνδυνη. Ζούνε την “τηλεοπτική δημοκρατία” της βλαχογκλαμουριάς, της αναξιοκρατίας, του διεφθαρμένου κράτους, την κτηνωδία των αλητών που πατάνε επί πτωμάτων για να πλουτίσουν εύκολα, γρήγορα και φυσικά ατιμώρητα, τη διγλωσσία και τη δειλία των πολιτικών, της κακίστης ποιότητας παιδείας, τους μισθούς πείνας, την αλητεία των “κουμπάρων”, τον αγροίκο νεοπλουτισμό των αεριτζήδων που “κατεβαίνει” μέσω των τηλεοπτικών και άλλων μέσων και προβάλλεται σαν πρότυπο ζωής και όλο αυτό καλούνται οι νέες γενιές να το φάνε και να το χωνέψουν και να κάτσουν ήσυχα σαν κότες και να πούνε από πάνω κι “ευχαριστώ”. Όμως, όπως λέει κι ο Bob Dylan “something is happening here, mr. Jones but you don’t know what it is. Do you?”.
Νιώθεις πως αυτά τα παιδιά θα αποτελέσουν την εξαίρεση στην αυτοσυντήρηση ενός συστήματος ενάντια του οποίου σήμερα μάχονται; Με άλλα λόγια, τι νόημα έχει ο σημερινός αγώνας αν μεθαύριο λαδώσουν για να βγάλουν το δίπλωμα της οδήγησης και για να βρουν μια καλή θέση το δημόσιο;
Τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Τα νέα παιδιά μεγάλωσαν σε ένα περιβάλλον απομόνωσης του στυλ “εγώ και το computer μου”, μεγάλωσαν μέσα σε ένα κλίμα ατομικισμού του στυλ ο “σώζων εαυτόν σωθήτω”. Αυτά όλα τους τα φόρεσαν καπέλο κατ’ αρχάς μέσα από την οικογένεια και φυσικά τους τα φόρεσε η γενικότερη γραμμή - μήνυμα μιας κοινωνίας, που θα έπρεπε να ντρέπεται για τον εαυτό της. Τώρα για πρώτη φορά, έζησαν και βίωσαν την πρωτόγνωρη, καταλυτική δύναμη, της συλλογικής δράσης. Ένοιωσαν τι θα πει ενεργώ, έχοντας πλάι μου χιλιάδες άλλους. Αυτό είναι κατά τη γνώμη μου το σπουδαιότερο που τους συνέβη. Και το λέω, γιατί από όσο μπορώ να ξέρω, η πλειοψηφία ήταν παιδιά που δεν είναι οργανωμένα σε κάποιο κόμμα ή κάποια κομματική νεολαία. Όταν τους άκουσα μια από εκείνες τις μέρες, μεσημέρι, μέσα στο κρύο, να φωνάζουν συνθήματα και τους είδα να κατευθύνονται μέσω της Βενιζέλου στη Νέα Σμύρνη προς το κέντρο της Αθήνας, είπα μέσα μου “άντε πουλάκια μου. Ήρθε η ώρα να φάτε και σεις το δικό σας κρύο, το δικό σας κυνήγι, να έχετε τον πρώτο δικό σας νεκρό” και βουρκώσανε τα μάτια μου. Τώρα, πόσοι από αυτούς θα χαθούν στην πορεία, πόσοι θα ξεχάσουν, πόσοι θα συμβιβαστούν, αυτό θα το δείξει η ζωή και το άμεσο μέλλον. Ελπίζω όμως ότι κάποιοι, ελπίζω οι περισσότεροι, δεν θα ξεχάσουν.
Θεωρείς ότι οι καλλιτέχνες με πολιτική σκέψη, την οποία έχουν επανειλημμένα εκφράσει μέσα από το έργο τους, θα έπρεπε να αρκούνται στην τέχνη ώστε να εκφραστούν ή να μιλούν ανοιχτά παροτρύνοντας / αποθαρρύνοντας τέτοιου είδους εκδηλώσεις;
Πιστεύω ότι οι καλλιτέχνες με πολιτική σκέψη όπως το διατυπώνεις, πρέπει να εκφράζονται, πρέπει να παίρνουν θέση και μέσα από το έργο τους, αλλά και πέρα από αυτό. Και μάλιστα όχι μόνο σε ακραίες στιγμές, όπως αυτές που ζήσαμε, αλλά και σε στιγμές καθημερινές, που φαινομενικά όλα είναι ήσυχα και τα πράγματα δείχνουν ότι “δεν τρέχει τίποτα”. Πάντα όμως κάτι τρέχει. Αυτή φυσικά είναι καθαρά προσωπική μου άποψη και δεν τη διατυπώνω σα γενικό κανόνα. Καθένας κάνει αυτό που νοιώθει και κρίνεται γι΄ αυτό.
Πιστεύεις ότι αναλαμβάνεις την ευθύνη του κοινωνικού προτύπου εάν βγεις να μιλήσεις ανοιχτά υπέρ ή κατά των κινητοποιήσεων;
Μιλάω σαν ένας απλός πολίτης, που έχει υποχρέωση να παίρνει το μερίδιο της ευθύνης που του αναλογεί πάνω σε τέτοια ζητήματα. Δεν μπορώ να παρακολουθώ τέτοια γεγονότα σαν ένας μουγκός μαλάκας, αλλά και το να πιστέψω ότι αναλαμβάνω την ευθύνη του κοινωνικού προτύπου από την άλλη, μου κάνει πολύ show-biz κατάσταση και μου γυρίζουν τα άντερα. Μακριά από μένα.
Τελικά ποιος επηρεάζει περισσότερο τη σημερινή νεολαία, οι Κατσιμιχαίοι ή η Βίσση;
Δεν ασχολούμαι με θλιβερές αοιδούς μπουζουκομάγαζων…
(Ο Π. Κατσιμίχας στο ΣΚΑΙ.grΣυνέντευξη στη Νάντια Παπανικολάου - 13/01/2009)

Η βλέννα της ντροπής

2009-01-12T01:18:00.005+02:00

Εφιαλτικές μέρες και νύχτες, η μια διαδέχεται την άλλη . Πώς να αντέξεις την ιδέα ότι «αυτό» μπορεί να συνεχίζεται χωρίς να μπορείς να κάνεις κάτι πιο απτό για να το σταματήσεις; Γυρνώ απ’ τις πορείες. Όχι δε φτάνει αυτό ,ούτε τα οργισμένα mail για μποϋκοτάζ των σιωνιστικών προϊόντων ,ούτε οι αναρτήσεις στο διαδίκτυο ,ούτε η συνεχής ενημέρωση ,ούτε οι αναλύσεις του ιστορικού και των αιτίων της σφαγής ,ούτε οι συζητήσεις με τους μαθητές μου. Τίποτε απ’ όλα αυτά δεν είναι αρκετό να ξεπλύνει από πάνω μου αυτή τη βλέννα της ντροπής που έχει διεισδύσει σε κάθε σημείο της ύπαρξής μου.. Από όλα όσα έχω τη δύναμη να διαβάσω αυτή την εποχή διαπιστώνω πως μόνο ο Πρίμο Λέβι (και όμως ένας Ιταλοεβραίος!)περιέγραψε με καταπληκτικό τρόπο την αίσθηση αυτής της ντροπής . Είναι αυτά τα λόγια που διασταυρώνονται πλέον με κάθε μου καθημερινή κίνηση και σκέψη.
«Και υπάρχει μια άλλη ντροπή με ευρύτερα όρια, η ντροπή για τον κόσμο. Έχει ειπωθεί αξιομνημόνευτα από τον John Donne ότι «κανείς άνθρωπος δεν είναι νησί», και η καμπάνα του θανάτου χτυπά για όλους. Εντούτοις υπάρχει αυτός που απέναντι στο έγκλημα των άλλων και το δικό του στρέφει τα νώτα , ώστε να μην το βλέπει και να μην αισθάνεται να τον αγγίζει:με αυτόν τον τρόπο συμπεριφέρθηκαν στην πλειονότητά τους οι Γερμανοί ,στα δώδεκα χρόνια της χιτλερικής εξουσίας, με την αυταπάτη ότι το «δεν θέλω» ισοδυναμεί με το «δε γνωρίζω», και το «δεν γνωρίζω» θα μετρίαζε τη δική τους συμμετοχή και συνενοχή .Αλλά σε μας, το προπέτασμα ηθελημένης άγνοιας , το «partial shelter» του T.S.Eliot, μας ήταν απαγορευμένο: ήταν αδύνατο να μη δούμε. Ο ωκεανός της θλίψης ,παρελθών και παρών ,μας περικύκλωνε και η στάθμη του χρόνο με το χρόνο ανέβαινε μέχρι σχεδόν να μας βυθίσει. Ήταν ανώφελο να κλείσουμε τα μάτια , να στρέψουμε τα νώτα , διότι το καθετί απλωνόταν γύρω μας ,προς κάθε κατεύθυνση μέχρι τον ορίζοντα. Δεν ήταν δυνατόν, ΟΥΤΕ ΘΕΛΗΣΑΜΕ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΝΗΣΙΑ. Οι δίκαιοι ανάμεσά μας, ούτε περισσότεροι ούτε λιγότεροι απ’ όσο στις άλλες ομάδες ανθρώπων , ένιωσαν τύψεις, ντροπή ,οδύνη για τα εγκλήματα που άλλοι έπραξαν και όχι οι ίδιοι, και αισθάνθηκαν ότι τους αφορά , διότι είχε συμβεί δίπλα τους, παρουσία τους και ΕΝΤΟΣ τους, ήταν αμετάκλητο. Δεν θα μπορούσε ποτέ να απομακρυνθεί . Θα αποδείκνυε ότι ο άνθρωπος , το ανθρώπινο είδος, εμείς ,ήμασταν εν δυνάμει ικανοί να δημιουργήσουμε έναν απέραντο τόπο οδύνης. Και ότι η οδύνη είναι η μόνη δύναμη που δημιουργείται εκ του μηδενός ανέξοδα, ακούραστα. Φτάνει να μη βλέπεις, να μην ακούς, να μην πράττεις» (Πρίμο Λέβι, «Αυτοί που βούλιαξαν και αυτοί που σώθηκαν»,εκδόσεις Άγρα.)
Όσο για τα βράδια εδώ και καιρό κάνω την προσευχή που μού μαθε ο Αζίς Νεσίν:

…σώπα ο ένας, σώπα ο άλλος, σώπα οι πάνω, σώπα οι κάτω, σώπα όλη η πολυκατοικία και όλο το τετράγωνο.

Κατάπιαμε τη γλώσσα μας.Στόμα έχουμε και μιλιά δεν έχουμε.Φτιάξαμε το σύλλογο του "Σώπα".Μια πολιτεία ολόκληρη, μια δύναμη μεγάλη, αλλά μουγκή!

Πετύχαμε πολλά, φτάσαμε ψηλά, μας δώσανε παράσημα, κι όλα πολύ εύκολα.

Μόνο με το Σώπα.

Μεγάλη τέχνη αυτό το "Σώπα".

Ανάμεσα σε λυγμούς και σε παροξυσμούς κρατώ τη γλώσσα μου, γιατί νομίζω πως θα 'ρθει η στιγμή που δεν θα αντέξω και θα ξεσπάσω και δεν θα φοβηθώ και θα ελπίζω και κάθε στιγμή το λαρύγγι μου θα γεμίζω με ένα φθόγγο, με έναν ψίθυρο, με ένα τραύλισμα, με μια κραυγή που θα μου λέει:ΜΙΛΑ!...
(ΣΩΠΑ, του Αζίς Νεσίν)

Μπαχαλεύω άρα υπάρχω ή αλλάζω άρα υπάρχω

2009-01-11T14:44:00.001+02:00

Μπαχαλεύω άρα υπάρχω ή αλλάζω άρα υπάρχω;

Και άνοιξαν οι ασκοί του Αιόλου.. Και την πλήξη του συμβιβασμού του καναπέ διαδέχθηκε η αδρεναλίνη του δρόμου και του μπάχαλου. Η μήπως απλά γυρίσαμε το νόμισμα της παρακμής από την άλλη πλευρά;

Ας πιάσουμε το νήμα από την αρχή. Διότι ο χαμός του νέου στα Εξάρχεια δεν ήταν παρά μόνο η αφορμή για να ανοίξει το καπάκι της κατσαρόλας που σιγόβραζε χρόνια τώρα.

Η ιστορία, λοιπόν, ξεκινάει αμέσως μετά τη χούντα. Τα χρόνια των αποκλεισμών και των διωγμών δίνουν για πρώτη φορά στην ουσία τη θέση τους στην ιστορία της Ελλάδας στην ανόθευτη δημοκρατία. Μια δημοκρατία που κουτσά στραβά βρίσκει ή τουλάχιστο αναζητά τα πατήματα της. Μέσα, ωστόσο, σ’ αυτό το υγειές σώμα αναπτύσσονται κάποιοιες ασθένειες, είτε λόγω ανωριμότητας, είτε λόγω αδιόρθωτης βαλκανικότητας, είτε λόγω παρεξηγημένης θεώρησης των ορίων της δημοκρατίας: Νεοπλουτισμός, αναξιοκρατία, ατιμωρισία. Σαν απότοκα παιδιά μιας τριτοκοσμικής και ανυποψίαστης αντίληψης περί ατομικής και συλλογικής ευδαιμονίας. Με τη συνδρομή της αγίας οικογένειας την οποία κατ’ εξακολούθηση προβάλαμε στο κράτος, άλλος λιγότερο άλλος περισσότερο, βολευτήκαμε και τα κουτσοκαταφέραμε. Το ευρωπαϊκό μάλιστα ένδυμα στόλισε αρκετά αποτελεσματικά την αρχοντοβλαχιά μας.

Οι ασθένειες, όμως, αυτές με τα χρόνια αναπτύχθηκαν, γιγαντώθηκαν και εξελίχτηκαν σε καρκινώματα. Συγκεκριμένα: Ο εύκολος πλουτισμός με τις παραφιάδες του ( δανεισμός, άκρατος υλισμός) έγινε σημαία των απανταχού οικογενειών και των σκληροπυρηνικών ιδεολόγων αφού και οι τελευταίοι στράγγιξαν τις ιδέες από την αγωνία και τις κατάντησαν στυλ. Η ποσότητα αναγορεύτηκε σε κυρίαρχο κριτίριο ευμάρειας και επιβολής – πολλά αυτοκίνητα, μεγάλο σπίτι, πολλά ρούχα, μεγάλα θέατρα / μεγάλοι κινηματογράφοι, μεγάλη πρωτεύουσα- θνήσκουσα περιφέρεια, μεγάλοι δρόμοι με απομίζηση της φύσης, πολλές αλλά όχι απαραίτητα εφαρμόσιμες ιδέες, πολλές ψήφοι, μεγάλες συγκεντρώσεις, μεγάλες σοφιστείες, μεγάλα λόγια, κτλ. Έτσι, λοιπόν, η σχέση με τα υλικά αγαθά από τη μια εξαχρειώθηκε και από την άλλη εξιδανικεύτηκε.

Η οποιαδήποτε σχέση με την αξιοκρατία κουρελιάστηκε, αφού η ανισότητα στις ευκαιρίες ανάδειξης και η τάση της ανθρώπινης φύσης για διάκριση και για μια καλύτερη θέση στον περιβάλλοντα μικρόκοσμο και μακρόκοσμο καταδικάστηκε ως «μη προοδευτική». Αποτέλεσμα: Ισοπέδωση προς τα κάτω και ευνουχισμός των αξιών. Στο όνομα του ο καθένας μπορεί να κάνει ότι θέλει ανατρέπονται τα πάντα ανεξαρτήτως διαδικασίας και σεβασμού των όποιων ορίων. Επιπλέον το οποιοδήποτε αίτημα συνιστά αυτόματα και δικαίωμα.

Τα πάντα επί της ουσίας επιτρέπονται από τη στιγμή που κανείς δεν τιμωρείται. Και από τη στιγμή που η ατιμωρησία μικρών και μεγάλων, «δικαίων» και αδίκων εγκλημάτων γίνεται η βασική αξία μιας κοινωνίας τότε δεν αργεί η ώρα που τα άκρα αναλαμβάνουν δράση, είτε αυτά περικλείονται στο χώρο της εξουσίας είτε της αντιεξουσίας. Παράλληλα το αυγό του φιδιού φουσκώνει, σπάει και διαχέει τα κομμάτια της βίας σε όλα τα μήκη και πλάτη της κοινωνικής διαστρωμάτωσης.

Και επειδή τα κριτίρια του δικαίου και του αδίκου δεν τηρούνται από κανένα η λογική του αποδιοπομπαίου τράγου εγκαθίσταται: για όλα «φταίνε οι μπάτσοι», «φταίνε οι αναρχικοί», «φταεί το κράτος», «φταίνε οι αμερικάνοι», «φταίει ο Συριζα»,...φταίνε οι άλλοι γενικώς. Το θυμικό παίρνει τον πρώτο λόγο, βροντοφωνάζουμε την ευαισθησία μας υπέρ κάποιου ή κάποιων αορίστως και την ξεχνάμε κραυγαλέα σε άλλες περιπτώσεις. Ενεργοποιούνται αντιδεξιά σύνδρομα, εμφυλιοπολεμικές φοβίες, φαντασιακές χούντες για να καταλήξουμε δήθεν εν δικαίω στα δύο κατεξοχήν συμπτώματα της απόλυτης παρακμής: στη βία ή τουλάχιστο στη δικαιολόγηση της μέσω της αυτοδικίας και στο κακόγουστο ή στο χαριτωμένο μπάχαλο. Η γενική παράλυση είναι αυτή που κατά βάθος προετοιμάσαμε δεκαετίες τώρα και που εκτός από το life style της τηλεόρασης, τώρα ανέδειξε πανηγυρικά και το life style του ηρωισμού. Και αυτό το life style καίει στο διάβα του μαζί με τα ξερά και τα χλωρά. Από το δήθεν του έχοντος περάσαμε στο δήθεν του καίοντος ή μπαχαλεύοντος. Φτάσαμε στο σημείο να θεωρούνται «επαναστατικά» συνθήματα του τύπου «σκατά στους κουλτουριάριδες», «οι σφαίρες σας είν’ οι μετρημένες μέρες σας», «μπάτσοι-γουρούνια-δολοφόνοι», «βία στη βία των αυτοκινήτων», «να καεί να καεί το μπουρδέλο η βουλή», κτλ. Συνθήματα πρώτη ύλη για ένα νεοναζίστικό κίνημα, αφού ας θυμηθούμε ότι ο φασισμός ανδρώνεται πάνω στ’ αποκαΐδια της απαξίας της δημοκρατίας και της μισαλλοδοξίας. Οι φαρσικού δε τύπου βίαιες διακοπές καλλιτεχνικών δρώμενων ή δημοσίων εκδηλώσεων, συνοδευόμενες από προσβολή των συμμετεχόντων σε αυτά, μόνο στον σκοταδισμό παραπέμπουν όπου γιατί όχι σύντομα θα καίμε και βιβλία που δε θα μας αρέσουν ή θα διαπομπεύουμε ανθρώπους που δε θα γουστάρουμε.

Οι δε πορείες και διαμαρτυρίες λειτουργούν αυτοεκτονωτικά ενώ δίνουν την ψευδαίσθηση της δράσης και του ξεσηκωμού αγνοώντας ότι το 2008 δεν είναι ’50, ’60 ‘η ’70. Και αυτό γιατί οι δημόσιες διαμαρτυρίες που δεν έχουν συγκεκριμένο αίτημα αλλά γενικά και απλοποιητικά αφορίζουν κατά παντός υπευθύνου και επιπλέον ηθικολογούν υπέρ των νέων γενικώς, λες και φως το αληθινό είναι αποκλειστικό προνόμιο της νεότητας, έχουν δύο αποτελέσματα: την εκτόνωση αδρεναλίνης μέσω της μάζας και κυρίως την αποφυγή της ουσιαστικής και επώδυνης αλλαγής. και εξέλιξης. Φωνάζουμε, δηλαδή, ενάντια στο κράτος και το κεφάλαιο και την ίδια στιγμή θέλουμε να γίνουμε μέρος τους αφού έτσι κι αλλιώς το κράτος και το κεφάλαιο δεν είναι αλλού είναι απέναντι μας, στον καθρέφτη, μέσα μας, είναι εμείς. Το κράτος λαδώνουμε, απ’ το κράτος ζητάμε δουλειά, το κράτος κράζουμε, το κράτος αναζητάμε στην ανάγκη, το κεφάλαιο δανειζόμαστε από τις τράπεζες, το κεφάλαιο δαιμονοποιούμε αλλά εκλιπαρούμε για να ανοίξουμε τα φτερά μας και ούτω καθ’ εξής.

Η ανθρώπινη φύση επιδιώκει ανάμεσα στ’ άλλα να επιβάλλεται, κατά περίσταση με διαφορετικό κοστούμι: αυτό της επίσημης εξουσίας ( της πολιτικής, της τηλεόρασης, του χρήματος...) και της ανεπίσημης ( της τρομοκρατίας, της μισαλλοδοξίας, της αναρχίας,...). Και η μία εξουσία έχει ανάγκη την άλλη για να υπάρξει. Και αυτή τη βαθύτερη τάση της ανθρώπινης φύσης όσα δακρυγόνα, όσες μολότωφ, όσα χάπενινγκ ή μπάχαλα κι αν βγάλουμε από το σακούλι απλά την ανακυκλώνουμε.

Στα life style που ενσκύπτουν το άτομο μπορεί να επιλέξει τη μη-συνεργασία, την ανυπακοή. Κι αυτό με προσωπικό κόστος. Γιατί δεν υπάρχει εξέγερση χωρίς ξεβόλεμα. Ξεκινώντας να σώσουμε το δάσος ξεχνάμε ότι πρέπει να σώσουμε το κάθε δέντρο ξεχωριστά. Και το δέντρο είμαστε εμείς. Η μεγάλη αλλαγή προϋποθέτει τη μικρή. Ο 4ος όροφος προϋποθέτει τον 2ο και τον 3ο. . Μπορώ να αλλάξω πρώτα εγώ ο ίδιος τη σχέση μου με την κατανάλωση, τη σχέση μου με τη φύση, τη σχέση με τον πολιτισμό, τη σχέση με το θράσος και το σεβασμό, τη σχέση με τον μετανάστη, τη σχέση με το διαφορετικό, τη σχέση με το πολύ και το λίγο, τη σχέση με το ωραίο και το άσχημο, τη σχέση με τη βία, όποια κι αν είναι αυτή, τη σχέση με το δίκαιο και το άδικο, με την εμπιστοσύνη, τη σχέση μου στο τέλος τέλος με το λόγικό και το μη λογικό;

Αν ο καθένας μας επανατοποθετηθεί απέναντι στην ίδια του την ύπαρξη δεν ξέρω αν θα αλλάξει η κοινωνία. Πιθανότατα, όμως, να γίνει λιγότερο επώδυνο το πέρασμα μας απ’ αυτόν τον κόσμο. Ίσως να δροσιστεί το δέντρο στο οποίο ο καθένας μας είναι ριζωμένος. Και έτσι να αναζωογονηθούν άλλα δέντρα γύρω μας..

Σταμάτης Ευσταθίου

Imagine

2009-01-10T21:45:00.005+02:00

Σε μέρες σκοτεινές η μουσική και οι εικόνες ας ρίξουν μια χαραμάδα φως.
Χρύσα Παρανούση

2009-01-09T00:20:00.001+02:00

«Γιατί κανένας στίχος σήμερα δεν ανατρέπει καθεστώτα
Κανένας στίχος δεν κινητοποιεί τις μάζες» - Τίτος Πατρίκιος

Με την ευχή και την προτροπή να διαψεύσουμε τον ποιητή…

Τελευταία πλάνα

2009-01-08T20:09:00.003+02:00

Σάββατο, 6 Δεκεμβρίου 2008, Ναυαρίνου 13Α, συνέδριο Νέων Επιστημόνων στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, 18:30-21.00, εργαστήριο μεταφοράς λογοτεχνικού έργου στον κινηματογράφο. Με μια ομάδα συναδέλφων πειραματιζόμαστε για το πώς μπορούμε να κάνουμε πιο δημιουργικό και ευφάνταστο το μάθημα. Πώς μπορούμε να ζωντανέψουμε με την κάμερα μερικές σελίδες από τα «Δελφινάκια του Αμβρακικού» του Ντίνου Δημόπουλου. Από τη μια ο Πέτρος, η Ανθούλα και ο Πάνος, από την άλλη η σκληρότητα της κοινωνίας, σε ένα χωριό στον Αμβρακικό, ένα καλοκαίρι κάπου στη δεκαετία του ’30.
Αν κάθε προσπάθεια να διασκευάσουμε ένα κείμενο είναι και μια προσπάθεια ερμηνείας, τότε όλοι εμείς εκείνο το βράδυ δεν μπορέσαμε να ερμηνεύσουμε όσα συνέβησαν δίπλα μας. Ήταν από τις στιγμές που νιώθεις τις τέχνες να σε προδίδουν.

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΠΛΑΝΑ

− Οπωσδήποτε το Σάββατο, εννιά το βράδυ, στη Ναυαρίνου, έξω από το Πανεπιστήμιο. Εντάξει;
− Ναι, ναι. Άμα τελειώσεις πρώτος, περίμενέ με στα σκαλάκια.

Ένα ραντεβού που ματαιώθηκε, μια βόλτα που δεν έγινε. Ανήμερα του Αγίου Νικολάου, ένα συνηθισμένο Σαββατόβραδο, στο κέντρο της Αθήνας.

− Δεν έχει σφυγμό! Δεν έχει σφυγμό!

Πέτρο, ο Αλέξης δε θα ‘ρθει. Τον σκότωσαν δυο αστυνομικοί δυο τετράγωνα πιο κάτω.

Κι ο κόσμος αναποδογύρισε. Τα σκαλάκια του Πανεπιστημίου ανέβαιναν στον ουρανό κι άνοιξε η πύλη στην άσφαλτο. Ο χρόνος πάγωσε σε δυο τετράγωνα δρόμου. Καθηλώθηκε, όπως χρόνια πριν στην Άρτα. Τότε που ο Αλέξης τον πήγε για πρώτη φορά σινεμά, και του κόπηκε η ανάσα μόλις αντίκρισε την οθόνη. Τότε που ένιωσε ότι η ζωή του θ’ άλλαζε μια για πάντα, ότι υπάρχουν πολλών ειδών ταξίδια και περιπέτειες στη ζωή.

− Καλά… μάντεψε την πτυχιακή μου... Η καθηγήτρια μου ζήτησε να ‘χει θέμα το καλοκαιράκι μας στο Κοχύλι. Ξεκίνησα να φτιάχνω ένα σενάριο πολύ δυνατό. Με δυσκολεύει όμως το τέλος αλλά θα βρω κάτι ανατρεπτικό. Η δική μας ιστορία θα διαψεύσει κάθε κινηματογραφικό κλισέ. Σ’το υπόσχομαι. Σκέφτομαι μάλιστα τον Αύγουστο που θα γυρίσω για διακοπές να τους μαζέψω όλους στην πλατεία, να τους εξηγήσω πώς γυρίζεις μια ταινία και μετά να τους δείξω την εργασία μου. Εννοείται, φίλτατε, ότι εσύ θα ‘σαι ο επίτιμος καλεσμένος!

Πέτρο, το Κοχύλι έσπασε.

− Ρε Αλέξη, θυμάσαι τότε τον Πάνο; Πόσο υπέφερε κι αυτός. Όλοι βάλθηκαν να τον σκοτώσουν, τι κι αν δεν κρατούσαν όπλα; Θυμάσαι εκείνο τoν εργοδότη που είχε αρνηθεί να του δώσει δουλειά γιατί τον είχε ξεγραμμένο; Εξάντλησε όλα τα περιθώρια απανθρωπιάς. Σαν να έφταιγε ο Πάνος. Τον συνάντησα πριν καιρό να βγαίνει από τον «Άγιο Σάββα». Είναι καλά τώρα, αλλά δεν μπορεί ούτε να θυμάται ούτε να ξεχνάει. «Το μόνο παρήγορο ήταν ότι γνώρισα εσάς» μου είπε. Ίσως τον φέρω μαζί μου την επόμενη φορά. Αν θέλει. Νομίζω ότι θα χαρεί να σε δει.

Ο ρόγχος διπλοκλείδωσε την πόρτα στο μέλλον, Πέτρο.

Προχτές μίλησα και με την Ανθούλα στο τηλέφωνο. Γενικά είναι ευχαριστημένη με τη σχολή της. Αλλά την ξέρεις τώρα… Με τίποτα δεν είναι ευχαριστημένη. Τότε με νευρίαζε, αλλά τώρα γελάω.

Για άλλο λόγο όμως την πήρα. Είδα ένα πολύ περίεργο όνειρο πριν μέρες και ήθελα να της το πω. Δεν ήθελα να μιλήσω σε σένα γιατί εσένα είδα στον ύπνο μου, και ανησύχησα πολύ.

Ήμασταν, λέει, εσύ κι εγώ στο Κοχύλι και, ενώ γελούσαμε και διασκεδάζαμε στην προκυμαία, ξαφνικά άρχισες να ξεθωριάζεις. Χανόσουν, με ένα πόνο στο βλέμμα που δεν άντεχα να τον βλέπω. Πήγα να σε πιάσω, να σε τραβήξω πίσω, αλλά είχες γίνει άυλος. Στο τέλος, δεν μπορούσα να σε δω καθόλου, αλλά σε ένιωθα εκεί, δίπλα μου. Μετά βρέθηκα πανικόβλητος στο σινεμά μας στην Άρτα. Στεκόταν όρθιος μπροστά στην οθόνη ο Σαρλό και πίσω του κρυβόταν το χαμίνι. Μου έδωσε ένα ποτήρι με νερό. «Παρ’ το αθάνατο νερό» μου είπε. «Σ’το είχα φυλάξει. Ήξερα ότι θα το χρειαστείς». Έφυγα τρέχοντας να σε βρω. Το μισό νερό χύθηκε στο δρόμο. Η προκυμαία είχε αλλάξει θέση και δεν μπορούσα να τη βρω. Χάθηκα. Και μετά ξύπνησα με πνευμόνια μισογεμάτα αέρα. Να λοιπόν. Τώρα έμαθες το λόγο που επέμενα να βρεθούμε το Σάββατο.

Βγαίνουν κι οι εφιάλτες, Πέτρο.

− Ραντεβού το Σάββατο, φίλε!
− Ό,τι πεις, αρχηγέ.

Όλα τα παιχνίδια έμειναν στη μέση. Όσα έγιναν κι όσα μελλόταν να γίνουν. Ο Αλέξης ανέβηκε όλα τα σκαλάκια, ο Πέτρος έσκαβε το δρόμο του στην άσφαλτο. Δε συναντήθηκαν.

− Κυρία, δε θα μπορέσω να τελειώσω την εργασία. Σβήστηκαν από παρεξήγηση τα τελευταία πλάνα μου.

Νατάσα Μερκούρη
εκπαιδευτικός

οδηγίες για συμμετοχή στο blog

2009-01-07T16:41:00.002+02:00

αναζητωντας τις χαμενες λεξεις

Σχέδιο μαθήματος με αφορμή το νεκρό Αλέξανδρο

2009-01-05T11:59:00.003+02:00

Μια η ώρα το πρωί κι όμως.. πρέπει να προετοιμαστώ καλά για το μάθημα της επομένης. Νεοελληνική Γλώσσα, Β τεύχος ,ενότητα 4, σχολείο. Το αποφάσισα. Αυριανό και μεθαυριανό και παντοτινό μάθημα ο νεκρός Αλέξανδρος. Που μπορεί και να τον προσπέρασα εκείνο το απόγευμα οδεύοντας προς το Χημείο για την παρακολούθηση σεμιναρίου βιωματικής διδασκαλίας. Εκείνη την ίδια ώρα που αποχωρούσα με ευφρόσυνη διάθεση και σχέδια για ένα πιο ζωντανό και ευφάνταστο μάθημα από Δευτέρα, εκείνη την ίδια ώρα τον σκότωναν. Σε απόσταση μερικών μέτρων οι δύο μας , ίσως πριν κλείσει για πάντα τα μάτια να συναντήθηκαν έστω κι αστραπιαία τα όνειρά μας. Η δίψα για ζωή . Η διάθεση να γκρεμίσεις κάθε τι άσχημο, να εξαφανίσεις το περιττό ,το άδειο, το νεκρό. Και εξαφάνισαν εκείνον για να μπορούν με μεγαλύτερη άνεση να γεμίζουν τα σχολικά βιβλία με τη σαβούρα που αποβλακώνει, τις σχολικές τάξεις με γυάλινα απαθή βλέμματα. Γιατί αυτό φοβούνται. Τη σπίθα στα μάτια των μαθητών που ξέρουν πολύ καλά πόσο εύκολο είναι να βάλει φωτιά στις βιτρίνες του κόσμου τους.
Ενότητα 4α ,λοιπόν, θέμα :σχολείο .Κλείστε τα βιβλία ,παιδιά, κι ανοίξτε τα μάτια σας. Πείτε μου μόνο τι βλέπετε. Κυριολεκτικά και μεταφορικά. Άδειες ψυχρές τάξεις ,ατέλειωτους μονολόγους, πλήξη ,απουσιολόγια και βιβλία άψυχης ύλης και να μετράς αντίστροφα τη ζωή σου μέχρι το σχόλασμα ,μέχρι να ξαναμπείς στο ρινγκ για τον επόμενο γύρο.
Ενότητα 4β, οι χρόνοι των ρημάτων . Οι χρόνοι ,λοιπόν είναι ένας. Ο σταματημένος, ο χρόνος της ακαριαίας στιγμής που κόβει το νήμα μιας ανθρώπινης ζωής , που συμπυκνώνει τη σιωπηρή απελπισία του παρελθόντος με την ηχηρή κραυγή του παρόντος και την αστραπιαία λάμψη του μέλλοντος. Και οι τρόποι του ρήματος είναι ένας ,ο στιγμιαίος που φέρνει στην επιφάνεια συντελεσμένα και συντελούμενα κατ’ εξακολούθηση εγκλήματα.
Ενότητα 4γ, οι σημασίες των εγκλίσεων του ρήματος. Οι εγκλίσεις ,παιδιά, σε αντίθεση με τους χρόνους είναι απειράριθμες, όσες και οι εκφράσεις της ανθρώπινης ψυχής. Αν σπάσετε τις καθιερωμένες κατηγοριοποιήσεις σε δήθεν αντικειμενική οριστική , μοιρολατρική υποτακτική και μισαλλόδοξη προστακτική ,αν ξεφύγετε από τον απόλυτο παραλογισμό των παραδειγμάτων «έγινε ΜΙΑ δολοφονία», «ας μη γινόταν Η δολοφονία» , «δολοφονήστε», μόνο τότε θα οξυγονωθεί το μυαλό και θα ξεπηδήσουν ερωτήματα ,παγιδευμένες και άρρητες σκέψεις και συναισθήματα. Θα ξαναθυμηθείτε εκείνο το παιδικό «γιατί;» που έμπαινε πριν από οποιαδήποτε έκφραση . Δεν έχετε ελπίδα να μάθετε ποτέ τις εγκλίσεις αν δεν εξασκηθείτε στις επίμονες ερωτηματικές και στις απαιτητικές αιτιολογικές προτάσεις.
Ενότητα 4δ,παραγωγή λόγου. Θέμα: τα όνειρα ενός 15χρονου.
Οδηγίες :Αριθμός λέξεων και προτάσεων απεριόριστος. Χρόνος :όλη η υπόλοιπη ζωή σας. Επιτρέπονται κάθε είδους λάθη αρκεί για τη διόρθωσή τους να χρησιμοποιείτε την αγάπη σας για ελευθερία και όχι τα φοβικά σας σύνδρομα. Μπορείτε να ανατρέξετε σε οποιεσδήποτε πηγές αρκεί το τελικό αποτέλεσμα να φέρει τη δική σας σφραγίδα. Και βέβαια μπορείτε να ενώσετε τα θρανία και να δημιουργήσετε ένα ομαδικό γραπτό ,και βέβαια μπορείτε να βγείτε από την τάξη να συνεχίσετε την εργασία σας έξω συντροφιά με τους συνομηλίκους σας ,βεβαίως και μπορείτε να την εκθέσετε στα βλέμματα των ενηλίκων ,μην σας φοβίσει η αμηχανία τους . Γνωρίζουν κατά βάθος ότι είστε η μόνη τους ελπίδα για ολική επαναφορά στη ζωή. Όχι, δεν θα υπάρχει βαθμολόγηση…

Δεκέμβρης ‘08

2009-01-05T00:34:00.003+02:00

Δεκέμβρης ‘08

Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Πάτρα, Κρήτη, Βόλος, Γιάννενα, Κέρκυρα ...Ελλάδα

Η νέα γενιά ζει μέσα στην ανασφάλεια και την απόγνωση. Πνιχτές οι φωνές των νέων χρόνια τώρα δεν κατάφεραν να γίνουν συνειδητοποιημένος λόγος. Η αμφισβήτηση έγινε οργή, οι «αστραπές αλωνίζουν τα νιάτα», όπως γράφει στην Αμοργό του ο Νίκος Γκάτσος, κι εμείς ελπίζουμε να βρουν οι πνιχτές φωνές δίοδο και να μπορέσουν επιτέλους να ακουστούν.

Εμείς οι εκπαιδευτικοί, οι καλλιτέχνες, οι γονείς, οι πολίτες που δουλεύουμε και ζούμε κοντά στους νέους, ας βρούμε τους τρόπους εκείνους που είναι απαραίτητοι για να εκπληρωθεί η πρωταρχική μας υποχρέωση απέναντί τους: η εμψύχωσή τους, ώστε να μπορέσουν να αρθρώσουν λόγο δημιουργικό, λόγο δυνατό, λόγο που θα εκφράζει τις ελπίδες και τα όνειρά τους.

Και σε καιρούς όπως οι σημερινοί, παρά τις ασφυκτικές συνθήκες της ζωής μας και του σχολείου, ας εστιάσουμε σε αυτό και μόνο σε αυτό που είναι δικαίωμα και ευθύνη μας: ας ενώσουμε τις φωνές μας και ας διεκδικήσουμε όλοι με θάρρος κι επιμονή έναν κόσμο χωρίς βία και κατάχρηση εξουσίας, με κοινωνική δικαιοσύνη και τις ίδιες δυνατότητες για όλους.

O ευτελισμός της πολιτικής ζωής και η επικράτηση αμφίβολων κοινωνικοπολιτικών και οικονομικών πρακτικών χρόνια τώρα συσσώρευσε αυτή την ανασφάλεια και απόγνωση και των νέων αλλά και τη δική μας.

Αλλεπάλληλα «γιατί» μάς απευθύνονται από τα παιδιά και τους νέους καθημερινά για τον κόσμο που τους κληροδοτούμε. Η ώρα της σιωπής έχει τελειώσει. Ας προσπαθήσουμε όλοι μαζί να βαδίσουμε δημιουργικά προς έναν ανθρώπινο κόσμο. Ας προστατέψουμε τις ζωές και τα όνειρα των παιδιών μας.

Πανελλήνιο Δίκτυο για το Θέατρο στην Εκπαίδευση

δια-δηλώσεις...

2009-01-03T18:55:00.002+02:00

Δεσποινίς Μαργαρίτα με την Έλλη Λαμπέτη

2009-01-03T18:46:00.003+02:00

απόσπασμα από ένα ριζοσπαστικό κλασικό έργο

χορός σαν όνειρο

2009-01-03T18:41:00.006+02:00

για τα παιδιά και τους νέους

2009-01-03T17:17:00.004+02:00

σκέψεις, ιδέες , λόγια από... προς...με... τα παιδιά

πλανήτης γη

2009-01-02T02:30:00.002+02:00

ολά όσα συμβαίνουν εδώ και τώρα και θέλουν ερωτήσεις και απαντήσεις...

θέατρο και εκπαίδευση

2009-01-02T02:28:00.003+02:00

ο κοινός χώρος που ορίζεται ανάμεσα στο θέατρο και την εκπαίδευση και δεν είναι το άθροισμά τους μόνο αλλά κάτι πολύ περισσότερο...

το εργαστήρι του θέατρου

2009-01-02T02:26:00.002+02:00

από το θεατρικό λόγο, τους αυτοσχεδιασμούς, τα θεατρικά παιχνίδια ως τη σκηνή και το παρασκήνιο

σχέδια και εικόνες

2009-01-02T02:24:00.002+02:00

φιλοξενούνται εικόνες από δράσεις του Δικτύου στα 10 χρόνια λειτουργίας του και κάθε νέα ιδέα που ξεκινάει τώρα...

ημερολόγια τάξης

2009-01-02T02:20:00.000+02:00

ένα σημειωματάριο για όλες τις προσπάθειες, τις μαγικές στιγμές αλλά και τις απογοητεύσεις δίπλα στον μαυροπίνακα και τις κιμωλίες κάθε τάξης...

χορεύοντας

2009-01-02T02:19:00.003+02:00

ο χορός πυροδοτεί μικρές και μεγάλες εκρήξεις

αγαπημένες μουσικές

2009-01-02T02:17:00.002+02:00

η μουσική μέσα μας μας καλεί να μοιραστούμε τις νότες των τραγουδιών

9991_09 Θέλω να είμαι η μουσική.mp3

λογοτεχνικά μονοπάτια

2009-01-02T01:51:00.002+02:00

συνομιλίες για τη λογοτεχνία

εικόνες σε κίνηση

2009-01-02T01:35:00.001+02:00

εικόνες που κινούνται